ഞാൻ : അമ്മക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടോ
അമ്മ : എനിക്കൊരു ദേഷ്യവുമില്ല
ഞാൻ : പിന്നെന്താ ഇപ്പോൾ ഞാൻ വന്നപ്പോൾ അമ്മ എന്നെ മൈൻഡ് പോലും ചെയ്യാഞ്ഞത്
അമ്മ : (നിശബ്ദം)
ഞാൻ : അതിനർത്ഥം അമ്മക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യം ഉണ്ടെന്നു തന്നെയല്ലേ
അമ്മ : എനിക്ക് ദേഷ്യമൊന്നുമില്ല കുറ്റബോധം മാത്രമേയുള്ളൂ.
ഞാൻ : അതെന്താ ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ തോന്നുവാൻ
അമ്മ : ഏതൊരു മകനും അമ്മയെ കാണരുതാത്ത അവസ്ഥയിൽ കണ്ടാൽ നിന്നെ പോലെ തന്നെ പ്രകോപിതനവുകയെ ഉള്ളു.
ഞാൻ : അതറിഞ്ഞിട്ടെന്തിനാ അമ്മ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയ്തത്.?
അമ്മ : കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ഏതൊരു പെണ്ണും സ്വന്തം പുരുഷന്റെ സാമീപ്യം ആഗ്രഹിക്കും. അത് കിട്ടാതാവുമ്പോളാണ് ദുർബല നിമിഷത്തിൽ മറ്റൊരാളിലേക്ക് പോകുക.ചിലപ്പോൾ അത് അതിരു വിട്ടു വരെ പോകും. അമ്മയ്ക്കും അങ്ങനെ പറ്റി പോയി…. (എങ്ങി കരയുവാൻ തുടങ്ങി )
ഞാൻ : അമ്മ അച്ഛനെ കുറിച്ച് പിന്നെന്താ മോശമായി പറഞ്ഞത്..? അച്ഛന്റെ സാമാനം ചെറുതാണ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു.
അമ്മ : നിന്റെ അച്ഛന് എന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു ശ്രദ്ധയും ഇല്ല.
ഞാൻ : അതെന്താ അങ്ങനെ തോന്നുവാൻ..?
അമ്മ : നിന്റെ അച്ഛൻ ഇടയ്ക്കു വഴക്ക് പിടിക്കുമ്പോൾ എന്നെ തെറി വിളിക്കാറില്ലേ. അപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ പറയാറില്ലേ “നിങ്ങൾക്കു നിങ്ങടെ കാര്യം മാത്രമേ ഉള്ളു “ എന്നൊക്കെ
ഞാൻ : അതെ അതെന്തിനാ..?
അമ്മ : 4 വർഷമായി ഞാൻ നിന്നോട് പറയണം പറയണം എന്ന് വിചാരിച് ഇരുന്നതാ..പക്ഷെ നീ അറിഞ്ഞു പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കി. നിന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ പിന്നെ ഉപദ്രവിക്കും എന്നോർത്ത് പറയാഞ്ഞതാ .
ഞാൻ : എന്താണാമ്മേ കാര്യം പറ.?
അമ്മ : നിന്റെ അച്ഛൻ കടയിൽ വന്നു പോകുന്ന ഏതോ ഒരു സ്ത്രീയുമായി അടുപ്പത്തിലാ.
ഞാൻ : അമ്മ എന്താണ് ഈ പറയുന്നത്.. എന്റെ അച്ഛനോ..?
അമ്മ : സത്യമാ പറഞ്ഞത്.. എന്നോട് ഒരുപാടു ആൾക്കാർ പറഞ്ഞു..പക്ഷെ ആർക്കും ആളാരാണ് എന്ന് ഇതുവരെ മനസിലായിട്ടില്ല..
ഞാൻ : ഇതെന്തിനാ അമ്മേ എന്നോട് നേരത്തെ പറയാഞ്ഞത്.?
