ഞാൻ : അത് പിന്നെ ഇക്ക വരുമ്പോ ഒക്കെ നമുക്ക് മധുവിധു പോലെ തന്നെ അല്ലെ? എങ്ങിനെ മാറാനാ എൻറെ നാണം.
ഇക്ക : ഹ… എൻറെ പൊന്നെ… എന്നെ ഓരോന്നോര്മ്മിപ്പിക്കല്ലേ ഈ തവണ കുറച്ചു അധിക സമയം നിന്ന് വീടിൻറെ കടവും കൂടെ തീര്ത്ത് ശേഷം ഞാൻ പിന്നെ നാട്ടില് തന്നെ കാണും.
ഞാൻ : അത് വരെ ഇക്കാൻറെ മാത്രം മാമ്പഴവും അപ്പവും വേറെ ആരുടെയും കണ്ണ് പോലും പറ്റാതെ ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചോളം.
ഇക്ക : അത് പിന്നെ എനിക്കറിയില്ലേ മുത്തെ… എൻറെ കയ്യിലുള്ള നിൻറെ മാത്രം നേന്ത്രപഴം ഞാനും സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചോളം. എന്താ പോരെ?
ഞാൻ : ഒന്ന് പോ ഇക്ക. എന്നെ ഇങ്ങനെ നാണിപ്പിക്കാതെ…
ഇക്ക : ഓ പിന്നെ… നിൻറെ ഒരു നാണം. പിന്നെ ഞാൻ അർജന്റ് ആയി വിളിച്ച കാര്യം മറക്കും നിൻറെ മാമ്പഴം ആലോചിച്ചിരുന്നാല്.
ഞാൻ : എന്തെ ഇക്ക?
ഇക്ക : സലീനയുടെ (ഇക്കാടെ പെങ്ങൾ) നാത്തൂൻറെ നിശ്ചയം അല്ലെ? എൻറെ പൊന്നിന് പുതിയ സാരികൾ ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ. ഞാൻ എൻറെ ഒരു കൂട്ടുകാരൻറെ കയ്യില് നല്ലൊരു സാരി കൊടുത്തയച്ചിട്ടുണ്ട്. ചക്കരെ… എന്ത് വന്നാലും ഈ സാരി തന്നെ ഉടുക്കണം കേട്ടല്ലോ? ഞാൻ നിനക്ക് വേണ്ടി അത്രയ്ക്ക് ആഗ്രഹിച്ചു വാങ്ങിയതാ. ഫോട്ടോയില് ഒക്കെ തിളങ്ങി നിക്കണം.
ഞാൻ : അയ്യോ ഇക്ക. അതെങ്ങിനെ അത് മറ്റന്നാൾ അല്ലെ? ഉച്ച ആകുമ്പോഴേക്കും കൊണ്ട് വന്ന തന്നെ ബ്ലൌസ് ഒന്നും തയ്ച്ചു കിട്ടില്ല.
ഇക്ക : അതൊന്നും എനിക്കറിയണ്ട. എനിക്ക് ഫോട്ടോയില് നിന്നെ ആ സാരി ഉടുത്ത് കാണണം. കണ്ണനോട് പെട്ടന്ന് തയ്ച്ചു തരാൻ പറ.
ഞാൻ : അതിനു ഉമ്മ ഇവിടെ ഇല്ലിക്ക. കണ്ണ് കാണിക്കാന് ആശുപത്രീല് പൊയതാ.
ഇക്ക : ബസ് ഒന്നും കേറണ്ടല്ലോ മുത്തെ. അടുത്ത് തന്നെ അല്ലെ? മുത്ത് ചെല്ല്… എൻറെ ഒരു ആഗ്രഹമല്ലേ?
ഞാൻ : ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് എങ്ങടും പോകാറില്ല എന്ന് ഇക്കാക്ക് അറിയില്ലേ?
ഇക്ക : അങ്ങിനെ തന്നെ അല്ലെ മോളൂ പേടി മാറുക. മോള് ചെല്ല്.
ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് കടയിലേക്ക് പോകുന്നത് ആലോചിച്ചപ്പോ തന്നെ എൻറെ തൊലി ഉരിഞ്ഞു ഇല്ലണ്ടാവുന്നത് പോലെ തോന്നി. അത്രയ്ക്ക് വഷളു നോട്ടമാണ് അവന് നോക്കുക. ഇക്കയോട് സംഭവം തുറന്നു പറഞാൻ തെറ്റി ധരിക്കുമോ എന്നുള്ള പേടിയും. എന്തായാലും ഇക്ക ആഗ്രഹിച്ചു പറഞ്ഞതല്ലേ. പോയേക്കാം. അളവ് ബ്ലൌസ് കൊടുത്തു ഓടി പോന്ന മതിയല്ലോ എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
അങ്ങിനെ ഉച്ചയാകുമ്പോഴേക്കും സാരി എൻറെ കൈകളില് എത്തി. പാർസല് പാക്ക് പൊട്ടിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്ക് വളരെ ഏറെ സന്തോഷം തോന്നി. എനിക്കിഷ്ടമുള്ള നീല കളർ തന്നെ നോക്കി വാങ്ങി കൊടുത്തയച്ചിരിക്കുന്നു ഇക്ക. ഇക്കാക്ക് തന്നോടുള്ള സ്നേഹം ആലോചിച്ചു അഭിമാനം തോന്നി. പിന്നെ രാവിലത്തെ മാമ്പഴ പ്രയോഗം എന്നെ ചെറുതായി ഒന്നും ഇളക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പേടിച്ചാണെങ്കിലും ഞാൻ സമയം കളയാതെ വേഗം അളവ് ബ്ലൗസും സാരിയും എടുത്ത് കണ്ണൻറെ അടുത്തെത്തി.
കണ്ണൻ : അല്ല ഇതാര്… റുഖിയയോ?
പതിവില്ലാതെ ഞാൻ തനിച്ചു വരുന്നത് കണ്ടു അവൻറെ കണ്ണുകൾ വിടര്ന്നിരുന്നു.
റുഖിയ : ഇതൊന്നു തയ്ക്കണം.
ഞാൻ വാതിലിനുടുത്തു തന്നെ നിന്ന് പറഞ്ഞു.
കണ്ണൻ : അവിടെ നിന്നാണോ തയ്ക്കുന്നത്. ഇങ്ങു കേറി വാ.
ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോ അവൻ എന്നെ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി ചിരിച്ചു.
കണ്ണൻ : നിനക്ക് ദിവസം തോറും പ്രായം കുറഞ്ഞു വരുവാണോ? ഇത്ര വിശദമായി ഇന്ന ഞാൻ കാണുന്നത്.
അവൻറെ ഓരോ വാക്കുകളും എന്നിൽ ഭീതി ജനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിന്നു. അവൻ കവർ വാങ്ങി തുറന്നു നോക്കി.
കണ്ണൻ : ബ്ലൗസ് ആണോ… എപ്പോഴെക്ക വേണ്ടത്?
റുഖിയ : ഇന്ന് തന്നെ വേണം?
കണ്ണൻ : ഇന്നോ? ഇന്നൊന്നും പറ്റില്ല. ഒന്നാമത് താൻ എൻറെ നല്ല കസ്റ്റമറെ അല്ല. ഞാൻ ഒന്നും നോക്കുമ്പോഴേക്കും ദേഷ്യം പിടിക്കുന്ന പാര്ട്ടി അല്ലെ താൻ.
തയച്ചു കിട്ടേണ്ടത് അത്യാവിശ്യം ആയതു കൊണ്ട് അതിനു ഞാൻ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷെ ഞാൻ ഓരോന്ന് പറയുമ്പോഴും ഒട്ടാകെ ഉഴിഞ്ഞു നോക്കുന്നതും അത് എൻറെ ശരീരം കൊത്തി വലിക്കുന്നതും ഞാൻ അറിയുണ്ടായിരുന്നു. അതൊന്നും പുറമേ കാണിക്കാതെ ഞാൻ പറഞ്ഞു.