“അവൻ ഇപ്പൊഴും ഉറക്കമാണ്. അവനൊന്നും അറിയില്ല,” അച്ഛൻ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“അറിയില്ലെന്നോ? അവൻ വലുതായി. പത്തൊൻപത് വയസ്സായി.”
“എന്റെ പൊന്നോ, അവനെത്ര വയസ്സായാലും ഈ കാര്യത്തിലൊക്കെ അവൻ കൊച്ചുകുട്ടിയാണ്. അവനൊന്നും അറിയില്ല,” അച്ഛൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഉണ്ണിക്ക് നാണക്കേട് തോന്നി. താൻ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയല്ലെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഈ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് തനിക്ക് ഒന്നുമറിയില്ലെന്നത് സത്യമാണ്.
“നീ എണീറ്റ് പോയി കുളിക്കാൻ നോക്ക്. നേരം ഒരുപാടായി,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
അച്ഛൻ പുതപ്പ് മാറ്റി എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ ചെവിയിൽ അച്ഛന്റെ കാലടി ശബ്ദം കേട്ടു. ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം, പിന്നെ അടയുന്ന ശബ്ദം.
അമ്മ കട്ടിലിൽ തിരിഞ്ഞുകിടന്നു. നേർത്തൊരു നെടുവീർപ്പ്.
ഉണ്ണി പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അമ്മയുടെ പുറംഭാഗം അവന് കാണാമായിരുന്നു. പുതപ്പ് ദേഹത്ത് ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
“ഉണ്ണീ…” അമ്മ പതിയെ വിളിച്ചു.
ഉണ്ണി ഞെട്ടി. അവൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.
“ഉറങ്ങിയോ അവൻ?” അമ്മ സ്വയം ചോദിച്ചു.
അവൻ അനങ്ങാതെ കിടന്നു. അമ്മ പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. നേർത്തൊരു ഞരക്കം.
“ആഹ്, എന്റെ നടുവേദന.”
അമ്മയുടെ കാലടി ശബ്ദം കേട്ടു. അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് പോകുന്ന ശബ്ദം.
ഉണ്ണി പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. മുറിയിൽ താൻ മാത്രമാണെന്ന് അവനറിഞ്ഞു. കട്ടിലിന്റെ മറ്റേ അറ്റത്ത്, പുതപ്പ് അലസമായി കിടക്കുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ആ കാഴ്ച വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. അച്ഛന്റെ അരക്കെട്ടിന്റെ താളത്തിലുള്ള ചലനങ്ങൾ, അമ്മയുടെ ഞരക്കങ്ങൾ, കിതപ്പുകൾ… എന്തായിരുന്നു അതൊക്കെ? ഒരു പുതിയ ലോകം അവന്റെ മുന്നിൽ തുറക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. ഒ
രുതരം ആകാംഷയും ഭയവും അവന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. അവൻ പതിയെ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
നേരം നന്നായി വെളുത്തിരുന്നു. പക്ഷികൾ ചിലച്ചു പറക്കുന്നു. ഒരു പുതിയ ദിവസം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഇന്നത്തെ ദിവസം അവന് ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു രഹസ്യം അവന്റെ മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടക്കും.
അവൻ പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ ശരീരം ഒരുതരം തളർച്ച അനുഭവപ്പെട്ടു. എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അവന് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ മനസ്സ് ഒരുതരം ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു.
അവൻ പതിയെ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. അമ്മ ചായ ഉണ്ടാക്കുകയായിരിക്കും. അവൻ പതിയെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
“മോൻ എണീറ്റോ?” അമ്മ അവനെ കണ്ടതും സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അവൻ തലയാട്ടി. അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ആ കാഴ്ച മായാതെ കിടക്കുന്നു.
“എന്താ മോനേ, ഒരു ക്ഷീണം പോലെ?” അമ്മ അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു, നെറ്റിയിൽ തൊട്ടുനോക്കി.
“ഒന്നുമില്ലമ്മേ,” അവൻ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“ചായ കുടിക്ക്. അച്ഛൻ കുളിക്കുകയാണ്,” അമ്മ അവന് ചായ നൽകി.
അവൻ ചായ വാങ്ങി, പതിയെ കുടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ തറയിൽ തങ്ങിനിന്നു. എന്താണ് താൻ ഇപ്പോൾ കണ്ടതെന്ന് അമ്മയോട് ചോദിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. ആ ചോദ്യം അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങിനിന്നു.
“ഇന്ന് നേരത്തെ എണീറ്റല്ലോ?” അമ്മ ചിരിച്ചു.
അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“എന്താ മോനേ, വായ തുറന്ന് എന്തെങ്കിലും പറ,” അമ്മ അവന്റെ തലയിൽ തലോടി.
“ഒന്നുമില്ലമ്മേ,” അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“അവൻ എണീറ്റോ?” അച്ഛൻ ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നു. ഒരു തോർത്ത് ഉടുത്ത്, തല തുവർത്തിക്കൊണ്ട്.
അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ ഉണ്ണിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ തറയിൽ തങ്ങിനിന്നു.
“എന്താടാ, ഇന്നൊരു മൗനം?” അച്ഛൻ ചിരിച്ചു.
“അവന് ചായ കൊടുത്തു,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
അച്ഛൻ ചായ എടുത്ത് കുടിച്ചു. “ഇന്ന് പോകണ്ടേ?”