🏓കായംകുളം കിംഗ് 🏓- 3 18

ഗീതാ മേനോൻ്റെ വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പിലെ അംഗങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടിവന്നു. എൻ്റെ ഡിമാൻഡ് അതിൻ്റെ പരമാവധിയിൽ നിൽക്കുന്ന സമയം.

എന്നെ തൊടാൻ ആർക്കും കഴിയില്ലെന്നൊരു അഹങ്കാരം എൻ്റെ ഉള്ളിൽ വേരുറപ്പിച്ചിരുന്നു. പണമുണ്ടെങ്കിൽ, ഉന്നതരുടെ സ്വാധീനമുണ്ടെങ്കിൽ ഈ നാട്ടിൽ എന്ത് രഹസ്യവും മൂടിവെക്കാമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ, നിയമത്തിൻ്റെയും വിധിയുടെയും വഴികൾ നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതിലും എത്രയോ സങ്കീർണ്ണമാണെന്ന് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് നവംബർ മാസത്തിലെ ആ ഇരുണ്ട വെള്ളിയാഴ്ചയാണ്. എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ, എന്നാൽ ഏറ്റവും അവിശ്വസനീയമായ ഒരു രാത്രിയായിരുന്നു അത്.

അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ബുക്കിംഗ്
ഗ്രൂപ്പിൽ നിന്നല്ലാതെ, നേരിട്ട് എനിക്ക് വന്ന ഒരു ബുക്കിംഗ് ആയിരുന്നു അത്. ശീല വർഗീസാണ് (എൻ്റെ രണ്ടാമത്തെ ക്ലയൻ്റ്) എനിക്ക് ആ നമ്പർ തന്നത്. എറണാകുളത്തെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ബുട്ടീക്കിൻ്റെ ഉടമസ്ഥയായ ശാലിനി. ഗ്രൂപ്പിലെ അംഗമല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഗീതാ മേനോന് ഈ ബുക്കിംഗിനെക്കുറിച്ച് അറിവില്ലായിരുന്നു. കൊച്ചി ബൈപ്പാസിലുള്ള ഒരു പുതിയ, എന്നാൽ അത്ര പ്രശസ്തമല്ലാത്ത ഒരു റിസോർട്ടിലായിരുന്നു അവർ എനിക്ക് റൂം ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നത്. സാധാരണയായി ഗ്രാൻഡ് ഹയാത്ത് പോലെയുള്ള അതീവ സുരക്ഷയുള്ള ഹോട്ടലുകളിലാണ് എൻ്റെ കൂടിക്കാഴ്ചകൾ നടക്കാറുള്ളത്. പക്ഷേ, ശാലിനി പറഞ്ഞത് ആ റിസോർട്ട് അവരുടെ ഒരു അകന്ന ബന്ധുവിൻ്റേതാണെന്നും പൂർണ്ണ സുരക്ഷയുണ്ടെന്നുമാണ്.

രാത്രി ഒൻപത് മണിയോടെ ഞാൻ എൻ്റെ കാറിൽ (ബുള്ളറ്റിന് പകരം ഞാൻ ഒരു സെക്കൻഡ് ഹാൻഡ് ഫോർഡ് ഇക്കോസ്പോർട്ട് വാങ്ങിയിരുന്നു) ആ റിസോർട്ടിലെത്തി. റൂം നമ്പർ 102. ഗ്രൗണ്ട് ഫ്ലോറിലുള്ള ഒരു എക്സിക്യൂട്ടീവ് റൂം. ശാലിനി അവിടെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഏകദേശം നാല്പത് വയസ്സ് പ്രായമുള്ള, വളരെ മോഡേണായ ഒരു സ്ത്രീ. ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ച്, മദ്യപിച്ച് പതിയെ ഞങ്ങളുടെ രാത്രിയുടെ ലഹരിയിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു.
എൻ്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും അഴിച്ച്, ശാലിനിയെ കിടക്കയിലേക്ക് കിടത്തിയ ആ നിമിഷം… പെട്ടെന്നാണ് റൂമിൻ്റെ വാതിലിൽ വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെയുള്ള ഇടി കേട്ടത്.
ആദ്യം ഞാൻ കരുതിയത് റൂം സർവ്വീസ് ആയിരിക്കുമെന്നാണ്. പക്ഷേ ഇടിയുടെ ശബ്ദം കൂടിവന്നു. വാതിൽ പൊളിഞ്ഞു വീഴുമെന്ന അവസ്ഥ.

“തുറക്കെടാ വാതിൽ! പോലീസ് ആണ്!” പുറത്തുനിന്നുള്ള ആ അലർച്ച കേട്ടതും എൻ്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. ശാലിനി അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പുതപ്പിനടിയിലേക്ക് ചുരുണ്ടുകൂടി. എൻ്റെ കൈകാലുകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഇങ്ങനെയൊരു ഭയം ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നത്. പോലീസ്! ഞാൻ പിടിക്കപ്പെടാൻ പോവുകയാണ്. എൻ്റെ അച്ഛൻ്റെ മുഖമാണ് ആദ്യം മനസ്സിലേക്ക് വന്നത്. നാട്ടുകാർ ഇതറിയും, പത്രങ്ങളിൽ ഫോട്ടോ വരും. എൻ്റെ ജീവിതം ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്.
ഞാൻ പരവേശത്തോടെ എൻ്റെ പാൻ്റ്സ് എടുത്തുമാറ്റി വേഗത്തിൽ ധരിച്ചു. ഷർട്ടിടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് മുൻപേ തന്നെ വാതിലിൻ്റെ ലോക്ക് തകർത്ത് അഞ്ചാറ് പോലീസുകാർ അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റുകളുടെ വെളിച്ചം എൻ്റെ കണ്ണുകളെ കുത്തിനോവിച്ചു. ചിലർ ക്യാമറയിൽ വീഡിയോ എടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“കൈ രണ്ടും പൊക്കി ചുമരിനോട് ചേർന്ന് നിൽക്കെടാ!” ഒരു എസ്.ഐ എൻ്റെ കോളറിൽ പിടിച്ച് ചുമരിലേക്ക് തള്ളി. എൻ്റെ ചുണ്ടുകൾ വരളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശാലിനി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പോലീസുകാരോട് തൻ്റെ ഭർത്താവ് വലിയൊരു ബിസിനസ്സുകാരനാണെന്നും ഇത് പുറത്തറിയരുതെന്നും കെഞ്ചുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ റിസോർട്ടിൽ ഒരു വലിയ റെയ്ഡ് നടക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെ അനാശാസ്യം നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന രഹസ്യവിവരത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ എറണാകുളം സിറ്റി ടാസ്ക് ഫോഴ്സ് നടത്തിയ മിന്നൽ പരിശോധന.
സ്റ്റേഷനിലെ ഭയം നിറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾ
എന്നെയും ശാലിനിയെയും ജീപ്പിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ എൻ്റെ തല കുനിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആരും എൻ്റെ മുഖം കാണരുതേ എന്ന് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു. കൊച്ചിയിലെ ഒരു പ്രധാന പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്കാണ് ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുപോയത്. രാത്രി പതിനൊന്നര മണി. സ്റ്റേഷനിലെ ആ കൊതുകുകടിയും വൃത്തികെട്ട ഗന്ധവും എന്നെ ശ്വാസംമുട്ടിച്ചു. എന്നെ ലോക്കപ്പിന് പുറത്തുള്ള ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഇരുത്തി.