നേരിയ മഴയുണ്ടായിരുന്നു. കിഴവൻ പതുക്കെ കാറോടിച്ചു. വളവു തിരിഞ്ഞ് ചെറിയ കയറ്റും അതിനുമപ്പുറം ഒരു കല്യൂജ, പിന്നെ വലിയ കരയുന്ന ഗേറ്റ. കിഴവൻ ചെന്നതു വലിച്ചു തുറന്നു. ഒത്തിരി മരങ്ങളുള്ള തൊടി മാറ്റ്, പേര്, ആഞ്ഞിലി, പിന്നെ തെങ്ങുകൾ, സിമൻറിട്ട പാത ചെന്നവസാനിക്കുന്ന ഒരു പോർട്ടിക്കോ ഓടിട്ട പഴയ മാളികവീട്, ഇടത്തരം വലിപ്പം. പുതിയതായി വെള്ള വലിച്ചിരിക്കുന്നു.
ബാഗുമെടുത്തിറങ്ങി. മെല്ലെ പടികൾ കയറി, വരാന്തയിലേക്ക്. ആകെ ഒരു കുളിർമ്മ ഇവിടെ ആരേയും കാണുന്നില്ല. ചിറ്റ് എവിടെയാണാവോ,
അകത്തുകയറി ആരേയും കാണുന്നില്ല. എന്തോ ഉരുളുന്ന ശബ്ദം അകത്തു കേൾക്കാം. ബാഗു താഴെ വെച്ചു. ഇടനാഴിയിലൂടെ ശബ്ദം ലാക്കാക്കി നടന്നു. ഒരു വാതിൽ കടന്നു. പെട്ടെന്ന് വിശാലമായ അടുക്കളയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
വാതിലിന്റെ വലഞ്ഞു വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ശബ്ദം അവിടെനിന്നും വരുന്നു.
ഒരു അഞ്ഞ്ജനക്കൽ ശിൽപ്പം. കറുത്തു കൊഴുത്ത സ്ത്രീ. വലിയ ആട്ടുകല്ലിൽ നീണ്ട കൈകളെത്തിച്ച അരിയരയ്ക്കുന്നു. അതോ ഉഴുന്നോ. ഉരുണ്ട കൈകളിൽ സ്വർണ്ണവളകൾ കിലൂങ്ങുന്നു. ചെന്നിയിൽ നിന്നും തിളങ്ങുന്ന വിയർപ്പുമണികൾ ചാലുകളായി കവിളുകളിലൂടെ കഴുത്തിലേക്കും അവിടെനിന്ന് നേരിയ റോസ് നിറമുള്ള ബ്ലൗസിലേക്കും ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നു.
കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് കൊഴുത്ത മുലകൾ പാതിയും വെളിയിലേക്കു തള്ളി നിൽക്കുന്നു. കറുത്തു തടിച്ചു വലിയ മൂലക്കണ്ണുകൾ നേർത്ത വോയിൽ ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു കാണാം.
അവരുടെ ചലനങ്ങൾക്കൊത്ത് ആ മാറിടങ്ങൾ തുളുമ്പുന്നു. വെളുത്ത മുണ്ട് തുടയിടുക്കിലേക്ക് കയറ്റി തിരുകി വെച്ചിരിക്കുന്നു. തടിച്ചുമിനുത്ത ഇളം കറുപ്പു നിറമുള്ള ആ അകം തുടകൾ കവച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന കാലുകളിൽ മുട്ടുകൾക്കു മുകളിൽ മുകളിലേക്ക് അനന്തമായി നീണ്ട മുണ്ടിനകത്തേക്ക് ചെന്നു ചേരുന്നു.
അവർ ഒന്നു ഞെട്ടി. പിന്നീടെന്നെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. ഈശ്വരാ…അവർ വിളിച്ചു. എന്നിട്ട് കൈകൾ അടുത്തിരുന്ന പാത്രത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ കഴുകി. എന്നിട്ടെഴുനേറ്റു.
