“വെടിക്കെട്ട് ആരംഭിക്കുകയായി….”
രവി ഓർമ്മകൾക്ക് അവധികൊടുത്ത് വാച്ചിൽ നോക്കി. സമയം പത്ത് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവിടെ നിന്നും പുറത്തുകടന്ന് പള്ളിയ്ക്ക് എതിർവശത്തുള്ള വഴിയേ അയാൾ നടന്നു. ദൂരം കൂടുംതോറും വഴിയിൽ വെളിച്ചം കുറഞ്ഞു, ഇരുട്ടിന്റെ വ്യാപ്തി കൂടി. വിശാലമായ പറമ്പിനപ്പുറം റബ്ബർ മരങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള സാമാന്യം വലിപ്പമുള്ള ഒറ്റനില വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി രവി നടന്നു.
വീടിനരികിൽ എത്തിയതും ഏഴെട്ടുപേർ വീട്ടിൽനിന്നും ഇറങ്ങുന്നതുകണ്ട രവി മരത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിച്ചു. പെരുന്നാൾ കൂടാനായിരിക്കും അവർ പോകുന്നത്. കൺവെട്ടത്തുനിന്നും അവർ മാഞ്ഞപ്പോൾ, ഗേറ്റ് കടന്ന രവി പിന്നിലെ റബ്ബർ പുരയിൽ ഒളിച്ചു.
ഏകദേശം ഒരുമണിക്കൂർ അവിടെ ചിലവഴിച്ച് ആളനക്കം ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ച്, കൈയ്യിൽ കിട്ടിയ കമ്പിപ്പാര ഉപയോഗിച്ച് അടുക്കള വാതിൽ ശബ്ദമുണ്ടാകാതെ കുത്തിതുറന്ന് അകത്ത് കടന്നു.
പൊതുവേ പറയാറുണ്ട്, മോഷ്ടാവിന് വേണ്ട ടൂൾസ് വീട്ടുകാർ ഒരുക്കിക്കൊടുക്കുമെന്ന്. ഇവിടെ അതാണ് സംഭവിച്ചതും.
ഇനി കുറച്ചുനേരം കാക്കണം. ആരെങ്കിലും ഉണർന്നിരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. രംഗം ശാന്തവും അനുകൂലവുമെങ്കിൽ പണി തുടങ്ങാം. ഇരുട്ടിൽ രവി മെല്ലെ നീങ്ങി. ഹാൾ കഴിഞ്ഞ് ആദ്യം കണ്ട മുറിയിൽ സശ്രദ്ധം കാത് കൂർപ്പിച്ചു.
തുറന്ന് കിടന്ന വാതിലിലൂടെ അകത്ത് കടന്ന രവി പതിവ് ക്രിയകൾ പുറത്തെടുത്തു. കാര്യമായി ഒന്നും തടഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ശ്രമം അടുത്ത മുറിയിലേക്ക് വ്യാപിപ്പിച്ചു. അവിടുത്തെ അന്വേഷണത്തിൽ ഒരു വലിയ താക്കോൽ കൈയ്യിൽ തടഞ്ഞുവെങ്കിലും അതിനുപറ്റിയ ദ്വാരം അവിടെ ഒരിടത്തും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവസാനം, തിരികെ ഹാളിൽ എത്തിയതും കൊത്തുപണികളുള്ള മേശയുടെ മുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന തിരുരൂപത്തിൽ രവിയുടെ കണ്ണുടക്കി. എന്റെ ദൈവമേ… എന്നെ സഹായിക്കണേ എന്ന് മനസ്സിൽ പ്രാർഥിച്ച് രൂപത്തിൽ തല ചായ്ച്ച രവിയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തികൊണ്ട് ആ രൂപം സ്വയം മെല്ലെ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.
കയ്യിൽ കരുതിയ ടോർച്ച് അടിച്ച് നോക്കിയ രവി ഊറി ചിരിച്ചു. തന്റെ കൈയ്യിലിരിക്കുന്ന താക്കോൽ കയറ്റാനുള്ള വാതിൽ തനിക്ക് മുന്നിൽ !! ആക്രാന്തം കാണിക്കാതെ രവി രുപത്തിന് കീഴിൽ ഇരുന്നു. വെറുതെയല്ല ദൈവം തന്നെ സഹായിച്ചത്. രണ്ട് അമ്പതിന്റെ നോട്ടുകളാണ് പള്ളിയിൽ കാണിക്കയിട്ടത്!!
എന്തായാലും രവിയുടെ ശ്രമത്തിനുള്ള കൂലി ലഭിക്കാൻ പോകുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വീട് ഒന്ന് ചുറ്റുവാൻ ഉൾപ്രേരണ വന്നു. ഹാളിന്റെ അറ്റത്തുനിന്നും വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞ രവി, അങ്ങ് അറ്റത്തുള്ള മുറിയിൽ ഒരു സീറോ ബൾബ് കത്തിക്കിടക്കുന്നത് ശ്രദ്ധച്ചു.
മോഷ്ടാവിന് എന്തും ത്വരയാണല്ലോ. രവി പദചലനം മെല്ലെയാക്കി ആ മുറിക്കരികിൽ എത്തി.
“വയറുവേദന കാരണം പള്ളിയിൽ പോകാത്ത എനിക്ക് നീ കൂട്ടിരിക്കുമെന്ന് കരുതിയില്ല. ഒരു നാടകം നിനക്ക് നഷ്ടമായീല്ലേ…” അകത്തുനിന്നും ഇരുത്തം വന്ന സ്ത്രീശബ്ദം. അപ്പോൾ അകത്ത് ഒന്നല്ല, രണ്ട് പേർ ഉണ്ടാകാം.
“നാടകം ഇനിയും കാണാം… പക്ഷെ എന്റെ പുന്നാര ചെറിയമ്മച്ചിയെ ഇനിയൊന്ന് കാണാൻ വർഷം ഒന്ന് കഴിയണം…” ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കാതരമായ മറുപടി.
“അല്ലെങ്കിലും മഠത്തിൽ കഴിയുന്ന ഞാൻ നാട്ടിൽ വരുന്നതുതന്നെ നിന്നോടൊപ്പം ചിലവഴിക്കാനാ… പിരിയഡ്സ് ആണെന്നും പറഞ്ഞ് ഞാൻ ചടഞ്ഞിരുന്നത് നമുക്ക് ആർമ്മദിക്കാൻ അല്ലെ മോനെ…”
“അപ്പോൾ ചെറിയമ്മച്ചിക്ക് ചോരയൊലിപ്പ് ഇല്ലേ?”
“ഉം.. ഒലിക്കുന്നുണ്ട്… അത് നിന്റെ ഈ കൊച്ച് കരിങ്കുണ്ണ കയറിയിറങ്ങിയാൽ തീരുന്നതേയുള്ളൂ..” സ്ത്രീയുടെ കമ്പികലർന്ന മറുപടി ശബ്ദം.
ചാരിയ വാതിൽ മെല്ലെ അകത്തി മുറിയിലേക്ക് നോക്കിയ രവി കണ്ട കാഴ്ച മധ്യവയസ്കയായ സ്ത്രീ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ഉദ്ധരിച്ച ലിംഗം, കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് തഴുകുന്നതായിരുന്നു. കാലം പോയ പോക്കേ… കവക്കൂട്ടിലെ കടി തീർക്കാൻ മഠം ചാടിവരുന്ന മണവാട്ടികൾ!!!