അച്ഛൻ: ടാ നാളെ അമ്മയെയും കൂട്ടി നീ ഹോസ്പിറ്റൽ വരെയൊന്ന് പോകണം.
ഞാൻ: അയ്യോ എനിക്ക് പറ്റില്ല. നാളെ എൻ്റെ റെക്കോർഡ് സബ്മിറ്റ് ചെയ്യേണ്ട ദിവസമാണ്. അച്ഛൻ പോയാൽ മതി.
അച്ഛൻ: എനിക്ക് പറ്റില്ല! ബാങ്കിലെ എൻ്റെ ലീവ് എല്ലാം തീർന്നു. നാളെ നിൻ്റെ മിസ്സിനെ വിളിച്ചു ഞാൻ കാര്യം പറയാം.
ഞാൻ: മിസ്സിനെ വിളിക്കണ്ട! അമ്മയുടെ കൂടെ ഞാൻ പൊയ്യ്ക്കോളാം.
അച്ഛൻ: നബിയ മൗലക്കൽ എന്ന ലേഡി ഡോക്ട്ടറെയാണ് നിങ്ങൾ കാണേണ്ടത്.
ഞാൻ: ഓക്കേ അച്ഛാ.
അച്ഛൻ: ഡോക്ടർ നബിയ ലീവാണെങ്കിൽ, മറ്റൊരു ലേഡി ഡോക്ടർ ഉണ്ട് പേര് സതി.
ഞാൻ: ഒക്കെ അച്ഛാ.
അച്ഛൻ: ലേഡി ഡോക്ടറെ മാത്രമേ, നീ അമ്മയെ കാണിക്കാവുള്ളു കേട്ടോ.
ഞാൻ: അതെന്താ അച്ഛാ?
അച്ഛൻ: നീ എന്ത് മണ്ടനാടാ? അമ്മയുടെ സ്വകാര്യ ഭാഗത്ത് ഏറ്റ ക്ഷതം ഒരു ലേഡി ഡോക്ട്ടറെ മാത്രമേ തുറന്നുകാണിക്കാൻ പാടുള്ളു.
ഞാൻ: ഓ ഓക്കേ അച്ഛാ.
അച്ഛൻ: നാളെ അച്ഛൻ ബാങ്കിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ ശേഷം, ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് നിങ്ങൾ കാറിൽ പൊയ്ക്കോ.
ഞാൻ: ഓക്കേ അച്ഛാ.
അച്ഛൻ: മ്മ്.
ഞാൻ: അമ്മ എന്തിയെ അച്ഛാ?
അച്ഛൻ: അവൾ കിടക്കുവാ. വീണതല്ലേ, നല്ല ശരീരവേദനകാണും. ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ.
ഞാൻ എൻ്റെ റൂമിലേക്ക് പോയി കിടന്നു. ബസ്സിനുള്ളിലെ കുട്ടികളും, കിളവന്മാരും അമ്മയുടെ വലിയ മുലകളെക്കുറിച്ചുള്ള കാമസംഭാഷണമാണ് എൻ്റെ മനസ്സിൽ തുടരെ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നത്.
അവരുടെ ഓരോ വാക്കുകളും എൻ്റെ മനസിൽ ആവർത്തിച്ച് ഓടിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെതന്നെ എൻ്റെ കുണ്ണ പതിയെ കമ്പിയാകാൻ തുടങ്ങി. ഉടനെ ഞാൻ എൻ്റെ കുണ്ണയിൽ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ച് നിയത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും എൻ്റെ കുണ്ണ പൂർണമായും കമ്പിയായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
എൻ്റെ ഈശ്വരാ, സ്വന്തം അമ്മയെ ഓർത്ത് തന്നെ എൻ്റെ വികാരം ഉണരുന്നോ? ഞാൻ എന്ത് വൃത്തികെട്ടവനാ. എന്നോട് എനിക്ക് തന്നെ അറപ്പ് തോന്നി.
എനിക്കുണ്ടായ വികാരങ്ങളെ പരമാവധി ഞാൻ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവരുടെ ഓരോ വാക്കുകളും എന്നെ വീണ്ടും-വീണ്ടും തുടർന്ന് കമ്പിയാക്കി.
