മണ്ണിനോട് പോരാടി പോരാടി വിജയിച്ച ശേഷം എന്തിനെയും തോല്പിച്ച് വിജയം കാണുക അതെ രീതി തന്നെ തന്റെ മക്കളും കൊച്ചു മക്കളും ചെയ്യുക.
അത് മാത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ രീതി.
ആ ശിക്ഷണത്തിൽ വളർന്നാൽ ആവും എൻ്റെ അപ്പനും അപ്പന്റെ കൂടെ ജീവിച്ച് അമ്മയും ഒന്നിനെയും ആരെയും അങ്ങനെ സ്നേഹിയ്ക്കുകയോ ലാളിക്കുകയോ ഒന്നും ഇല്ലാരുന്നു.
അങ്ങനെ ഉള്ള അപ്പനും അമ്മയ്ക്കും ഒട്ടും ആഗ്രഹിയ്ക്കാതെ ഉണ്ടായ എന്നേ അവർ ആ രീതിയിൽ മാത്രമേ കണ്ടിരുന്നുള്ളൂ.
എനിയ്ക്ക് ശേഷം ഉണ്ടായത് ആൺകുട്ടി കൂടായപ്പോൾ പിന്നീട് അവൻ ചെയ്യുന്നതിനും കൂടി അടി ഞാൻ വാങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
എനിയ്ക് ഒന്ന് കരയാനോ ചിരിയ്ക്കാനോ അനുവാദമില്ലാത്ത ഒരു വലിയ വീട്ടിൽ ആരുടേയും സ്നേഹ ലാളന ഏറ്റുവാങ്ങാതെ ജീവിച്ച ഞാൻ ആകെ ഒന്ന് മനസ്സ് തുറന്ന് ചിരിയ്കുക എങ്കിലും ചെയ്തിരുന്നത് എൻ്റെ അമ്മമ്മയുടെ വീട്ടിൽ അവധിയ്ക്ക് പോകുമ്പോളായിരുന്നു.
പഠിക്കാൻ വലിയ മോശമല്ലാത്തതിനാൽ പത്തുവരെ വലിയ പ്രശ്നമില്ലാതെ എന്നേ പഠിപ്പിച്ചു.
സർക്കാർ സ്കൂളിൽ കാശുമുടക്കില്ലാത്തതിനാൽ വിട്ടു ഇന്ന് വേണം പറയാൻ.
പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും അമ്മ വീട്ടുകാർ പഠിപ്പിച്ചു.
പ്ലസ് ടു ക്ലസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾഎല്ലാരും കൂടി ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.
ഇനി എന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല പൂനയിൽ കന്യാസ്ത്രീ ആക്കാൻ വിടാം.
അതാകുമ്പോൾ കാശ് മുടക്കേണ്ട എന്ന്.
രമ്യ :എന്ത്.
കന്യാസ്ത്രീയോ
റിനി :ഹമ് .
.
പക്ഷെ ഞാൻ അന്ന് ആദ്യമായി എനിയ്ക്ക് വേണ്ടി ശബ്ദം ഉയർത്തി.
പറ്റില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു.
ഒച്ചപാട് ബഹളം തല്ല് എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ആങ്ങള മുറിയിൽ പിടിച്ച് പൂട്ടിയിട്ടു.
ഞാൻ എനിക്ക് പറ്റാവുന്ന അത്രേം ഉറക്കെ അതിൽ കിടന്ന് കരഞ്ഞു.
കരഞ്ഞ് കരഞ്ഞ് എപ്പോളോ ഞാൻ ഉറങ്ങി പോയി.
രണ്ട് ദിവസം ഒന്നും തിന്നാനും കുടിയ്ക്കാനും തരാതെ ആ മുറിയിൽ തന്നെ എൻ്റെ കുടുംബക്കാരെല്ലാരും കൂടി കിടത്തി.
രമ്യ:രണ്ട് ദിവസം പട്ടിണിയ്ക് ഇട്ടെന്നോ.
