🏓കായംകുളം കിംഗ് 🏓- 2 25അടിപൊളി 

പുലർച്ചെ ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ നന്ദിത നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. എൻ്റെ ഷർട്ടിൻ്റെ പോക്കറ്റിൽ ഒരു കവർ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ 25,000 രൂപയുടെ പുത്തൻ നോട്ടുകളായിരുന്നു! ഒപ്പം ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പും: “Thank you. You are magic. We will meet again.”
ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നിറങ്ങി ലിഫ്റ്റിൽ താഴേക്ക് വരുമ്പോൾ എൻ്റെ മുഖത്തൊരു

പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. കായംകുളത്തെ ആ തുണിക്കടയിലെ സോമൻ ചേട്ടനെ ഞാൻ വെറുതെ ഓർത്തു. എൻ്റെ ജീവിതം ഇപ്പോൾ എൻ്റെ മാത്രം നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. സിനിമാക്കാരുടെ ലോകത്ത് എനിക്ക് ഡിമാൻഡ് കൂടിവരികയാണ്.

🏓🏓🏓🏓🏓🏓🏓🏓🏓🏓

കൊച്ചിയിലെയും ആലപ്പുഴയിലെയും ആഡംബര ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഇടയ്ക്ക് കായംകുളത്തെ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ എൻ്റെ മാറ്റങ്ങൾ നാട്ടുകാർ പതിയെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

പഴയ ആൾട്ടറേഷൻ ചെയ്ത ഷർട്ടുകൾക്ക് പകരം വിലകൂടിയ ബ്രാൻഡഡ് വസ്ത്രങ്ങൾ, കയ്യിൽ തിളങ്ങുന്ന വാച്ച്, യാത്ര ചെയ്യാൻ പുത്തൻ ബുള്ളറ്റ്. എൻ്റെ പെട്ടെന്നുള്ള ഈ സാമ്പത്തിക വളർച്ച നാട്ടുകാരിൽ പല ചോദ്യങ്ങളും ഉയർത്തി. “ഇവനിതെവിടുന്ന് ഒറ്റയടിക്ക് ഇത്രയും കാശ്?” എന്ന സംശയം പലരുടെയും മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.

അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഞാൻ കൊച്ചിയിൽ ഒരു വലിയ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് കമ്പനിയിൽ മാനേജറാണെന്നായിരുന്നു ഞാൻ നൽകിയ വിശദീകരണം. ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിൽ ലക്ഷങ്ങൾ വരികയും വീട്ടിലെ കടങ്ങൾ ഓരോന്നായി തീരുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അവരുടെ സംശയങ്ങളെല്ലാം ആ പണത്തിൻ്റെ തിളക്കത്തിൽ ഇല്ലാതായി. എങ്കിലും നാട്ടുകാരുടെ കണ്ണുകൾ എന്നെ എപ്പോഴും പിന്തുടർന്നിരുന്നു. ആ നോട്ടങ്ങളിൽ അസൂയയും സംശയവും ഒരുപോലെയുണ്ടായിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ വീടിനടുത്ത് തന്നെയുള്ള ഒരു പ്രമുഖ കോളേജിലെ പ്രൊഫസറായിരുന്നു ദീപ്തി. 32 വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള അതിസുന്ദരിയായ യുവതി. നാട്ടുകാരുടെ കണ്ണിൽ വളരെ മാന്യയായ, എപ്പോഴും കോട്ടൺ സാരിയുടുത്ത് ഗൗരവത്തിൽ മാത്രം നടക്കുന്ന ഒരു അധ്യാപിക. അവരുടെ ഭർത്താവ് ഗൾഫിൽ ഒരു വലിയ കമ്പനിയിൽ എഞ്ചിനീയറായിരുന്നു. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ, അത്യാവശ്യം എന്തെങ്കിലും ലീവ് കിട്ടിയാൽ മാത്രമാണ് അയാൾ നാട്ടിൽ വന്നിരുന്നത്.
എൻ്റെ മാറ്റങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചത് ദീപ്തി ടീച്ചറായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ വൈകിയാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്. എൻ്റെ ബുള്ളറ്റിൻ്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ അവർ വീടിൻ്റെ മതിൽക്കരികിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ടൗണിൽ പോയി വരുമ്പോൾ അവർ വീടിൻ്റെ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവർ കൈകാണിച്ച് നിർത്തി.

ദീപ്തി: “എന്താടോ, കൊച്ചിയിലൊക്കെ പോയപ്പോൾ ആകെ മാറിയല്ലോ. എന്താ ഇപ്പോൾ പരിപാടി?”

അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ നോട്ടം എൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നീളുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു അധ്യാപികയുടെ ഗൗരവമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം ദാഹമായിരുന്നു.

ഞാൻ: “അവിടെ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് കമ്പനിയിലാണ് ടീച്ചറേ…” ഞാൻ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ദീപ്തി: “എനിക്കൊരു സ്ഥലം നോക്കാനുണ്ടായിരുന്നു. നിൻ്റെ നമ്പർ ഒന്ന് തന്നേ.” നമ്പർ വാങ്ങിയ ശേഷം അവർ ചുറ്റും നോക്കി ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു, “ഇന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിൽ ആരുമില്ല. നീ ഒന്ന് വരാമോ? നമുക്ക് ആ സ്ഥലത്തിൻ്റെ കാര്യം സംസാരിക്കാം.”

ആ വിളിയിലെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാൻ മാത്രം ഞാൻ ഈ പണിയിൽ വളർന്നിരുന്നു. അന്ന് വൈകുന്നേരം ഇരുട്ട് വീണപ്പോൾ ഞാൻ ദീപ്തിയുടെ വീട്ടിലെത്തി. പകൽ കാണുന്ന ആ കർക്കശക്കാരിയായ പ്രൊഫസറായിരുന്നില്ല വാതിൽ തുറന്നത്. നേരിയ ഒരു ഷിഫോൺ സാരിയായിരുന്നു വേഷം. എന്നെ കണ്ടതും അവർ വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു.

ദീപ്തി: “റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് ആണെങ്കിലും നിൻ്റെ ശരിക്കുള്ള പണി എന്താണെന്ന് എനിക്ക് ഊഹിക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്,” അവർ എൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. “നിന്നെക്കുറിച്ച് ജയപ്രഭ വഴി ഞാൻ ചിലതൊക്കെ അറിഞ്ഞു.”