മായാവതി – 4 14

രാഘവൻ പിള്ളയുടെ ആ കരുത്തുറ്റ പൗരുഷം മായയുടെ മിനുസമുള്ള പൂറിലൂടെ ഒഴുകി ഇറങ്ങുമ്പോൾ, ആ മുറിയിൽ ഒരു വലിയ നിശബ്ദത പടർന്നു. പ്ലാസ്റ്റിക് ഷീറ്റിൽ തളർന്നു കിടന്ന മായ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവൾ സുഗുണന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ ഇല്ല. പകരം ഒരു തരം ശാന്തതയായിരുന്നു.
​മായ പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “സുഗുണേട്ടാ… അച്ഛനും ഞാനും ആയിട്ടുള്ള ഈ ബന്ധം… ഇപ്പോൾ ഏട്ടന് ഇഷ്ടമല്ലേ? ഏട്ടന് സങ്കടമുണ്ടോ?”
​സുഗുണൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. “ഇല്ല മായേ… എനിക്ക് നൂറുവട്ടം സമ്മതമാണ്. നിന്നെപ്പോലെ ഒരു പെണ്ണിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ അച്ഛനെപ്പോലെ ഒരു ആണിനെ മാത്രമേ സാധിക്കൂ എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി.”
​അവൻ പതുക്കെ മായയുടെ മൃദുവായ കൈകൾ തന്റെ കൈകളിൽ എടുത്തു. എന്നിട്ട് ആ കൈകൾ പതുക്കെ രാഘവൻ പിള്ളയുടെ തഴമ്പിച്ച കൈവെള്ളയിൽ വെച്ച് കൊടുത്തു.
​”അച്ഛാ… നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിച്ചോളൂ. എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചോ, ഞാൻ ഇല്ലാത്തപ്പോഴോ… ഒന്നും എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല. എനിക്ക് ജന്മനാ ഉള്ള വൈകല്യമാണ് ഇത്. അത് ഞാൻ വൈകിയാണെങ്കിലും ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. എന്നോട് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ക്ഷമിക്കണം… ഈ സത്യം. നിങ്ങളോട് പറയാതെ മറച്ചു വെച്ചതിന്.” സുഗുണന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
​രാഘവൻ പിള്ളയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അയാൾ തന്റെ മകനെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. “എടാ… നീ സങ്കടപ്പെടണ്ട. നിനക്ക് ഇവളെ സുഗിപ്പിക്കാൻ പറ്റില്ല എന്നല്ലേ ഉള്ളു അത് അച്ഛൻ ചെയ്യാം.. അവൾക്കു സ്നേഹവും കരുതലും.. നമുക്കു രണ്ടു പേർക്കും കൊടുക്കാമല്ലോ…. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിലെ സന്തോഷം ഇനി ഇങ്ങനെയാകട്ടെ.”
​മായ സുഗുണന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു. “ഏട്ടാ… ഏട്ടന്റെ ഈ മനസ്സ് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ഏട്ടനോട് ബഹുമാനം തോന്നുന്നു. അച്ഛന്റെ പൗരുഷവും ഏട്ടന്റെ സ്നേഹവും… ഇനി എനിക്ക് ഇത് രണ്ടും മതി.”അവൾ രണ്ടുപേരെയും ചുംബിച്ചു…
​രാഘവൻ പിള്ള മായയെയും സുഗുണനെയും ചേർത്തു പിടിച്ചു. തറവാട്ടിലെ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ, പൗരുഷത്തിന്റെ ഗന്ധവും സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയൊരു ഉടമ്പടിയും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു. സുഗുണൻ ഇപ്പോൾ തോറ്റവനല്ല, മറിച്ച് തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയ ഒരു വലിയ മനുഷ്യനായി മാറി.
ഒരു കാര്യം നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കണം.. ഭവാനി ഇതറിയാൻ പാടില്ല…