“ഏയ്, എന്താ ചേച്ചീയിത്. ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുഖിച്ച ഒരു പണ്ണലാണിപ്പോൾ കഴിഞ്ഞത്. ചേച്ചി എഴുന്നേറ്റ് വാ, അമ്മ ഒറ്റക്കിരുന്ന് ബോറടിച്ച് കാണും”
“നമ്മുടെ അമ്മയല്ലെ, ബെറ്റ് വെച്ചോ, അമ്മ ഇപ്പോൾ അവിടിരുന്ന് വിരലിട്ട് സുഖിക്കുന്നുണ്ടാവും, പിന്നെ നിനക്ക് രാത്രി എന്താ പണി, നല്ലോണം സുഖിപ്പിക്കുന്നുണ്ടാവൂലൊ” അവർ താഴെ വന്നപ്പോൾ ഉള്ളിൽ നുരഞ്ഞുപൊങ്ങിയ സന്തോഷം കടിച്ചമർത്തി അവർ ചോദിച്ചു
“ആങ്ങളക്കും പെങ്ങൾക്കും ഒന്നു പണ്ണാൻ എത്ര സമയം വേണമെടാ?”
“അതിപ്പോൾ അമ്മക്ക് തന്നെ അറിയൂലെ, എന്നെക്കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കണോ?” അവർ മൂന്നുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അവര് അവിടെ അടുത്തുന്നെയുള്ള ലീലേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി. ശനിയാഴ്ച്ച ക്ലാസ്സില്ലാത്തത് കാരണം മക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു. കേറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ ലീലയും ബീനയും അടുക്കളയിലായിരുന്നു.
“അമ്മേ മിനിയാൻറിയും പവിയേട്ടനുമൊക്കെ വരുന്നു” മോൻ അകത്തേക്ക് വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. അടുക്കളയിലായിരുന്ന ലീലയും ബീനയും വെളിയിൽ വന്നു. ലീലേച്ചിയുടെ പിന്നിൽ നിന്ന ബീനയും മീനയുടെ പിന്നിൽ നിന്ന് പ്രവീണും തമ്മിൽ കണ്ടു. അവരുടെ ഇടയിൽ എന്തോ ഒന്ന് സംഭവിച്ചു. സുന്ദരിയും ലാവണ്യവതിയുമായ ബിനുവിന്റേയും യുവകോമളനായ പ്രവീണിന്റേയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കോർത്തതുപോലെ ഉടക്കിനിന്നു, അവർക്ക് കണ്ണുകൾ – മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നുപറയുന്നതാവും കൂടുതൽ ശരി.
അവരുടെ മനസ്സുകൾ തമ്മിൽ എന്തൊക്കെയോ മന്ത്രിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം. അപ്പോൾ മറ്റ് ആറ് കണ്ണുകൾ അവരെ നിരീക്ഷിക്കയായിരുന്നു. മീന തന്നെ ആ സന്ദർഭത്തിനൊരു അയവ് വരുത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.
“ഹേയ്, ബീനുമോളെ, ഞങ്ങളേ അകത്തേക്ക് വിളിക്കുന്നില്ലേ”
നാണം കൊണ്ട് ചൂളിയ ബീന അകത്തേക്കോടി. ലീല അവരെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പ്രവിയുടെ അമ്മക്ക് അവന്റെ മനസ്സറിയുക എന്ന് മാത്രമേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഇത് വെറും കാമമാണെങ്കിൽ അവര് പണ്ണിത്തീർത്തോളും, അതല്ല ഹൃദയം കൈമാറിയതാണെങ്കിൽ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ ഇവരുടെ വിവാഹം പിള്ളാരുടെ അച്ഛനെക്കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിച്ച് ഞാൻ നടത്തും, തങ്ങളുടെ മകൻ സന്തോഷത്തിൽ കവിഞ്ഞ് മറ്റൊന്നും തങ്ങളുടെ മുമ്പിലില്ല. സാമ്പത്തികം ഒരു പ്രശ്നമായേക്കാം, പക്ഷേ, തനിക്ക് ഈ പവിഴത്തെ മോന് വാങ്ങിക്കൊടുക്കാൻ അതൊരു പ്രശ്നമേ ആവില്ല.
ഒരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു നാണമാണ് ബീനുമോൾക്ക് പ്രവിയെ രണ്ട് വർഷത്തിനുശേഷം കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയത്. അതിന്റെ കാരണം ആ — നിഷ്കളങ്കകൗമാര മനസ്സിന് പ്രണയമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, – പക്ഷേ ഒന്നറിയാം, പ്രവിയേട്ടനെ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ നോക്കിയിറിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ എന്നവൾ ആഗ്രഹിച്ചു, പക്ഷേ മുമ്പിലേക്ക് പോകാൻ നാണവും. പിന്നീട് ചായയും പലഹാരങ്ങളും ഡൈനിംഗ് ടേബ്ലിൽ നിരത്താൻ പോലും അവൾ വന്നില്ല, പിന്നെ, അവളെ ഒന്ന് കാണാൻ കിട്ടാത്തത് കൊണ്ട് പ്രവീണും മൂഡൗട് ആയി. അവന്റെ മനസ്സിൽ ബീനു അവൻ പോലും അറിയാതെ ഇടം പിഠിച്ചിരുന്നുന്നു. മീന ബീനുവിനെ കാണാഞ്ഞ് ലീലേച്ചിയോട് ചോദിക്കയും ചെയ്തു.
”ബീനുമോളെവിടെ ലീലേച്ചി?
“അവൾ കുറച്ച് ഹോംവർക് ചെയ്യാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് പഠിക്കാനിരുന്നു. അവൾ ചായ പിന്നെ കഴിച്ചോളാമെന്ന്’
എങ്കിലും തുറക്കുന്ന പുസ്തകത്താളുകളിൽ മുഴുവൻ അവന്റെ മുഖമായിരുന്നു അവൾക്ക് ദർശിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. ബീനുവിനെ ഒന്നുകൂടി കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ട് പ്രവീൺ ഒരു നാടകം മീനയുടെ സഹായത്തോടെ കളിച്ചു.
“നീയെന്താടാ ചായ കഴിക്കാത്തത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“എനിക്കീ ചായയുടെ രുചി പിടിക്കുന്നില്ല” “അത് പിന്നെ എങ്ങനെ പിടിക്കും, അമ്മ പുന്നാരമോന് എപ്പോഴും ഹോർലിക്സ് കൊടുത്ത് ശീലമാക്കിയിരിക്കയല്ലെ” പ്രവീണിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി അടുത്തിരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ തുടയിൽ തൊട്ട് കൊണ്ട് മീന പറഞ്ഞു. മീനയുടെ ലക്ഷ്യം മനസ്സിലാക്കിയ അമ്മയും പറഞ്ഞു.