🏓കായംകുളം കിംഗ് 🏓- 1 47അടിപൊളി 

ആലപ്പുഴയിൽ നിന്ന് കായംകുളത്തെത്തുമ്പോൾ സമയം രാവിലെ പതിനൊന്ന് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തലേദിവസത്തെ ഉറക്കമില്ലായ്മയും യാത്രാക്ഷീണവും എൻ്റെ മുഖത്ത് നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കടയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ തന്നെ അന്തരീക്ഷം വല്ലാതെ മാറിയതായി എനിക്ക് തോന്നി. ഓണത്തിരക്ക് അതിൻ്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിലായിരുന്നു.

ആളുകൾ തിക്കിത്തിരക്കി തുണികൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി. കൗണ്ടറിലിരുന്ന മാനേജർ സോമൻ ചേട്ടൻ്റെ കണ്ണ് കൃത്യമായി എന്നിൽ പതിഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ കനലുകൾ എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സോമൻ ചേട്ടൻ: (ഉച്ചത്തിൽ)
“എവിടെയായിരുന്നുടാ നീ? ഇന്നലെ ഉച്ചയ്ക്ക് സുഖമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു പോയവൻ ഇപ്പോഴാണോ വരുന്നത്? ഫോൺ വിളിച്ചാൽ എടുക്കില്ല… നിന്നെ വിശ്വസിച്ച് ഈ സെക്ഷൻ ഏല്പിച്ച എന്നെ പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ!”

കടയിൽ സാധനം വാങ്ങാൻ വന്നവർ എല്ലാവരും എന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്നു. എനിക്ക് വല്ലാത്ത അപമാനം തോന്നി.

ഞാൻ: “ചേട്ടാ.. അത്.. പെട്ടെന്ന് ഒരു അത്യാവശ്യം വന്നു. ഫോൺ ചാർജ് തീർന്നു പോയി.”
സോമൻ ചേട്ടൻ: “അത്യാവശ്യം! നിനക്ക് മാത്രമല്ല ഇവിടെ എല്ലാവർക്കും അത്യാവശ്യങ്ങളുണ്ട്. ഈ തിരക്കുള്ള സമയത്ത് നിന്നെപ്പോലെ ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്ത ഒരാളെ എനിക്ക് ഇവിടെ ആവശ്യമില്ല. ഇപ്പോൾ തന്നെ നിൻ്റെ സാധനങ്ങളുമെടുത്ത് ഇറങ്ങിക്കോ. ഇനി ഈ പടി ചവിട്ടരുത്!”

സത്യത്തിൽ ആ നിമിഷം ഞാൻ തകർന്നു പോകേണ്ടതായിരുന്നു. കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കാലുപിടിച്ച് മാപ്പ് ചോദിച്ചേനെ. കാരണം, ആ 8,000 രൂപയായിരുന്നു എൻ്റെ കുടുംബത്തിൻ്റെ ഏക പ്രതീക്ഷ. പക്ഷേ ഇന്ന് എൻ്റെ

കീശയിലിരിക്കുന്ന കവറിൽ ആ കടയിലെ രണ്ട് മാസത്തെ ശമ്പളമുണ്ട്. ആ തിരിച്ചറിവ് എന്നിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു ധൈര്യം നിറച്ചു.
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എൻ്റെ ബാഗുമെടുത്ത് കടയുടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പിന്നിൽ സോമൻ ചേട്ടൻ്റെ ശകാരങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കടയുടെ പുറത്തിറങ്ങി ആ പഴയ പറമ്പിലേക്ക് ഞാൻ നോക്കി. ആ മാരുതി ആൾട്ടോ കാർ അവിടെയില്ല. പക്ഷേ, എൻ്റെ ജീവിതം ആ കാറിൻ്റെ മറവിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി മാറിമറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഇനി എനിക്ക് തിരിച്ചുപോക്കില്ല. ഒരു സാധാരണ സെയിൽസ്മാൻ എന്ന എൻ്റെ മുഖംമൂടി അഴിഞ്ഞു വീണിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും ആ അദൃശ്യ ലോകത്തെ അംഗമാണ്.

വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അച്ഛൻ ചോദിച്ചു, “എന്താടാ നേരത്തെ വന്നത്?”
ഞാൻ: “കടയിൽ ചെറിയൊരു പ്രശ്നം അച്ഛാ. ഞാൻ ആ ജോലി നിർത്തി. അതിലും നല്ലൊരു വരുമാനം എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കിട്ടുന്നുണ്ട്.”
അച്ഛൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ കയ്യിലുള്ള നോട്ടുകെട്ടുകൾ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചില്ല.

പണം എല്ലാ സത്യങ്ങളെയും മൂടിവെക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ളതാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.
ജോലി പോയതോടെ എനിക്ക് കൂടുതൽ സമയവും സ്വാതന്ത്ര്യവും ലഭിച്ചു. ജയപ്രഭയെ വിളിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു, “ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഫ്രീയാണ്. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും എവിടെ വേണമെങ്കിലും വരാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്.”
അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു എൻ്റെ പ്രൊഫഷണൽ ജിഗോള ജീവിതം.

ഇനി എനിക്ക് ക്ലയൻ്റുകളെ കാത്തുനിൽക്കേണ്ടി വന്നില്ല, അവർ എന്നെ തേടി വരാൻ തുടങ്ങി.

🏓🏓🏓🏓🏓🏓🏓🏓🏓🏓

തുണിക്കടയിലെ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ട ആ ദിവസം എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയതുപോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. അപമാനത്തേക്കാൾ ഉപരി, ഒരുതരം സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് ഞാൻ അനുഭവിച്ചത്. നേരെ ജയപ്രഭയുടെ വീട്ടിലേക്കാണ് ഞാൻ പോയത്. അവിടെ എന്നെ കാത്തിരുന്നത് എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു വലിയ വഴിത്തിരിവായിരുന്നു.

ജയപ്രഭചേച്ചി അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് ചെല്ലണം എന്ന് പറഞ്ഞ് വിളിച്ചു.

കാളിംഗ് ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്നത് ജയപ്രഭയായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവർക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി.