💓 ആരതി കല്യാണം 💓 – 10 8അടിപൊളി  

 

 

അപ്പഴേക്കും അവടെ പോലീസേത്തി…! ബസ്റ്റോപ്പിൽ കേറി നിന്നയെന്നെയും ഞങ്ങടെ കൂട്ടത്തിലെ വിച്ചൂനെ ഒഴികെ ബാക്കി നാലുപേരെയും പിടിച്ച് ജീപ്പിൽ കേറ്റി…! (വിച്ചൂനെ മാത്രേ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാതെ ഇരുന്നുള്ളു…) അവരടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒരു എഴെട്ടണത്തിനേം…!

 

കോളേജിന്റെ പുറത്ത് വച്ച് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടായാൽ അതിൽ കോളേജിനോ കോളേജിന്റെ മാനേജ്മെന്റിനോ യാതൊരുവിത പങ്കും ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് പ്രിൻസിപ്പൽ മൈരേൻ മുന്നേ തന്നെ പറഞ്ഞിരുന്നു…! അതിനി കോളേജ് ഗേറ്റിന്റെ മുന്നിലായാൽ പോലും…! ആ ഒരു ധൈര്യത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ…!

 

പക്ഷെ പുറത്ത് പൊലിസുണ്ടാവൂന്നും അവര് പിടിച്ച് അകത്തിടൂന്നുമുള്ള കാര്യം എന്നിക്കാ സമയത്ത് തലേക്കൂടെ പോയില്ല…!

 

പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെത്തി കൊറേ നേരായിട്ടും ആരും ഇറക്കികൊണ്ട് പോവാൻ വരാണ്ടായപ്പോ വിച്ചു മൈരൻ മറ്റേ സിനിമേലേ പോലെ ‘അളിയൻ പോലീസിനെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്ക് ഞാൻ വക്കീലുമായിട്ട് വരാം’ ന്നും പറഞ്ഞ് മുങ്ങിയോന്നൊരു സംശയമേനിക്കുണ്ടാവാതിരുന്നില്ല…!

 

അതാലോയിച്ചു ടെൻഷനടിചിരിക്കുമ്പഴാണ് ശരത്തേട്ടനും കൂടെ മൂപരുടെ കൂട്ടുകാരും കേറി വരുന്നത്…! വലിയ കൊലക്കുറ്റമൊന്നും അല്ലാത്തോണ്ട് പെറ്റി അടിച്ച് ഞങ്ങളെ നാല് പേരേം ഇറക്കിവിട്ടു…!

 

“” എന്താടാ ഇത്…? ഒരു പ്രശ്നം കഴിഞ്ഞ് നീയിപ്പോ ഹോസ്പിറ്റലീന്ന് ഇറങ്ങീട്ടല്ലേള്ളൂ…! അപ്പഴക്കും പിന്നേം അടുത്ത വള്ളിപ്പിടിക്കാൻ ബോധല്ല്യേ…? “” സ്റ്റേഷന്റെ കവാടം കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപാടെ ശരത്തേട്ടൻ ചോദിച്ചപ്പോ മനസ്സിനൊരു മടുപ്പ് ഫീൽ തോന്നുന്നതോണ്ട് ഞാൻ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല, പകരം പുറത്തോട്ട് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു…!

 

സന്ദീപും ടീംസും ഇന്ന് പിന്നേം മൂഞ്ചാൻ വന്നത് ആ മറ്റവള് പറഞ്ഞിട്ടാവും…! അവറ്റകൾടെ ഒരേയൊരു ഗേൾഫ്രണ്ട് പറഞ്ഞാ പിന്നെ കേക്കാണ്ടിരിക്കാൻ പറ്റോ…!

 

പെലയാടി മോള്…!

 

അവന്മാരെ കോളേജിന്റെ ഫ്രോന്റില് ഇറക്കിവിട്ടപ്പോ ഞാനും ഇറങ്ങാൻ നിന്നതാ…! പക്ഷെ ശരത്തേട്ടൻ സമ്മതിച്ചില്ല…!

