ഏറെ വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം അവളെ കണ്ടപ്പോള്, അവളുടെ മാറ്റം അളന്നപ്പോള്, സിരകളിലൂടെ വൈദ്യുതി പാഞ്ഞ പ്രതീതി എനിക്കുണ്ടായി. ഏഴോ എട്ടോ വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ഇപ്പുറം, മുപ്പതാം വയസ്സില് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയായി മാറിയ അനിത, എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരു മാദകത്തിടമ്പായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. തനി മദാലസ! അന്ന് വിളഞ്ഞു പാകമായ ഫലം ആയിരുന്നു അവളെങ്കില്, ഇപ്പോള് അത് വിളഞ്ഞു വികസിച്ച് ധാരാളം നീരും മാംസവും നിറഞ്ഞു തിന്നാന് പാകമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സാരിയായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം! വിശാലമായ ആ വസ്ത്രധാരണം ഒറ്റ സെക്കന്റ് കൊണ്ട് എന്റെ അണ്ടി മൂപ്പിച്ചു എന്നതാണ് സത്യം. റോഷന്റെ പെങ്ങള് സുന്ദരിയായിരുന്നു; പക്ഷെ അനിതയുടെ മുമ്പില് നിഷ്പ്രഭയായിരുന്നു ആ പെണ്കുട്ടി. അനിതയുടെ എല്ലാം അളവിലേറെ ചാടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കൈകളും മുലകളും വയറും ചന്തികളും എല്ലാം. ലേശം ചാടി തുളുമ്പി നില്ക്കുന്ന വിശാലമായ വയര് ഏതാണ്ട് മുഴുവനും കാണിച്ചായിരുന്നു അവള് പെണ്ണിനേയും കൂട്ടി വന്നത്. നീണ്ട കഴുത്തില് ധാരാളം ആഭരണങ്ങള്. കൈകളിലും ഉണ്ട് ഘനമേറിയ സ്വര്ണ്ണ വളകള്. വിശാലമായി വെട്ടിയ ബ്ലൌസ് അവളുടെ മുഴുത്ത മുലകളെ മാത്രം മറയ്ക്കാന് ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതായിരുന്നു. ഇളം നീല നിറമുള്ള ബ്ലൌസിന്റെ കക്ഷങ്ങള് പൂര്ണ്ണമായി നനഞ്ഞു കുതിര്ന്നിരുന്നു. ഞാന് പാടുപെട്ടാണ് അവളുടെ ശരീരത്തില് നിന്നും കണ്ണെടുത്തത്.
“സുഖമല്ലേ ജോച്ചായാ? എത്ര നാളായി നമ്മള് കണ്ടിട്ട്. ദാ ഇതാണ് പെണ്ണ്; ഞങ്ങളുടെ റാണിമോള്”
തികച്ചും സാധാരണ മട്ടില് പെണ്കുട്ടിയെ എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി വിടര്ന്ന ചിരിയോടെ അനിത പറഞ്ഞു. ഒടുവില് കണ്ടപ്പോള് ഞാന് കണ്ട അനിതയുടെ ലാഞ്ചന പോലും അവളുടെ പെരുമാറ്റത്തില് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതെന്നെ ചില്ലറയല്ല അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്. എന്നെയിനി കാണുകയെ ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോന്ന പെണ്ണ്, എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു വരുത്തി അവളുടെ നാത്തൂനെ എനിക്ക് പെണ്ണ് കാണിക്കുന്നു! എനിക്ക് സത്യത്തില് റാണിയെ നോക്കാന് സാധിച്ചില്ല. അനിതയുടെ സൌന്ദര്യം അന്നുണ്ടയിരുന്നതിന്റെ നാലിരട്ടി കൂടിയിരുന്നു. അവളില് നിന്നും കണ്ണ് മാറ്റാനെ സാധിച്ചില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഇങ്ങനെയും പെണ്ണുങ്ങള്ക്ക് സൌന്ദര്യം ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് അത്ഭുതപ്പെടുകയായിരുന്നു ഞാന്.
പെണ്ണുകാണല് നടന്നു. റാണിയെ വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കാന് എനിക്ക് കാരണം ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തന്നെയുമല്ല, അവളെ കെട്ടിക്കോണം എന്ന ആജ്ഞ അനിത എനിക്ക് രഹസ്യമായി നല്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
“ഒരാഴ്ച ഇവിടെ നില്ക്ക്. ഉടനെ തിരിച്ചു പോകണ്ട” ചടങ്ങുകള് എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള് അനിത പറഞ്ഞു.
“ഏയ് ഇവിടെ താമസിക്കാന് ഇപ്പോള് പറ്റില്ല. അതൊക്കെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ശേഷം. എങ്കിലും ഈ സിറ്റി ഒക്കെ ഒന്ന് കണ്ടിട്ടേ ഞാന് പോകൂ. തല്ക്കാലം ഏതെങ്കിലും ഹോട്ടലില് സ്റ്റേ ചെയ്തോളാം” ഞാന് പറഞ്ഞു.
അതാണ് നല്ലത് എന്ന് അവളും സമ്മതിച്ചു.
അങ്ങനെ ഞാന് രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞു തിരികെ പോകാമെന്ന കണക്കുകൂട്ടലോടെ സാമാന്യം നല്ല ഒരു ഹോട്ടലില് മുറി എടുത്തു. വൈകിട്ടാണ് ഞാന് മുറി എടുത്തത്. യാത്രാക്ഷീണവും അനിതയെ കണ്ടതിന്റെ സന്തോഷവും, പെണ്ണ് കാണല് വിജയമായതുകൊണ്ടും ഞാന് രണ്ടുമൂന്നു പെഗ് അടിച്ച് സുഖമായി ഉറങ്ങി. ഹോട്ടലിന്റെ പേരും റൂം നമ്പരും ഞാന് റോഷനെ വിളിച്ച് അറിയിച്ചിരുന്നു. വൈകിട്ട് ഉണ്ണാന് വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലണം എന്നവന് ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും നാളെയാകാം എന്ന് ഞാന് മറുപടി നല്കി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ കുളിയും പ്രാതലും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഒന്ന് കറങ്ങാന് പോകാമെന്ന് കരുതി വേഷം മാറുന്ന സമയത്താണ് ഫോണ് ശബ്ദിച്ചത്. ഞാന് നോക്കി. അനിതയായിരുന്നു. ആദ്യമായി അവളെന്നെ, എന്റെ മൊബൈലിലേക്ക് വിളിക്കുന്നു!
“ഹലോ അനിത”