അമ്മ : ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞു നീ വല്ലതും ചെയ്തു കൂട്ടിയാൽ പിന്നെ എന്റെ അവസ്ഥ എന്താകും. ആ ദേഷ്യവും എന്നോട് തീർക്കും. ഇതൊക്കെ എനിക്കറിയാമെന്ന് അങ്ങേർക്കും അറിയാം… അങ്ങേര് എന്നോട് സ്നേഹത്തോടെ ഒന്ന് പെരുമാറിയിട്ടു ഇപ്പൊ കൊല്ലങ്ങളായി. ( മെല്ലെ പിന്നെയും കരയുവാൻ തുടങ്ങി )
ഞാൻ : കണ്ടിട്ട് അച്ഛന് അങ്ങനെ അമ്മയോട് വെറുപ്പുള്ളതായിട്ടൊന്നും തോന്നുന്നില്ലല്ലോ.
അമ്മ : അത് നീ നിന്റെ അച്ഛനെ നോർമൽ അവസ്ഥയിൽ മാത്രം കാണുന്നത് കൊണ്ട് തോന്നുന്നതാണ്.. നിന്റെ അച്ഛന് ഞാൻ ഇല്ലാതെ ജീവിക്കുന്നതാണ് ഇഷ്ടം.
ഞാൻ : അതെന്താണിത്ര ഉറപ്പ്.?
അമ്മ : ഒരുപാടു കൊല്ലങ്ങളായി എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുവാൻ അങ്ങേരു ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.. കൂടുതലും നീ പഠിക്കുന്ന കാലത്തൊക്കെ. എന്റെ മനഃശക്തി കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞാൻ ഇന്നിവിടെ നിൽക്കുന്നത്.
ഞാൻ : ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്തിനു വേണ്ടിയാണു അമ്മ ഇതൊക്കെ സഹിച്ചു നിന്നത്. അച്ഛനെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകേണ്ടാരുന്നോ.
അമ്മ : പക്ഷെ അന്നൊക്കെ നീ കുഞ്ഞല്ലേ. നിന്നെ ഓർത്താണ്… നിന്റെ ഭാവി പോകാതിരിക്കാനാണ് ഞാൻ പോകാഞ്ഞത്..
ഞാൻ : ഓഹ്
അമ്മ : അങ്ങനെ സഹിച്ചുള്ള നിൽപ്പ്. ഇത്രയും കാലം നീണ്ടു നിന്നപ്പോൾ അതെനിക്ക് ഒരു ശീലമായി.. അതുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു.നിന്റെ അച്ഛൻ എന്തെങ്കിലും ഒരവസരത്തിൽ എന്നെ പുറത്താക്കും എന്ന് എനിക്കിപ്പോഴും ഉറപ്പുണ്ട്.
ഞാൻ : ഇതെല്ലാം തെറ്റാണെന്നും പറയും. എന്നിട്ട് അമ്മ തന്നെ അവിഹിതവും നടത്തും..അതിന് പ്രതികാരം ആയിട്ടാണോ അരുണിനെ വിളിച്ചു കയറ്റിയത് വീട്ടിലോട്ടു.?
അമ്മ : നിനക്കറിയാല്ലോ നിന്റെ അച്ഛൻ കാരണം ഉള്ള വിഷമം എല്ലാം തുറന്നു പറയാൻ ആകെ ഉള്ള കൂട്ട് ശാന്തയാണ്.
ഞാൻ : അതറിയാം..
അമ്മ : നിന്റെ അച്ഛൻ ആകെ എന്നെ വിശ്വസിച്ചു വിടുന്നത് തന്നെ അങ്ങോട്ട് മാത്രമേ ഉള്ളു. ആകെ മനസിന് ഒരു ആശ്വാസം ലഭിക്കുന്നത് ശാന്തയോടു മനസ് തുറന്നു സംസാരിക്കുമ്പോളാണ് .അത് അരുണിനും അറിയാം.. അങ്ങനെ എനിക്ക് എന്റെ ഭർത്താവിൽ നിന്നും കിട്ടാത്ത സ്നേഹം അവനിൽ നിന്നും വന്നപ്പോൾ. എന്റെ ദുർബല സാഹചര്യത്തിൽ ഞാൻ വീണു പോയി