🐂🐂വിത്തുകാള – 7🐂🐂

Vithukala Part 7 | Author : Rathi Devan

[ Previous Part ]

ഗൗരീ ശങ്കരം

അമ്മായി എന്ന മാദകത്തിടമ്പിനെ അവനു സമ്മാനിച്ച, രതിയുടെ മഴവിൽ നിറങ്ങളിൽ മുങ്ങിക്കുളിച്ച ജൂൺ മാസം കടന്നു പോയി . ജൂലൈ പകുതി ആയപ്പോഴേക്കും അവനു നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തമായ കോളേജിൽ പി ജി ക്ക് അഡ്മിഷൻ കിട്ടി.ജൂൺ അവസാനം വിജയമ്മ പ്രസവിക്കുമെന്ന് എഴുതിയിരുന്നെങ്കിലും പിന്നെ വിവരമൊന്നുമില്ല. ചിലപ്പോൾ പ്രസവിച്ചു കിടക്കുകയാവും.

ക്‌ളാസ്സ് തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് ഒരു ദിവസം അവൻ അമ്മാവന്റെ വീട്ടിൽ പോയി അമ്മായിയെ കളിച്ചിരുന്നു.അവരുടെ വയറ്റിയിൽ അവന്റെ കുഞ്ഞ് വളരുന്നു എന്ന സന്തോഷ വാർത്ത അമ്മായി അവനെ അറിയിച്ചു.അമ്മാവനെ പറ്റിച്ച കഥയും അവർ പറഞ്ഞു.

അവൻ യാത്രപറഞ്ഞു പോയ ദിവസം അമ്മാവൻ ആക്രാന്തത്തോടെ കളിയ്ക്കാൻ വന്നിരുന്നു. തീണ്ടാരിയെന്നു പറഞ്ഞ് അവർ ഒഴിഞ്ഞുമാറി. പിന്നെ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞേ അമ്മാവനെ അടുപ്പിച്ചുള്ളു. അപ്പഴേക്കും മാസക്കുളി തെറ്റി അഞ്ചുനാൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ഉറയില്ലാതെയാണ് കളിച്ചത്. കളി മുറുകിയപ്പോൾ ലിംഗം വലിച്ചൂരാന്‍ ശ്രമിച്ച അമ്മാവനെ അവർ തുടകൾ കത്രിക പൂട്ടിട്ടു പൂട്ടി.അമ്മാവന് ശുക്ലം പുറത്തു കളയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.അത് പറഞ്ഞവര്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

ജൂലൈ മൂന്നാംവാരം അച്ഛന് ഒരെഴുത്തു വന്നു. വിജയമ്മയുടെ. അവർക്കൊരു കുഞ്ഞു പിറന്നു. ഒരു പെൺകുഞ്ഞ്.അടുത്ത ശനിയാഴ്ച അതിന്റെ പാലുകൊടുക്കൽ ചടങ്ങാണ്. ആ നാട്ടിൽ മറ്റാരെയും വിളിക്കുന്നില്ല. മാഷും കുടുംബവും എന്തായാലും വരണം. ഇതായിരുന്നു കത്തിലെ ഉള്ളടക്കം.കൂടെ ഓമനത്തം തുളുമ്പുന്ന ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന്റെ ഫോട്ടോയും. ആ ഫോട്ടോ മെല്ലെ വിനയൻ കൈക്കലാക്കി. തന്റെ ആദ്യത്തെ കണ്മണി. അതിനെ സ്നേഹപൂർവ്വം നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.

ശനിയാഴ്ച പത്തരയോടെ വിനയനും അച്ഛനും അമ്മയും വിജയമ്മയുടെ വീട്ടിലെത്തി. വിനയനെ കണ്ട വിജയമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ആയിരം പൂത്തിരികൾ കത്തി.വിനയന്റെ കണ്ണുകളിലും.രാജന്റെ മനസ്സിലും വികാരത്തിന്റെ ഒരു വേലിയേറ്റമുണ്ടായെങ്കിലും ഒന്നും പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. വിനയനോട് പേരിനു മാത്രം കുശലം ചോദിച്ചു.

