“എൻ്റെ വിവാഹ ജീവിതത്തിൽ എനിക്കിങ്ങനെ ഒരു അനുഭവം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. എല്ലാം ഒരു കടമ പോലെയായിരുന്നു. സ്നേഹമില്ലാതെ, ആഗ്രഹമില്ലാതെ… അതിനു ശേഷം ഈ രണ്ട് വർഷം ഞാൻ ജീവിച്ചത് എൻ്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കിയാണ്. ഒരു പുരുഷൻ്റെ സ്പർശനം ഞാൻ എത്രമാത്രം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോഴാണ് ഞാനറിയുന്നത്. ഇത്രയും നാൾ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയതെല്ലാം ഓർത്തപ്പോൾ…” എനിക്ക് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൻ എൻ്റെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടി. “ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല സൗമ്യാ. എല്ലാം ഒരു പുതിയ തുടക്കമായാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്. ഇനി നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
അവൻ്റെ ആ വാക്കുകൾ എനിക്ക് നൽകിയ ആശ്വാസം ചെറുതായിരുന്നില്ല.
കുറച്ചുനേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. ശരീരമാകെ മണ്ണും ചെളിയും പറ്റിയിരുന്നു, കൊതുകുകൾ പൊതിഞ്ഞു കടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ബൈക്കിലുണ്ടായിരുന്ന വെള്ളം ഉപയോഗിച്ചും, എൻ്റെ ദുപ്പട്ട നനച്ചും, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ശരീരങ്ങൾ തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി. ആ ഇരുട്ടിൽ, പരസ്പരം സഹായിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിന് പുതിയൊരു മാനം കൈവരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.
വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് ഞങ്ങൾ ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. വീട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ ഞങ്ങൾ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പക്ഷെ ആ മൗനത്തിന് ഒരുപാട് അർത്ഥങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ്റെ ശരീരത്തോട് ചേർന്നിരിക്കുമ്പോൾ എൻ്റെ മനസ്സിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം സുരക്ഷിതത്വമാണ് നിറഞ്ഞത്.
ബാക്കി അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ!!