🏓കായംകുളം കിംഗ് 🏓- 17 8

കലയും കാമവും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം
ആ വേഴ്ച ഒരു യുദ്ധം പോലെയായിരുന്നു. അവരുടെ ശരീരത്തിൻ്റെ കരുത്തും എൻ്റെ മൃഗീയതയും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം. അവർ പലതവണ എന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, തൻ്റെ നൃത്തച്ചുവടുകളിലെ താളം പോലെ കളിയിലെ താളവും തൻ്റേതാക്കാൻ അവർ നോക്കി.

പക്ഷേ എൻ്റെ പുരുഷത്വത്തിന് മുന്നിൽ അവരുടെ ആ ശ്രമങ്ങളെല്ലാം പരാജയപ്പെട്ടു. ഞാൻ അവരെ മലർത്തിക്കിടത്തി എൻ്റെ ആധിപത്യം പൂർണ്ണമായി സ്ഥാപിച്ചു..

അവരുടെ നീളമുള്ള കാലുകൾ എൻ്റെ അരക്കെട്ടിൽ ഇറുകെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. എൻ്റെ ഓരോ പ്രഹരങ്ങൾക്കും ആ 46-കാരി തൻ്റെ സകല നാട്യങ്ങളും മറന്ന് പ്രതികരിച്ചു.

നാൽപ്പത് വർഷത്തെ അവരുടെ കഠിനമായ സന്യാസം എൻ്റെ കിടക്കയിലെ വിയർപ്പിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുകയായിരുന്നു. ഒരു പുരുഷൻ്റെ സ്പർശനം എത്രത്തോളം ലഹരി നൽകുന്നതാണെന്ന് അവർ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

ഞാൻ അവരെ പല പൊസിഷനുകളിലായി പരീക്ഷിച്ചു. അവരുടെ ശരീരത്തിൻ്റെ ഫ്ലെക്സിബിലിറ്റി എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് നൽകിയത്. നിലവിളക്കുകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ, വിയർപ്പിൽ കുളിച്ച ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ എൻ്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് അവരെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. പലതവണ അവർ സുഖം കൊണ്ട് പുളഞ്ഞു. എൻ്റെ ആയുധത്തിൻ്റെ വലിപ്പം അവരുടെ ശരീരത്തെ പൂർണ്ണമായും തളർത്തിക്കളഞ്ഞിരുന്നു.

മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട ആ വന്യമായ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ, ഒട്ടും അനങ്ങാൻ പോലുമാകാതെ ഭൈരവി എൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തളർന്നുവീണു. അവരുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് എൻ്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ആ പായയിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു.

എൻ്റെ സിരകളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിജയാഹ്ളാദം അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വെറുമൊരു പെണ്ണിനെയല്ല, കലയുടെ ഏറ്റവും വലിയൊരു രൂപത്തെയാണ് എൻ്റെ പുരുഷത്വം ഇന്ന് കീഴടക്കിയത്!

പുലർച്ചെ ഞാൻ ഉണരുമ്പോൾ പുറത്ത് മഴ തോർന്നിരുന്നു. ജനാലയിലൂടെ പുഴയിൽ നിന്നുള്ള തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭൈരവി എൻ്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് ഇന്നലെ കണ്ട ആ ഗൗരവമോ ചിട്ടകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

വല്ലാത്തൊരു ശാന്തത, പുതിയതായി ജനിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെ.
ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു. എൻ്റെ അനക്കം കേട്ട് ഭൈരവി ഉണർന്നു. അവർ എഴുന്നേറ്റ് തൻ്റെ കസവ് സാരി ശരീരത്തിലൂടെ ചുറ്റി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വലിയൊരു നന്ദിയുണ്ടായിരുന്നു.

അവർ അകത്തെ മുറിയിൽ പോയി വളരെ മനോഹരമായി കൊത്തുപണികൾ ചെയ്ത ഒരു തടിപ്പെട്ടിയുമായി വന്നു. അത് തുറന്ന് അവർ എൻ്റെ കയ്യിലേക്ക് വലിയൊരു കവർ വെച്ചുതന്നു.

ഞാൻ അത് തുറന്നുനോക്കിയില്ല, പക്ഷേ അതിൽ ലക്ഷങ്ങളുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ഒപ്പം, ആ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് അവർ വളരെ പഴയ, ആൻ്റിക് ഡിസൈനിലുള്ള ഒരു സ്വർണ്ണ മാലയെടുത്തു. അതിൽ നടരാജൻ്റെ ഒരു വലിയ ലോക്കറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഭൈരവി ആ മാല എൻ്റെ കഴുത്തിൽ അണിയിച്ചു തന്നു. “ഇത് എൻ്റെ മുത്തശ്ശി എനിക്ക് തന്നതാണ് കിംഗ്. എൻ്റെ കലയുടെ ഏറ്റവും വലിയ അടയാളം. പക്ഷേ ഇന്ന് രാത്രി നീ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു, മനുഷ്യശരീരത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ കല കാമമാണെന്ന്. നീ എൻ്റെ ഉള്ളിലെ സകല കെട്ടുപാടുകളെയും പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞു. നീ ശരിക്കും ഈ നടരാജനെപ്പോലെ തന്നെയാണ്. താണ്ഡവമാടുന്നവൻ!”

അവർ എൻ്റെ നെറ്റിയിൽ വളരെ സ്നേഹത്തോടെ ചുംബിച്ചു. “ഇനി എപ്പോൾ നിനക്ക് ഈ ഭാരതപ്പുഴയുടെ തീരത്തേക്ക് വരണമെന്ന് തോന്നുന്നുവോ, അപ്പോൾ നീ വരണം. ഈ ഭൈരവിയുടെ വാതിലുകൾ നിനക്കായി എപ്പോഴും തുറന്നിരിക്കും.”

ഞാൻ ആ സ്വർണ്ണമാലയിലെ നടരാജനെ ഒന്ന് സ്പർശിച്ചു. എൻ്റെ പുരുഷത്വത്തിന് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ അംഗീകാരമായിരുന്നു അത്. ഭൈരവിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് കോവിലകത്തിൻ്റെ പടിപ്പുര കടന്ന് എൻ്റെ കാറിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനായിരുന്നു.