പാവം എൻ്റെ അമ്മ, അമ്മയുടെ മുലകൾ നാട്ടുക്കാർ എല്ലാവരും കണ്ടാസ്വദിക്കുന്ന കാര്യം അറിയാതെ സമാധാനമായി അമ്മ കിടന്നുറങ്ങുകയാണ്.
അങ്ങനെ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അച്ഛൻ ബാങ്കിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ ശേഷം ഞാനും അമ്മയും ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുകയായി.
പതിവുപോലെ ഇന്നും ഉള്ളിലെ വെള്ള ബ്രേസിയർ തെളിഞ്ഞു കാണും വിധം അമ്മ ഒരു ഓറഞ്ച് നിറമാർന്ന ബ്ലൗസും, ഒരു ക്രീം സാരിയുമാണ് അണിഞ്ഞത്.
അച്ഛൻ നിർദേശിച്ച ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ഞാനും അമ്മയുമായി കാറിൽ യാത്ര ആരംഭിച്ചു. ജംഗ്ഷനെത്തി, വലത്തേക്ക് തിരിയാനായി തുടങ്ങുമ്പോൾ, എന്നോട് അമ്മ കാർ നിർത്താൻ ആവിശ്യപ്പെട്ടു.
അമ്മ: നീ എങ്ങോട്ടേക്കാ ഈ പോണേ?
ഞാൻ: അച്ഛൻ പറഞ്ഞ ഹോസ്പിറ്റലിൽ.
അമ്മ: അത് വേണ്ട. വണ്ടി ഇടത്തേക്ക് പോട്ടെ.
ഞാൻ: ഇടത്തേക്കോ? അവിടെ ഏത് ഹോസ്പിറ്റൽ?
അമ്മ: ബാബുൽ സ്വാമി ആയുർവേദ ഹോസ്പിറ്റൽ.
ഞാൻ: അത് ഏത് ഹോസ്പിറ്റൽ?
അമ്മ: അന്ന് ഞാൻ കൈ മടങ്ങി വീണ ദിവസം, അച്ഛൻ എന്നെ അവിടേക്കാണ് കൊണ്ടുപോയത്.
ഞാൻ: അവിടെ ലേഡി ഡോക്ടർ ഉണ്ടാകുമോ?
അമ്മ: കാണുമായിരിക്കാം, അറിയില്ല!
ഞാൻ: അമ്മേ! അച്ഛൻ എന്നോട് പ്രേത്യേകം എടുത്തു പറഞ്ഞതാ, അമ്മയെ ഒരു ലേഡി ഡോക്ടറെ മാത്രമേ കാണിക്കാവുള്ളു എന്ന്.
അമ്മ: അവിടെ നല്ല ചികിത്സയാണ് മോനെ, അമ്മയുടെ കൈവേദന രണ്ട് ദിവസം കൊണ്ട് അന്ന് മാറിയായിരുന്നു.
ഞാൻ: എന്നാലും അമ്മേ ഒരു ലേഡി ഡോക്ടർ ഇല്ലാതെ..
അമ്മ: നമുക്ക് ഒന്ന് അവിടെ വരെ പോയി നോക്കാം, ലേഡി ഡോക്ടർ ഇല്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് ഉടനെ തിരികെ വരാം. എന്താ?
ഞാൻ: മ്മ്, ശരി.
അങ്ങനെ കാർ ഇടത്തേക്ക് തിരിച്ച് അമ്മ പറഞ്ഞ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ഞാൻ യാത്ര തുടങ്ങി.
അര മണിക്കൂറത്തെ നീണ്ട യാത്രക്ക് ഓടുവിൽ ആ സ്വാമിയുടെ ആയുർവേദ ആശുപത്രിയിലേക്ക് അമ്മയും ഞാനും വന്നെത്തി.
ഹോസ്പിറ്റൽ പറമ്പിനുള്ളിലെ ശൂന്യത കാണെ, അധികമാരും അറിയപ്പെടാത്ത ഒരു സ്ഥാപനമാണെന്ന് എനിക്ക് ആദ്യ കാഴ്ചയിൽത്തന്നെ മനസിലാക്കാൻ പറ്റി.