ആ ചെറിയ ഇരുണ്ട റൂമിൽ എത്ര നേരം അങ്ങിനെ നിന്നെന്ന് അവർക്ക് ഓർമയില്ല………
മനൂ……. പോകണ്ടേ………… മെഹർ ചോദിച്ചു
വേണോ ? ഒരുപാട് സമയം ആയിട്ടുണ്ട്…………. മെഹർ പറഞ്ഞു
മനു അവളുടെ മുടിയിൽ വിരലുകൾ പതുക്കെ ഓടിച്ചു… “ഇപ്പോൾ തന്നെ പോകണമോ…?” അവൻ ചോദിച്ചു…
മെഹർ അല്പം തല ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി… കണ്ണുകളിൽ ഇനിയും ആ നിമിഷങ്ങളുടെ തിളക്കം…
“സമയം വളരെ ആയി മനൂ… സൂക്ഷിച്ചു പോകണം…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു…
അവൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു… പിന്നെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വളരെ സാവധാനമായി ചുംബിച്ചു…
അവർ രണ്ടുപേരും വാതിലിലേക്ക് നടന്നു…
മെഹർ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു…
പുറത്ത് വീണ്ടും ആ നിശ്ശബ്ദ രാത്രി…
“ശ്രദ്ധിക്കണം…” അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു…
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പേടിയും… സ്നേഹവും കൂടിയിരുന്നു…
മനു തിരിഞ്ഞ് അവളെ ഒരു നിമിഷം കൂടി നോക്കി… പിന്നെ ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു…
ഗേറ്റ് കടന്ന് അവൻ ഇരുട്ടിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്നത് വരെ മെഹർ വാതിലിന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു…
അവൻ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞപ്പോൾ… അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ അടച്ചു…
ഒരു നിമിഷം… അവൾ വാതിലിൽ തന്നെ ചാരിനിന്നു… ഹൃദയം ഇപ്പോഴും വേഗത്തിൽ മിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു
അവൾ തന്റെ വിരലുകൾ നെഞ്ചിന്മേൽ വെച്ചു, അവന്റെ സാന്നിധ്യം ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടെന്ന പോലെ…
മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ നാണച്ചിരി വിരിഞ്ഞു ആ രാത്രി അവനൊപ്പം കഴിഞ്ഞ ഓരോ നിമിഷവും അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു…
ആ അനുഭവം, ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവൾക്ക് ഇങ്ങനെ നിറഞ്ഞൊരു സംതൃപ്തി നൽകി, അവൾ അറിയാതെ നാണിച്ചു ചിരിച്ചു പോയി,
അവൾ പതുക്കെ ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു,
കണ്ണുകൾ അടച്ചു,
അന്ന് രാത്രി, ആദ്യമായി മനസ്സും ശരീരവും ഒരുപോലെ ശാന്തമായി…
ചെയ്തു പോയ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു ഓർത്ത് യാതൊരു പശ്ചാത്താപവും ഇല്ലാതെ അവൾ സുഖമായ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു…
—————————————————-
അതേ സമയം ലക്ഷ്മിയുടെ റൂം..
സമയം രാത്രി 2 മണിയോട് അടുക്കുന്നു…… നിദ്രാദേവി അവളെ വിട്ട് പോയിരിക്കുന്നു…………
റൂമിലെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തിട്ടും… ഇരുട്ട് മാത്രം അവളെ ചുറ്റിയില്ല… മൊബൈൽ സ്ക്രീന്റെ നീല വെളിച്ചം ഇടയ്ക്ക് തെളിഞ്ഞു കെടുത്തി…
ഫാൻ പതുക്കെ ചുറ്റുന്നു… പക്ഷേ ആ ശബ്ദം പോലും അവളുടെ ചിന്തകളെ ശമിപ്പിച്ചില്ല…
ബെഡിൽ കിടന്ന് അവൾ ഫോൺ കൈയിൽ തിരിച്ചു മറിച്ചു നോക്കി…
എയ്ഞ്ചലിന്റെ ആ മെസ്സേജ് വീണ്ടും തുറന്ന് വായിച്ചു…
“weird thing…”
ആ രണ്ട് വാക്കുകൾ… അവളുടെ മനസിൽ കുടുങ്ങി നിന്നു…
ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു പക്ഷേ അടച്ചാൽ പോലും അതേ ചിന്തകൾ അതേ ചിത്രങ്ങൾ…
അവൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു, ശ്വാസം ഒന്ന് നീട്ടി വിട്ടു…
അവളുടെ മനസിലെ ചിന്തകൾ അതിന് ശേഷമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ തുടങ്ങിയത്. എയ്ഞ്ചലിന്റെ ആ മെസ്സേജിന് ശേഷം
റൂമിനുള്ളിൽ അവൾ അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം നടന്നു… ഒരു ഇടത്തും നിൽക്കാൻ മനസ്സില്ലാതെ…
ഒരു ചിന്തയിൽ നിന്നു മറ്റൊന്നിലേക്ക് അവൾ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“മെഹർ മിസ് അങ്ങിനെയൊക്കെ ചെയ്യുമോ…? ആ ചോദ്യം വീണ്ടും വീണ്ടും അവളുടെ ഉള്ളിൽ മടങ്ങി വന്നു.
സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് ദിനങ്ങളിൽ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ അവർ ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നത്…
പരസ്പരം തമാശകൾ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചിരുന്നതും, കളിയാക്കിയിരുന്നതും, നീണ്ടു നിന്ന സംഭാഷണങ്ങളും
ഇതുവരെ അതെല്ലാം അവരുടെ സാധാരണമായൊരു സൗഹൃദം പോലെ തോന്നിയിരുന്നു.
“അത് എല്ലാം… ഈ ഒരു റിലേഷൻ കൊണ്ടാണോ…?” അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം മനു സാറിന്റെ മുഖം അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
“പിന്നെ… സർ എന്തിന് എന്നോട് കള്ളം പറഞ്ഞു…?”
“ഞാൻ ചോദിച്ചതല്ലേ കമ്മിറ്റഡ് ആണോ എന്ന്…”
അവളുടെ ശബ്ദം അല്പം താഴ്ന്നു.
അവൾ വീണ്ടും സംശയിക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് ബെഡ്റൂം മിററിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
സ്വയം നോക്കി.
തന്റെ കണ്ണുകൾ…
തന്റെ മുഖം…
തന്റെ ശരീരം…
എനിക്കെന്താ ഒരു കുറവ്…?”
അവൾ വളരെ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
നൈറ്റ് ഡ്രസ്സിന്റെ മുകളിൽ കൂടി കൈകൾ പതുക്കെ നീങ്ങി അത് ഒരു പരിശോധനയായിരുന്നു ഒരു ഉറപ്പു കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമം പോലെ.
തന്റെ രൂപം അവൾക്ക് അന്യമായതല്ല, പക്ഷേ ആ നിമിഷത്തിൽ, അവൾ സ്വയം ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.
താൻ സുന്ദരിയാണെന്ന് അവൾക്കറിയാം. അത് അവൾക്കു പറയേണ്ട കാര്യമില്ല… അവളുടെ ചുറ്റുമുള്ളവർ തന്നെ അത് പറഞ്ഞുതരാറുണ്ട്.
ക്ലാസ്സിൽ പോലും എയ്ഞ്ചലും, ആർദ്രയും അവൾക്കൊപ്പം നിന്നാലും, ആരുടേയും ശ്രദ്ധ ആദ്യം എത്തുന്നത് തന്റെ മേലാണെന്ന് അവൾക്കറിയാം.
——————————-
അവൾ — ലക്ഷ്മി.
https://i.postimg.cc/zvzTqFm8/lakshmi-456.png
18 വയസ് കഴിഞ്ഞ ഒരു മോഡേൺ ഗേൾ.
മലയാളത്തിൽ പറയുകയാണെങ്കിൽ ഒരു മാദക തിടമ്പ് എന്നൊക്കെ പറയാവുന്ന പെൺകുട്ടി.
അതേ സ്കൂളിലെ ബയോളജി സയൻസ് രണ്ടാം വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനി.
കുടുംബം മുഴുവൻ ദുബായിൽ സെറ്റിൽഡ്. അവളുടെ ബാല്യവും, സ്കൂൾ ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടവും എല്ലാം അവിടെ ആയിരുന്നു,