അവൾ അവൻ്റെ പിറകിൽ കയറി . അവൻ്റെ പുറത്ത് പറ്റി കിടന്നു.
അവർ ബൈക്കിൽ യാത്ര തുടങ്ങി.
ഇത്തവണ യാത്രയ്ക്ക് ഒരു മൗനമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അത് അപരിചിതരുടെ മൗനമായിരുന്നില്ല.
പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയവരുടെ ശാന്തതയായിരുന്നു.
റോഡിലൂടെ പോകുമ്പോൾ ആത്മേയ അറിയാതെ അവന്റെ തോളിൽ കൈ ചേർത്തു.
ജിത്തുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു.
ആദ്യം എത്തിയത് ആത്മേയയുടെ ഓഫീസിന് മുന്നിലായിരുന്നു.
“ഇനി ലേറ്റ് ആവും എന്ന പേടി വേണ്ട 13 മിനിറ്റ് ബാക്കി ഉണ്ട് “
ബൈക്ക് പതിയെ നിർത്തി.
രണ്ടുപേരും ഇറങ്ങി.
ഓഫീസിലേക്ക് പോകുന്ന ആളുകളുടെ തിരക്ക് ചുറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം അവർക്കിടയിൽ സമയം കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് പതിയെ ഒഴുകുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“വൈകിട്ട് വിളിക്കുമോ?”
ആത്മേയ ചോദിച്ചു.
“വിളിക്കും.”
“ഉറപ്പാണോ?”
“ഈ തവണ ഒന്നും പറയാതെ പോകില്ല.”
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ജിത്തു പതിയെ വിളിച്ചു.
“കൊച്ചു…”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
മൃദുവായി അവളുടെ കൈകളിൽ ഒന്ന് പിടിച്ചു.
ആത്മേയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ശാന്തത മാത്രം.
ജിത്തു വളരെ പതിയെ അവളെ കുറച്ചുകൂടി അടുപ്പിച്ചു.
അവളുടെ നെറുകയിൽ ഒരു മുത്തം നൽകി.
ചെറിയൊരു നിമിഷം.
പക്ഷേ വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പിന് തുല്യമായൊരു നിമിഷം.
ആത്മേയ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
പിന്നെ ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇന്നത്തെ ദിവസം ഹാപ്പി അവനുഉളത് ആയി.”
“അതെന്താ?”
“കാരണം രാവിലെ കിട്ടിയ ഓർമ്മകൾ മതി.”
അവൾ പതിയെ കൈ വിടുവിച്ച് ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു.
അകത്തേക്ക് കയറുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ജിത്തു അപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ കൈവീശി.
അവനും.
ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം അവരുടെ ജീവിതം പതിയെ ഒരു പുതിയ താളത്തിലേക്ക് മാറി.
രാവിലെ ഒരു സന്ദേശം.
“എണീറ്റോ?”
ഉച്ചയ്ക്ക്.
“ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?”
വൈകിട്ട്.
“ഇന്ന് എങ്ങനെയിരുന്നു?”
രാത്രിയിൽ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരം.
ചിലപ്പോൾ ഒന്നും പറയാനില്ലെങ്കിലും ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യാൻ രണ്ടുപേർക്കും തോന്നില്ല.
ഓരോ ദിവസവും അവർ പരസ്പരം കുറച്ചുകൂടി അറിയാൻ തുടങ്ങി.
ആത്മേയയ്ക്ക് മഴ കാണാൻ ഇഷ്ടമാണെന്ന് ജിത്തു മനസ്സിലാക്കി.
ജിത്തുവിന് രാത്രി വൈകി ഡ്രൈവ് പോകാൻ ഇഷ്ടമാണെന്ന് ആത്മേയയും.
അവൾക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങുന്ന ശീലമുണ്ടായിരുന്നു.
അവന് അവൾ പറഞ്ഞ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്ന ശീലമായി.
ജീവിതം പതിയെ രണ്ട് പേരുടേതിൽ നിന്ന് “നമ്മുടേത്” ആയി മാറുകയായിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയ ജിത്തു കുറച്ചുനേരം ഫോണിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
അവളെ കാണണമെന്ന് തോന്നി.
സംസാരിച്ചാൽ മാത്രം മതിയാകുന്നില്ല.
കാണണം.
ഒരുമിച്ച് കുറച്ചുസമയം ചെലവഴിക്കണം.
പക്ഷേ പഴയ ജിത്തു ഇപ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.
വിളിക്കണോ?
വേണ്ടയോ?
അവസാനം ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവൻ ഒരു സന്ദേശം അയച്ചു.
“കൊച്ചു…”
ഉടനെ മറുപടി വന്നു.
“മ്?”
“ഈ ശനിയാഴ്ച ഫ്രീ ആണോ?”
“എന്തേ?”
“നമുക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പോകാം.”
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മറുപടി വന്നില്ല.
അവന്റെ ഹൃദയം പതിവുപോലെ വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പിന്നെ സ്ക്രീനിൽ അവളുടെ സന്ദേശം തെളിഞ്ഞു.
“എവിടെ?”
ജിത്തു ചെറുചിരിയോടെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
“സിനിമയ്ക്ക്.”
മറുപടി വരാൻ കുറച്ച് സമയം എടുത്തു.
അവസാനം ഒരു വരി മാത്രം തെളിഞ്ഞു.
“ജിത്തു…”
“മ്?”
“കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഒരുപാട് തവണ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്…”
“എന്ത്?”
“നീ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും എന്നെ സിനിമയ്ക്ക് വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്.”
ആ സന്ദേശം വായിച്ചപ്പോൾ ജിത്തുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.
ജീവിതം ചിലപ്പോൾ വിചിത്രമാണ്.
നാല് വർഷം വൈകിയെങ്കിലും…
ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ അത് മറക്കാറില്ല.
അവൻ പതിയെ മറുപടി അയച്ചു.