വെള്ളം പോലും തന്നില്ലേ ആരും.
റിനി :ഹമ് തന്നു വെള്ളമല്ല പകരം പാല്.
അത് തന്നത് എൻ്റെ കുടുംബത്തിൽ ഉള്ള ഒരാളും അല്ല വീട്ടിൽ ജോലിയ്ക് നിൽക്കുന്ന ലിസമ്മയും മോളും.
അവർ ആരും കാണാതെ പുറത്തെ ജനാല വഴി പേടിയോടെ ഒരു ഗ്ലാസ് പാലും രണ്ട് പഴവും വെച്ചിട്ട് പോകും.
പക്ഷേ അത് മാത്രമാണ് ആ ഒരു മുഴുവൻ ദിവസത്തേയ്ക്കും കഴിക്കാൻ കിട്ടൂ എന്ന് മാത്രം.
[രമ്യ റിനിയേ തന്നെ നോക്കി ഞെട്ടലോടെ നോക്കി നിന്നു.
എന്നിട്ട് അവൾ ബാക്കി കേൾക്കാൻ ആയിട്ട് റിനിയോട് പറഞ്ഞു.
]
റിനി:മൂന്നാം നാൾ തറയിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്ന എന്നേ ആരോ മുഖത്ത് തട്ടുന്നത് അറിഞ്ഞ് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഉറക്കം ഉണരുന്നത്.
രമ്യ : ആരായിരുന്നു അത്.
റിനി :(ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ) എൻ്റെ അപ്പൻ്റെ മൂത്ത പെങ്ങൾ ആനിയമ്മ.
എൻ്റെ അപ്പന് ലോകത്തിൽ ആരോടെങ്കിലും ഇത്തിരി ബഹുമാനം ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് ആനിയമ്മയോട് ആണ്.
കുഞ്ഞിലേ അമ്മ മരിച്ച എൻ്റെ അപ്പനെ അമ്മയായും പെങ്ങളേയും വളർത്തിയത് ആനിയമ്മയാണ്.
ആനിയമ്മ പറയുന്നതിന് അപ്പുറം എൻ്റെ അപ്പൻ ഒന്നും പറയില്ല.
രമ്യ :അവര് എന്തിനാണ് വന്നത്.
റിനി :ആനിയമ്മ വന്നത് ഒന്ന് വെച്ചാൽ എന്നേ രക്ഷിക്കാൻ കൂടിയാണ് പക്ഷേ ചുമ്മാ അങ്ങ് രക്ഷിയ്ക്കാൻ അല്ല.
രമ്യ :പിന്നേ ?
റിനി :പിന്നെന്തെന്നാൽ നല്ല കലക്കൻ ഒരു കച്ചവടമാർഗവും ആയിട്ടാണ് പുള്ളികാരി വന്നത്.
രമ്യ:കച്ചവടവോ
റിനി : ഹമ് കച്ചവട വസ്തു ഞാൻ ആണ്.
ആനിയമ്മ എന്നെ മുറിയിൽ നിന്ന് വിളിച്ച് പുറത്തു കൊണ്ടുവന്നു.
ഞാൻ ഇറങ്ങി ചെന്ന് നോക്കുമ്പോൾ എൻ്റെ വീട്ടുകാർ എല്ലാരും ഉണ്ട്.
വീട്ടുകാർ മാത്രമല്ല കുടുംബക്കാരെല്ലാരും തന്നെ ഹാളിൽ ഉണ്ട്.
ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ അവരെല്ലാരും എന്നെ തന്നെ തുറിച്ച് നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ട്.
ആനിയമ്മ എല്ലാവരുടയും മുമ്പിലൂടെ എന്നേ കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ ഇരിക്കുന്ന ഭക്ഷണം അവിടെരുത്തി തന്നിട്ട് പുറത്തു പോയി കസിൻ പിള്ളേരും ആയിട്ട് സംസാരിച്ച് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു.