മഞ്ഞമന്ദാരങ്ങൾ 19New 

ഞാൻ അമ്മായിയോടൊപ്പം പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. എൻ തുണികളും ചില സാധനങ്ങളും ഒരു സഞ്ചിയിലാക്കി. ഞങ്ങൾ മൂവരും അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ആ യാത്രയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷം നീലിമ ചേച്ചിക്കായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അമ്മായി മുന്നിൽ, ഞാനും ചേച്ചിയും പിന്നിൽ. ഞാൻ ഒരിൽക്കൂടി പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി-ജനിച്ച് വളർന്ന വീട് കണ്ണിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുന്നു.

നടത്തത്തിൽ നീലിമ ചേച്ചി എന്റെ കൈ പിടിച്ചിരുന്നു. പാടവരമ്പുകളും ഇടവഴികളും പുൽമേടുകളും കുന്നിൻപുറങ്ങളും താണ്ടി, ഇരുട്ടിയപ്പോഴേക്കും അവരുടെ വീട്ടിൽ എത്തി. യാത്രയുടെ ക്ഷീണത്തോടെ ഞാനും ചേച്ചിയും തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു. കണ്ണെത്താ ദൂരം പരന്നുകിടക്കുന്ന പാടം-വാഴയും നെല്ലും മറ്റു കൃഷികളും. ആ പാടത്തിൻ്റെ കരയിൽ ചുവന്ന വെട്ടുകല്ലുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ, ഓലമേഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ വീട്. സിമന്റോ കുമ്മായമോ ഒന്നും പൂശിയിട്ടില്ല. മുറ്റത്ത് ഒരു ഭാഗത്ത് കോഴിക്കൂട്, അല്പം മാറി ആട്ടിൻകൂട്, മൂലയിൽ പശുത്തൊഴുത്ത്. അവരുടെ ജീവിതമാർഗങ്ങൾ അതൊക്കെയായിരുന്നു.

മുറ്റത്ത് നല്ലപോലെ കായ്ച്ച രണ്ട്തെങ്ങുകൾ-ഉയരം കുറവ്, ഒരു ചെറിയ തോട്ടികൊണ്ട് ഇടാൻ പാകത്തിൽ നിറയെ തേങ്ങ. ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അമ്മായി ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞു: “ഡീ… നീ അവിടെ ഇരിക്കാതെ പോയി ആ വെട്ടരുവാൾ എടുത്തുകൊണ്ടുവാ. ഞാൻ രണ്ട് ഇളനീർ ഇടട്ടെ. ആ കുട്ടി നടന്ന് ആക ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.”

“ഞാനൊന്ന് ഇരിക്കട്ടെ അമ്മേ..”

“ഹോ… ഒന്ന് ഇരിക്കാനും സമ്മതിക്കില്ല. നീ പോകുന്നുണ്ടോ? അതോ ഞാൻ പോകണോ?”

അമ്മയ്ക്ക്ദേഷ്യം വന്നു. ചേച്ചി എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിൽനിന്ന് വെട്ടരുവാൾ കൊണ്ടുവന്നു. അപ്പോഴേക്കും അമ്മായി രണ്ടുമൂന്ന് വലിയ ഇളനീർ ഇട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങൾ അത്കുടിച്ചു. നിറച്ചും വെള്ളമുള്ള വലിയ ഇളനീർ. വല്ലാത്ത സുഖം തോന്നി. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. എന്റെ വിഷമങ്ങൾ ക്രമേണ മറയാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ പ്രധാന കാരണം അമ്മായിയും ചേച്ചിയുമായിരുന്നു. അവരുടെ സ്നേഹവും പരിചരണവും എന്നെ സന്തോഷവാനാക്കി.

അമ്മായി എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ആടുകളെക്കൊണ്ട് കുന്നിലേക്ക് മേയാൻ പോകും. ഉച്ചയ്ക്ക് തിരിച്ചുവരും. അതുവര ഞാൻ ചേച്ചിയും പശുക്കളെ അടുത്ത പാടത്തും പറമ്പിലും കൊണ്ടുപോയി തീറ്റിക്കും. പാലിനും മുട്ടയ്ക്കും നെയ്യിനും ഒരു കുറവുമില്ലായിരുന്നു.

ഞാൻ എപ്പോഴും ചേച്ചിയുടെ കൂടെയായിരുന്നു-അവരുടെ നിഴലുപോലെ. ആ കൊച്ചുവീട്ടിൽ ഒരു മുറിയും, ഒരു ചെറിയ അടുക്കളയും, ഒരു വരാന്തയും മാത്രം. പുറത്ത് വീടിനോട് ചേർന്ന് ഒരു കക്കൂസ്.

ഞാൻ വന്ന അന്നുമുതൽ ചേച്ചിയും ഞാനും ഒരു കട്ടിലിൽ കിടക്കും. അമ്മായി താഴെ. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും ഒരു കമ്പിളി മാത്രം. അതിൽ പുതച്ചുകിടക്കും. അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചുനേരം നാട്ടുവാർത്തകൾ പറഞ്ഞിരിക്കും. വിളക്കിലെ എണ്ണ തീരാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ കിടക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ്. നീലിമ ചേച്ചി അമ്മായിയെപ്പോലെ തന്നെ സുന്ദരിയായിരുന്നു. വെളുത്ത, തുടുത്ത, പാകത്തിന് തടിച്ച ശരീരം. ചുവന്ന തൊണ്ടിപ്പഴം പോലുള്ള ചുണ്ടുകൾ. അമ്മായിയുടെ മുലകളേക്കാൾ വലുതും തിങ്ങി നിറഞ്ഞതുമായ മുലക്കുടങ്ങൾ. വലിയ വണ്ണമുള്ള വെണ്ണത്തുടകൾ. അമ്മായിയുടെ ചന്തിയോൾ മുഴുപ്പുള്ള ചന്തികൾ. ഇടതൂർന്ന മുടി. എപ്പോഴും വെട്ടി മിനുക്കി, ചായം തേച്ച നഖങ്ങൾ. വൃത്തിയായി അണിഞ്ഞാരുങ്ങി നടക്കാൻ അവർ എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കുമായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം, അമ്മായി ആടുകളെക്കൊണ്ട് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞു: “ഡീ നീലിമേ… ഞാൻ വരുന്നതുവരെ കുളിക്കാതെയും നനയ്ക്കാതെയും ഇരിക്കരുത്. നന്നായി എണ്ണ തേച്ച് കുളിക്ക്. തലയിൽ മുടി ചകിരിപോലെയായി. നീ ഒരു മുതിർന്ന പെണ്ണാണ്. അത് ഓർമ്മിക്കണം.”

“ഓ… ആയിക്കോട്ടെ,” ചേച്ചി മറുപടി പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു പഴയ ഒരു മാസിക മറിച്ചുനോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അകത്തുനിന്ന് ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു: “ഡാ… അപ്പു… അപ്പൂ…”