ഞാനും വേഗം ഒരു കുളി പാസാക്കി. അപ്പോഴേക്കും മണി 7 ആയിരുന്നു. ഡിന്നർ കഴിക്കാനായി ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ആ ഹോട്ടെലിൽ തന്നെയുള്ള റെസ്റ്റാറന്റിലേക്കു നടന്നു. റെസ്റ്റാറന്റ് അതിന്റെ ഗ്രൗണ്ട് ഫ്ലോറിൽ ആയിരുന്നു. നല്ല രീതിയിൽ ലൈറ്റ് ഒക്കെ arrange ചെയ്ത് നല്ല ആമ്പിയൻസ് ഉള്ള ഒരു സെറ്റപ്പ് ആയിരുന്നു അവിടെ. അധികം തിരക്കൊന്നുമില്ല. ഒന്നോ രണ്ടോ ഫാമിലി മാത്രമാണ് അപ്പോൾ അവിടുന്ന് കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്.
ഞങ്ങളും ഒരു ടേബിളിൽ ഇരുന്നു കഴിക്കാനുള്ള ഫുഡ് ഓർഡർ ചെയ്തു. ഞാനും റീനയും ടേബിളിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തും ‘അമ്മ opposite സൈഡിൽ എനിക്ക് അഭിമുഖമായുള്ള കസേരയിലായിരുന്നു ഇരുന്നത്.
ആ റെസ്റ്റാറന്റിൽ നിറയെ wall painting ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വൈശാലി എന്ന സിനിമയിലെ പല സീനുകളുമാണ് paint ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ സംസാരവിഷയം ആ സിനിമയെപ്പറ്റിയായി.
വൈശാലിയുടെയും ഋഷ്യശ്രിഗന്റെയും ഒരു പാട്ടു സീൻ ആണ് നമ്മുടെ table ന് അടുത്തുള്ള ചുമരിൽ ഉള്ളത്. അതിൽ ഋഷ്യശ്രിഗന്റെ അവിടെ കുറച്ചു പൊങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെയുണ്ട്. അത് കാണിച്ചു റീന നമ്മുടെ മുന്പിൽനിന്നും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇതിൽ അത്ര അധികമൊന്നുമില്ല എന്നും സിനിമയിൽ ഇതിനെക്കാളും കൂടുതലായി മുഴച്ചുനിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ആ സിനിമ ഇറങ്ങിയ കാലത്തു എല്ലാവരും ഇതിനെപ്പറ്റി സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും ‘അമ്മ പറഞ്ഞു.
ഋഷ്യശ്രിഗന്മാർ ഇപ്പോളും കറങ്ങിനടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് റീന എന്നെ നോക്കി ഒരു counter അടിച്ചു. അത് കേട്ട് ‘അമ്മ ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ച് മേശക്കടിയിൽ കാല് കൊണ്ട് എന്റെ കാലിൽ ഒരു തട്ട് തന്നു. ആദ്യമായാണ് ‘അമ്മയിൽനിന്ന് അങ്ങനെ ഒരു അനുഭവം എനിക്കുണ്ടാകുന്നത്. ഋഷ്യശ്രിഗന്മാർ മാത്രമല്ല ഇക്കാലത്ത് വൈശാലിമാരും കുറവല്ല എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചു പറഞ്ഞെങ്കിലും അവർ രണ്ടുപേരും ഒന്നും പ്രതികരിച്ചില്ല. വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം ആ സിനിമയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടായി.
വൈശാലിയുടെ സൗന്ദര്യത്തെപ്പറ്റി സംസാരിക്കവെ ഗീത അഭിനയിച്ച അവളുടെ ‘അമ്മ കഥാപാത്രത്തെയും എനിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടപ്പെട്ടുരുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ‘അമ്മ ഇടങ്കണ്ണിട്ടു എന്നെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് തമ്മിൽ ഉടക്കിനിന്നു. ശേഷം ഒരു ചെറു മന്ദഹാസത്തോടെ ആ നോട്ടം പിൻവലിച്ചുകൊണ്ട് ശ്രദ്ധ കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിലേക്കാക്കി. സിനിമ ചർച്ചക്കിടയിൽ ഞാനും അമ്മയുമായും തമ്മിൽ നടന്ന ഈ കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ പക്ഷെ റീന അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൾ സിനിമയിലെ പാട്ടുസീനിനെ പറ്റിയുള്ള സംസാരത്തിലായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ കൊഞ്ചിക്കുഴഞ്ഞു പതുക്കെ ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ പിന്നീട് പല പ്രാവശ്യം അമ്മയുടെ കാല് എന്റെ കാലിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഭാവമാറ്റമൊന്നും കൂടാതെ ഞാൻ കാല് അവിടെത്തന്നെ വച്ചിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു എഴുന്നേൽക്കാൻ ആകുമ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളുടെ കാലുകൾ പരസ്പരം മുട്ടിത്തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ കാലുകൊണ്ട് തടവിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു.
കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ്, ഞാൻ കഴുകിയിട്ടു വരട്ടെ ഋഷ്യശ്രിഗാ എന്നും പറഞ്ഞ് റീന റീനയാണ് ആദ്യം ടേബിളിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റത്. ‘അമ്മ അപ്പോഴേക്കും കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. റീന പോയ ഉടനെ ‘അമ്മ എന്നോടായി “ഈ ഋഷ്യശ്രിഗൻ അമ്മയെ കൂട്ടാതെ പോകില്ല അല്ലെ..” എന്നും പറഞ്ഞു വീണ്ടും എന്റെ കാലിൽ ഒരു തട്ട് തന്നു. റീന അടുത്തില്ലാത്ത ധൈര്യത്തിൽ അതന്നെ എന്നും പപറഞ്ഞ് ഞാൻ എന്റെ കാല് കൊണ്ട് അമ്മയുടെ കാലിൽ പാദം മുതൽ മുട്ട് വരെ എന്തോ ഒരു ആവേശത്തോടെ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോളേക്കും റീന കൈ കഴുകി തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു.
ഒരു ഡിന്നർ കഴിക്കുന്ന സമയത്തിനുള്ളിൽ നടന്ന അവിചാരിതമായ ഈ സംഭവ വികാസങ്ങളും ഇനി സംഭവിച്ചേക്കാവുന്ന കാര്യങ്ങളും ചിന്തിച്ചു എനിക്കെന്തോ കിളിപോയ അവസ്ഥയായി..