രജനിയുടെ മനസ്സ് വല്ലാതെ വേദനിച്ചു… ആരോടെങ്കിലും ഈ കാര്യം തുറന്ന്
പറയണം, പക്ഷെ ആരോട്…. ഒടുവിൽ രജനി ഈ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ ഓമനയോടു പറയാൻ
തീരുമാനിച്ചു…. ഓമന രജനിയെക്കാൾ വയസ്സിനു മൂത്തതാണ് എങ്കിലും
രണ്ടുപേരും പരസ്പരം എല്ലാം സംസാരിക്കാറുണ്ട്…….
അങ്ങനെ രജനി മടിച്ചു മടിച്ചു ആണെങ്കിലും ഓമനയുടെ വീട്ടിൽ എത്തി….
അപ്പോഴും മോഹനൻ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല….
അവിടെ എത്തിയ രജനി നടന്നതെല്ലാം ഓമനയോടു പറഞ്ഞു…
ഇതൊക്കെ കേട്ട് നിന്ന ഓമന കുറച്ചു സമയം ചിന്തിച്ചു…. എങ്ങനെയാ ഈ
പ്രശ്നം ഒന്ന് ഒത്തുതീർപ്പാകുക എന്ന്… എന്തായാലും നോക്കാം…
” നീ ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കല്ലേ രജനി… കുട്ടന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചതിനു ശേഷം നീ
വേറെ കല്യാണം കഴിക്കാത്തതും ഒക്കെ കുട്ടന് വേണ്ടി ആയിരുന്നില്ലേ…..
അവനു ഇതൊക്കെ മനസിലാകും…” പക്ഷ നീ ബിജുവിന്റെ കൂടെ കിടന്നതാണ്
പ്രശ്നം… അത് അവനു സഹിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന് അറിയില്ല മോളെ…” ഓമന
അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു …
“ഇതിനേക്കാൾ ബേധം കുട്ടനെ കൊണ്ട് തന്നെ എന്റെ കഴപ്പ്
തീർക്കുന്നതായിരുന്നു…. ഇതിപ്പോൾ എന്നോടും അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ
ബിജുവിനോടും അവനു അത്രയ്ക്ക് ദേഷ്യം ആയിരിക്കും…” രജനി അറിയാതെ പറഞ്ഞു
പോയി …
” നിനക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ആഗ്രഹം ഉണ്ടോ രജനി….? ” ഓമന രജനിയുടെ മനസ്സറിയാൻ
വേണ്ടി ചോദിച്ചു….
“ചേച്ചി എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്….? ഞാൻ എന്തോ പ്രാന്ത് പറഞ്ഞു എന്ന്
കരുതി ..അവന് എന്റെ മകനാ”
“ഇനി ചിലപ്പോൾ അവനു അങ്ങനെ ഒരു ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിലോ….?” ഓമന അവളോട് ചോദിച്ചു
“ചേച്ചിയോട് പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ ആണ് പറഞ്ഞത് കൂടുതൽ വഷളാക്കാൻ അല്ല….
എന്റെ മോനെ എനിക്ക്… ആ കണ്ണിൽ ഒന്നും കാണാൻ പറ്റില്ല..ദൈവമേ …ഇല്ല
…അതൊന്നും ശെരി ആകില്ല”
“എന്റെ രജനീ വീട്ടില് തന്നെ നല്ലൊരു ചെക്കന് ഉണ്ടാകുമ്പോള് വെറുതെ ഈ
കള്ളവെടിക്ക് നിക്കണോ….?”
“ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്ക്….. അവന്റെ ദേഷ്യം നിന്റെ കഴപ്പ് കണ്ടതിൽ
ആവില്ല… പക്ഷെ നീ അവന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ കൂടെ കിട്ടുന്നതിൽ
ആയിരിക്കും….. അവനു ആണല്ലേ… അവനു നിന്റെ അവസ്ഥ ഒക്കെ മനസിലാവും…”
ഒരു നിമിഷം രജനിയുടെ ചിന്തകള് അതിലേക്കു കുതിചെങ്കിലും പക്ഷെ അവള്
വീണ്ടും സ്ഥലകാല ബോധത്തിലേക്ക് വന്നു.
“ഇല്ല ചേച്ചി ….. ഇനി ഇതിനെ കുറിച്ചൊരു സംസാരം വേണ്ട …ചേച്ചി
പറ്റുമെങ്കിൽ അവനോട് ഒന്ന് സംസാരിച്ചു എന്നോട് പൊറുക്കാൻ പറ…. ഇനി ഞാൻ
ഇങ്ങനെ ഉള്ളതിനൊന്നും പോവില്ല എന്ന് കൂടി അവനോടു പറയണം…. എനിക്ക് ഇനി
അവനെ നേരിടാൻ ഉള്ള ശക്തി ഇല്ല… ഞാൻ കുറച്ച ദിവസം ന്റെ വീട്ടിൽ പോയി
നിക്കുവാന്… ചേച്ചി അവനെ ഒന്ന് പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിയ്ച്ചതിനു ശേഷം എന്നെ
വിളിച്ചാൽ മതി ……”
വീട്ടിൽ എത്തിയതിനു ശേഷം ഒന്നും കൂടി കുട്ടന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ രജനി
നോക്കി… ഇപ്പോഴും അത് അടച്ചിട്ടു തന്നെ ആണ് ഉള്ളത്…. രജനി അകത്തേക്ക്
പോയി ഒരാഴ്ചത്തേക്കുള്ള കുപ്പായം ഒക്കെ ഒരു സഞ്ചിയിൽ പൊതിഞ്ഞു …
“കുട്ടാ… ‘അമ്മ പോകുവാ… നിനക്കു എപ്പോൾ ആണോ അമ്മയോട് പൊറുക്കാൻ
തോന്നുന്നത് അന്ന് അമ്മയെ വിളിച്ചാൽ മതി… നിന്നോട് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ
അമ്മയ്ക്ക പറ്റില്ലടാ… അമ്മയോട് ക്ഷമിക്ക്…” ഇത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട്
രജനി ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് പോയി…
കുട്ടന് രജനിയെ വിടാൻ താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു… പക്ഷെ അവന്റെ മനസ്സ്
അത്രമേൽ ഉടഞ്ഞിരുന്നു… കുറച്ച ദിവസം ‘അമ്മ മാറി നിക്കട്ടെ.. ബിജുവിന്റെ
കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനം ആകിയതിനു ശേഷം ഇനി അമ്മയെ വിളിക്കാം…
ബസിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ മുഴുവൻ ഓമനേച്ചിയുടെ വാക്കുകള് ആയിരുന്നു
രജനിയുടെ മനസില് മുഴുവന് …അവർ തന്റെ മകനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്
എല്ലാം രജനിയുടെ മനസ്സിൽ അല്ല ഉണ്ടാക്കി…
പക്ഷെ അവന് തന്നെ അങ്ങനെ കണ്ടിരിക്കുമോ ….സാദ്യത ഇല്ലാതില്ല കാരണം
പലപ്പോളും അവന്റെ നോട്ടം അങ്ങനെ ആണോ എന്ന് രജനിക്ക് നേരത്തെ
തോന്നിയിരുന്നു…