ഞാൻ ആദ്യം പത്തനംതിട്ടയിൽ പോയ നാൾ..ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭംഗി മനസ്സിൽ ഇന്നും തങ്ങി നിൽക്കുന്നു. നിലാകാശത്തിനു താഴെ ഭൂമിദേവിക്കു പച്ചപ്പരവതാനി തീർത്ത പുന്നെല്ലിൻ പാടങ്ങൾ.. ചുവന്ന മണ്ണിൽ ഹരിതാഭ തുടിപ്പിച്ച വന്മരങ്ങൾ… ഉയർന്ന കുന്നുകൾ ചുറ്റി, അരികത്തു വരുമ്പോൾ അല ഞൊറിയുന്ന പുഴകൾ… ഹാ… ഇതല്ലേ സ്വർഗ്ഗം.. ചെന്നപ്പോൾ അവളെയാണ് എന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത്. അവളെ കാണാത്തു്, കാപ്പി കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഉടനെ ഞാൻ അമ്മയുടെ കണ്ണു വെട്ടിച്ചു പുറത്തു പോയി. പൊക്കത്തിൽ, താടിയിൽ പൂത്തു നിൽക്കുന്ന കർണ്ണികാരത്തിനു പുറകിൽ അവൾ ചേന കുഴിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു. ചെമ്മണ്ണ പുരണ്ട കയ്യുമായി, എന്നെക്കണ്ടയുടനെ എഴുന്നേറ്റു; ചിരിച്ചു. ഒരു വസന്തത്തിന്റെ മുഴുവൻ സൗന്ദര്യവും ഞാനാ ചിരിയിൽ കണ്ടു. ഇളം വയലറ്റു നിറമുള്ള അവളുടെ അയഞ്ഞ ഷർട്ട്; ഉള്ളിൽ പെറ്റിക്കോട്ടുണ്ടെങ്കിലും മാറിൽ മുഴച്ചു തുടങ്ങിയ താമരമൊട്ടുകൾ തള്ള നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ നോട്ടം അറിയാതെ അവിടെ ഉടക്കി നിന്നു. ഞാനും ഒരാണല്ലേ ? അവൾ നാണിച്ചു ഷർട്ട് പിടിച്ചു താഴ്ത്തി മാറിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നുമില്ല എന്നു വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
ഞാൻ ഓടി അവളുടെ അടുത്തു ചെന്നു. ചേനയെടുക്കാൻ സഹായിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള നനുത്ത രോമം അലങ്കരിച്ച വെളുത്ത കയ്യിൽ ഞാൻ പിടിച്ചു. കോരിത്തരിച്ച് നാണിച്ചു മുഖം കുനിച്ചു അവളുടെ ചിത്രം ഇന്നും എൻറ മനസ്സിന്റെ ഭിത്തിയിലുണ്ട്….ഗോപു, എനിക്കവളെ എന്തിഷ്ടമായിരുന്നെന്നോ അവളെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; പക്ഷെ ഞങ്ങൾ ഒരേ പ്രായക്കാരായതുകൊണ്ട് അതു നടന്നില്ല. ഇപ്പോഴും അതോർക്കുമ്പോൾ എൻറെ ഹൃദയം ആരാ പിഴിയുന്ന പോലെ തോന്നും; അത്രയ്ക്ക് വേദനയുണ്ട്…?
“എടാ, നീ പറഞ്ഞല്ലോ, ആ സലോമിയെ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ നീ കല്യാണം കഴിക്കുമായിരുന്നു എന്നു്? എത്ര കല്യാണം കഴിക്കും നീ? നീയെന്താ സോളമൻ രാജാവോ?“
“കല്യാണം കഴിക്കാൻ ഞാൻ കൊതിച്ചു. എന്നെയും കൊതിച്ച ഒരുപാടു പെണ്ണുങ്ങളുണ്ടു ഗോപു, ഒരു വലിയ അന്തപ്പുരമുണ്ടാക്കി അവരെയെല്ലാം താമസിപ്പിച്ചു് സ്നേഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു ഞാൻ ആശിച്ചുപോയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അതൊക്കെ വെറും സ്വപ്നമല്ലേ! ഇപ്പോഴും, പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണ് എന്നെ പ്രേമിക്കുന്നുണ്ടു്; പക്ഷേ അതിനെ മുഴു സെക്സ് ആക്കി മാറ്റാൻ എനിക്കു കഴിയുന്നില്ല”
തുടരും …..