കസവു വേഷ്ടിയും ബ്ലാസും അണിഞ്ഞാണ് വിജയമ്മയുടെ നിൽപ്പ്.ചന്ദനക്കുറി തൊട്ടിട്ടുണ്ട്.മുടിയിൽ തുളസിക്കതിർ. പെറ്റെഴുന്നേറ്റ പെണ്ണെന്നു വിനയൻ കേട്ടിട്ടേയുള്ളു. ഇപ്പോൾ കണ്ടു. എന്തൊരു കാന്തിയാണവർക്ക്. തൊലിക്കെന്തൊരു തിളക്കം. ഐശ്വര്യ ദേവതയെ പോലെ വിനയന് മുൻപിൽ വിജയമ്മ നിറഞ്ഞ നിന്നു.

വിജയമ്മയുടെ വീട്ടുകാർ വലിയ സന്തോഷത്തോടെയാണ് വിനയനെയും കുടുംബത്തെയുംസ്വീകരിച്ചത്.ചടങ്ങ് ആരംഭിച്ചു.കുഞ്ഞിന് ഓരോരുത്തരായി പാൽ കൊടുത്തു തുടങ്ങി. ഏതാണ്ട് അടുത്ത ബന്ധുക്കളൊക്കെ പാൽ കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിനയന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും പാൽ കൊടുത്തു. വിനയന് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ശങ്കയായി. വിജയമ്മ അവനെ കണ്ണ് കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. മോതിരം പാലിൽ മുക്കി തുടിക്കുന്ന മനസ്സോടെ വിനയൻ തന്റെ ആദ്യത്തെ കണ്മണിയുടെ ഇളം ചുണ്ടിലേക്ക് പാൽത്തുള്ളികൾ പകർന്നു നൽകി.

ചടങ്ങു കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും സംസാരത്തിൽ മുഴുകി. വിനയന്റെ അമ്മ വിജയമ്മയുടെ മുറിയിലായിരുന്നു. വിനയൻ അങ്ങോട്ട് കടന്നു ചെന്നു.കട്ടിലിനടുത്ത് അവന്‍ ഇരുന്നു. വിജയമ്മ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് അവന്റെ മടിയിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു.

“ശ്രദ്ദിക്കണേ” ‘അമ്മ പറഞ്ഞു.”കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് അവനു ശീലമില്ല’

വളരെ ശ്രദ്ധിച്ച് വിനയൻ കുഞ്ഞിനെ കൈകളില്‍ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.ഒ രു കരുതലിനെന്ന വണ്ണം വിജയമ്മ അവന്റെ കൈകളിൽ തന്റെ കൈ ചേർത്തുവെച്ചു. തന്റെ കുഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ അതിന്റ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയുമ് കൈകളുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിലാണ്. ആത്മനിർവൃതിയോടെ വിജയമ്മ കുഞ്ഞിനേയും വിനയനെയും മാറി മാറി നോക്കി.

അതിഥികൾക്കൊപ്പം തന്നെ വിജയമ്മയും ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നു.അതിഥികളുടെ ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം വീട്ടുകാർ ഭക്ഷണത്തിനിരുന്നു.മുറ്റത്തെ ഒരു മാവിൻ ചുവട്ടിൽ തനിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു വിനയൻ.കുറച്ചു വലിപ്പമുള്ള ഒരു മുത്തുമണി മുകളിൽനിന്നു അവന്റെ മുൻപിലേക്ക് വീണു. അവൻ മുറ്റത്തെ പന്തലിനു മുകളിലൂടെ നോക്കി. വീടിന്റെ മുകൾനിലയിൽ മുറിയുടെ ജനലഴിയിൽ കൂടെ കയ്യിട്ട് വിജയമ്മ തന്നെ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കുകയാണ്.