ഹരി മോനെ നിനക്കെന്നെ മനസ്സിലായില്ലേ? അവർ ചോദിച്ചു.
എന്റെ കണ്ണുകളിൽ അപരിചിതത്ത്വവും അതിന്റേതായ അമ്പരപ്പും അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവരുടെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു. അവർ നിഗ്ദചലയായി വിടർത്തിയ കൈകൾ അനക്കാതെ ഒരു പ്രതിമയായി മാറി. ജീവനുള്ള തുടിക്കുന്ന മുലകളുള്ള വഴിഞ്ഞാഴുകുന്ന മിഴികളുള്ള ഒരു കൊഴുത്ത പ്രതിമ.
ഞാനവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പെട്ടെന്ന് ഫോട്ടോകളിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു ജോഡി കണ്ണുകൾ എന്നെ ഉറ്റുനോക്കുന്നു. ചിറ്റേ..ഞാൻ ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. അവർ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്നെ കരവലയത്തിലാക്കി ആ തടിച്ചുതുളുമ്പുന്ന മാറിലേക്കെന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു
ജീവിതത്തിലാദ്യമായി ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആലിംഗനത്തിൽ ഞാനമർന്നു. എന്റെ മുഖം ആ മാംസളമായ മൂലകളിൽ പൂഴ്ത്തി. കൈകൾ അവന്റെ വലയം ചെയ്തു. അവരുടെ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ എന്റെ മൂടിയിൽ ഓടൂന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ താടി പിടിച്ചുയർത്തി അവർ കണ്ണീരിലൂടെ ചിരിച്ചു. ദേവകിയേട്ടത്തിയുടെ തനിസ്വരൂപം.അവർ പറഞ്ഞു. എന്റെ മോനേ…കവിളുകളിലും കണ്ണുകളിലും അവരുടെ വിരലുകൾ തലോടി എന്റെ നിറുകയിൽ ചൂണ്ടുകളമർത്തി.
അതുവരെ ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ ചില ഗൾഫ് പയ്യന്മാർ കൊണ്ടുവന്ന മാസികകൾ, പോർണോ പടങ്ങൾ എന്നിവയേ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഇനത്തെപ്പോലെ അന്ന് ഇൻറർനെറ്റ വ്യാപകമല്ലായിരുന്നു. ചെറുതായി ചില ഇടങ്ങളിൽ തുടങ്ങി വരുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്തുകൊണ്ടോ പഠിത്തത്തിലും പിനെ വായനയിലും കമ്പമുള്ള ഞാൻ ഒരു പുസ്തകപ്പുഴു എന്നു ബാക്കിയുള്ളവരുടെ സാക്ഷിപത്രം) സ്ത്രീവിഷയത്തിൽ തീരെ പിന്നോക്കമായിരുന്നു. അടൂത്തുള്ള പെൺകൂട്ടികളുടെ സ്കൂളിൽ ചില സുന്ദരിമാരെ വള്ക്കാൻ പോകുന്ന സൂഫ്രഞ്ഞുക്കൾ പോലും എന്നെ അതിൽ നിന്നൊഴിവാക്കിയിരുന്നു. വിളിച്ചാൽ ഞാൻ വരില്ല എന്നവർക്കറിയാമായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴെല്ലാം ഒറ്റയ്ക്കൂ കിടക്കുമ്പോൾ വായിച്ച ചില നോവലുകളിലെ രംഗങ്ങൾ.ഉദാഹരണത്തിനു ഒരു ബാലൻ അവന്റെ അമ്മയുടെ കൂട്ടുകാരിയുടെ നഗ്നമായ, കടഞ്ഞെടൂത്ത പിൻഭാഗം കാണുന്നത്.മനസ്സിലേക്കു കടന്നു വരുമായിരുന്നു. അപ്പോൾ വിജംഭിക്കുന്ന ലിംഗത്തെ ഒരു തരം നാണത്തോടെയാണു കണ്ടിരുന്നത്.