 

“” അപ്പൊ വണ്ടി ആര് എടുക്കും…? “” എന്നെ ഇവടെ വിട്ടിട്ട് പോവാൻ പറ്റില്ലാന്ന് വാശിയിൽ നിന്ന ശരത്തേട്ടനോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു…!

 

“” അത് വിച്ചു എടുത്തോളും…! നീയിപ്പോ എന്റെകൂടെ വാ…! “” എന്നെ കാറിന്റെ പുറത്തിറങ്ങാൻ സമ്മതിക്കാതെ ശരത്തേട്ടൻ മറുപടി തന്നപ്പോ എന്തേലും മൈര് ചെയ്യ് ന്നും മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് ഞാൻ സീറ്റ്‌ പിന്നിലേക്കാക്കി കിടന്നു…!

 

തിരിച്ച് വീട്ടിൽ പോവുന്ന വഴി ശരത്തേട്ടനോട് ഞാൻ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഒന്ന് ചുരുക്കി പറഞ്ഞതല്ലാതെ കൂടുതലൊന്നും വിളമ്പാൻ നിന്നില്ല…!

 

കാരണം ചേച്ചി ഇപ്പൊ ഇങ്ങേര്ടെ കൂടെ ആണല്ലോ…! അതോണ്ട് ഇവടെ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അത് അപ്പാടെ അവടെ എത്താനും സാധ്യതയുണ്ട്…! റിസ്ക് എടുക്കുന്നത് ശരീരത്തിനും മനഃസമാധാനത്തിനും നല്ലതല്ല…!

 

എന്നെ വീട്ടിലാക്കുമ്പോ ഇനി തല്ലിനൊന്നും നിക്കരുത് നല്ലമ്പോലെ നടക്കണം എന്നൊക്കെ കൊറച്ച് ഉപദേശൊക്കെ കിട്ടിയതും ഞാൻ വിട്ടില്ല…!

 

“” പിന്നെ…! വല്ല്യൊരാള്…! എടൊ നാണാവാണില്ലെടോ തനിക്ക്…! കല്യാണം കഴിഞ്ഞൂന്നും പറഞ്ഞ് ഒരുമാതിരി തന്തമാരെ പോലെ ഉപദേശായിട്ട് വരാൻ…! പൊങ്ങൻ…! “” പെട്ടന്നൊരു ദിവസം നല്ലവനായ ഇങ്ങേരെ ഞാൻ വൃത്തിക്ക്‌ പുച്ഛിച്ചു…! അത് കെട്ട് അങ്ങേരോന്ന് ചമ്മി…! അതാ മുഖത്തെ മ്ലേച്ചതാ കണ്ടാലറിയാം…! പക്ഷെ അപ്പഴും ഞാൻ വിട്ടില്ല…!

 

 

“” എന്റേയീ പ്രായത്തില് നിങ്ങള് കാണിച്ച തല്ല് കൊള്ളിതരൊക്കെ ഈ നാട്ടിലെ പട്ടിക്കും പൂച്ചക്കുപോലും അറിയണതാ…! അപ്പൊ ഒരു ശകലം ഉളുപ്പെങ്കിലും ആവാം…! “” ന്നും പറഞ്ഞ് ഞാൻ അങ്ങേർക്കുള്ള അവസാന ഡോസ്സും കൊടുത്തപ്പോ ഒരു ഓഞ്ഞ ചിരി തന്നതല്ലാതെ വേറൊന്നും പറഞ്ഞില്ല…!

 

“” ഇനി എന്തിനാ ഇവടെ നിക്കണേ…?പൊക്കൂടെ…! “” ഇത്രേം കേട്ടിട്ടും അവിടെത്തന്നെ നിന്ന അങ്ങേരെ ഞാൻ വീണ്ടും താളിച്ചപ്പോ മുഖത്തെ ചമ്മല് തുടച്ചുപോലും കളയാതെ വണ്ടിയെടുത്ത് വിടുവായിരുന്നു…! ഹല്ല പിന്നെ…! ദേഷ്യംവരാണ്ടിരിക്കോ…!