“സംസാരിക്കാൻ…”
“ഈ രാത്രിയോ…..”
നന്ദു ചുറ്റും നോക്കി….
“ആമ്പിയൻസ് വേണ്ടേ… ബാ ഇരിക്ക്….”
പടവുകളിൽ ഒന്നിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് പ്രിയ ചിരിയോടെ നന്ദുവിനെ അടുത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു…..അവൻ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു, നിലാ വെളിച്ചത്തിൽ ഓളം വെട്ടുന്ന കുളത്തിലേക്ക് കണ്ണുകൾ നട്ടു…..പ്രിയ ഫോൺ ലോക്ക് മാറ്റി, ഫ്ലാഷ് ഓഫ് ചെയ്തു, whatsapp തുറന്ന് വരാൻ ലേറ്റ് ആകുമെന്ന് പ്രിയദർശിനിക്ക് ഒരു message ഇട്ടു….
“എന്താ സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്…..”
എന്തുകൊണ്ടോ ആ ഒരു സാഹചര്യം നന്ദുവിന് അലോസരമായി തോന്നി… അപരിചിതമായ ചുറ്റുപാടുകളും, രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടും, ഭീതിയുടെ തണുപ്പുമേന്തി ശരീരത്തെ തഴുകുന്ന ഇളംകാറ്റും…. പെട്ടെന്ന് നന്ദുവിന്റെ ഇടതുകൈയിൽ പ്രിയ തന്റെ വലതുകൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു,…. പെട്ടെന്നൊരു ധൈര്യം കൈവന്നതുപോലെ ഹരിനന്ദൻ ഒന്ന് നിവർന്നിരുന്നു…
“ഈ ലോകം ഒത്തിരി വലുതാ നന്ദു…. ഇരുട്ടും, ഭയവും, വേദനയും ഒക്കെ….എന്നുവച്ച് ഞാൻ കൂടെ ഉള്ള കാര്യം മറക്കരുത്….”
പ്രിയ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞതും നന്ദു അവളുടെ കണ്ണുകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി…..ചുറ്റുപാടും പരന്നുകിടക്കുന്ന നിലാവും ആകാശത്തിലെ ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയതുപോലെ….ലോകം ഒത്തിരി വലുതാണ്….. നന്ദുവിന് തന്റെ ലോകത്തെ പൂർണമായും പ്രിയയിലേക്ക് ചുരുക്കാൻ തോന്നി….
“ഞാൻ നിന്നെ ഇന്നോളവും എന്റെ ബ്രദർ ആയിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ല….. ഞാൻ നിന്നെ ഏത് കണ്ണുകൊണ്ടാണ് കാണുന്നതെന്ന് നിനക്കും അറിയാം…. അമ്മക്കും അച്ഛനും അറിയാം….. ആരും നിന്നെ ഒന്നും പറയില്ല…. അതുകൊണ്ട് അവരെ ആരെയും പേടിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല… എല്ലാം ഉൾകൊള്ളാൻ നിനക്ക് പേടിയാണ് എനിക്കറിയാം…. പക്ഷെ… പക്ഷെ ഞാൻ കൂടെയുണ്ടെന്നുള്ള കാര്യം മറക്കരുത്….”
പ്രിയ ഒന്നുകൂടെ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു….
“പ്രിയ ഞാൻ…. എനിക്ക്…..”… വാക്കുകൾ ഇല്ലാതെ നന്ദു തപ്പി തടഞ്ഞു….
“അറിയാം…. എനിക്കറിയാം…. നീ ഒത്തിരി അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്….. ഒത്തിരി ഒത്തിരി…. എല്ലാം എനിക്കറിയാം…..അതൊക്കെ ഭൂതകാലം…. Present ആയിട്ട് ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പിൽ ഉണ്ട് നന്ദു….ഈ ഭൂമിയിൽ ആരെ പേടിച്ചാലും അമ്മയേം അച്ഛനേം നീ പേടിക്കരുത്…. അവര് നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ദോഷം ചെയ്യുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ നിനക്ക്?…. ”
പ്രിയ അവന്റെ കവിളത്ത് കൈവച്ച് സാവധാനം ചോദിച്ചു…. നന്ദു ഇടത്തേക്കും വലത്തേക്കും തലവെട്ടിച്ചു….
“അവരെന്നെ ഒന്നും ചെയ്യില്ലെന്ന് എനിക്ക് നല്ലോണം അറിയാം…. പക്ഷെ എന്തോ…. ഉള്ളിൽ എന്തോ….. എന്തോ പേടിയാണ്…. ആരോടൊക്കെയോ….”
“എനിക്ക് മനസ്സിലാവും നന്ദു…..എല്ലാം ശരിയാകും…. Trust the process…. ഞാനുണ്ട് കൂടെ… എന്നും ഉണ്ടാവും…..പിന്നെ…. ഞാൻ നിന്റെയാ, എന്റെ ഈ ശരീരവും നിനക്കുകൂടെ ഉള്ളതാ….അതിൽ തൊടണം പിടിക്കണം എന്നൊക്കെ തോന്നിയാൽ മടിച്ച് നിൽക്കാതെ അങ്ങ് ചെയ്തേക്കണം….. ഞാൻ ചെയ്യുന്നപോലെ….നമ്മൾ കുഞ്ഞുങ്ങളൊന്നും അല്ലല്ലോ …..രണ്ടുപേർക്കും പത്തൊമ്പത് കഴിഞ്ഞതാ….ഇനി ഇച്ചിരി സ്പൈസി കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ ആവാം….”
പ്രിയ കണ്ണിറുക്കി കുറുമ്പോടെ പറഞ്ഞു….നന്ദുവിന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു…
“എനിക്ക് നിന്നെ വേണം നന്ദു…. എന്റെ മാത്രം ആയിട്ട്….”
പ്രിയ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും തൂവൽ പോലെ മൃദുലനായ എന്തോ ഒന്ന് അവളുടെ കവിളിൽ തലോടി കടന്നുപോയി….തെന്നലായിരുന്നില്ല നന്ദുവിന്റെ അധരങ്ങൾ ആയിരുന്നു…. തൂവലോളം നനുത്ത ഒരു ചുംബനം…. പ്രിയ കവിളിൽ കൈചേർത്ത് വച്ചുകൊണ്ട് നന്ദുവിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു…അവന്റെ മുഖവും നിലാവെളിച്ചത്തിലൊന്ന് തിളങ്ങി….
.
.
.
ബാൽക്കണിയുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് കൈവരിയിൽ ചാരി നിന്നിരുന്ന വിയസ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി….മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവികയെ കണ്ട് അവൻ ചിരിച്ചു…..അവൾക്ക് മാൻനിറമായിരുന്നു….കൊഴുത്ത തുടകളുടെ പകുതിവരെ മാത്രം എത്തുന്ന കറുത്ത സ്ലീവ്ലസ് കുർത്ത ധരിച്ചിരുന്ന ദേവികയുടെ ശരീരം വിയസ് കൊതിയോടെ നോക്കി….ഉള്ളിൽ ബ്രാ ധരിക്കാത്തതുകൊണ്ടുതന്നെ അവളുടെ മാറിടങ്ങളും ത്രസിച്ചു നിൽക്കുന്ന മുലകണ്ണുകളും തെളിഞ്ഞുകണ്ടു….മാസങ്ങളായി കാമസുഖം തൃപ്തിയോടെ അറിയാത്ത ആ മൃഗത്തിന്റെ മനസ്സ് അവളെ കടിച്ചുകീറാൻ തുടിച്ചു…..