രവിയുടെ മനസ്സിൽ ചിന്തകൾ പലതും മാറിമാറി വന്നു. ഇവരെ സമീപിക്കാൻ ഒരു അവസരം… അതെങ്ങിനെ വേണം? ഏത് രീതിയിൽ ആകണം? അവസാനം ഒരു തീരുമാനത്തിൽ രവി എത്തി.
വീടിന്റെ മെയിൻ സ്വിച്ച് കണ്ടെത്തി അത് ഓഫ് ചെയ്തിട്ട് രവി വീണ്ടും മുറിയുടെ മുന്നിൽ എത്തി.
“ഹെന്താ ചൂട്… ഇനി എപ്പോഴാ കറണ്ട് വരിക… ദൈവത്തിനറിയാം…” അകത്തുനിന്ന് പിറുപിറുക്കൽ. ഇരുട്ടെങ്കിലും, രവി ഓരോ നീക്കവും സാകൂതം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇന്നത്തെ ജോലിയുടെ കൂലി രണ്ട് കമ്മലിന്റെ രുപത്തിൽ തന്റെ കൈവശം ഉണ്ടെങ്കിലും, ഉദ്ദേശിച്ച “ഗുണം” കിട്ടിയില്ലെന്ന് നേര്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കട്ടിലിൽ ചൂട് സഹിച്ചിരിക്കുന്ന ഇവരെ ഒന്ന് അനുഭവിക്കാൻ സാധിച്ചാൽ അങ്ങിനെയെങ്കിലും ആശ്വസിക്കാമായിരുന്നു.
രവിയുടെ രീതിക്ക് എതിരായി, കൈവശം ഉള്ള ടൂൾ കൊണ്ടുവന്ന് മുറിയുടെ അകത്ത് കടന്നു. കണ്ണടച്ച് കിടക്കുന്ന അവർക്ക് നേരെ നീട്ടി, ടോർച്ച് തെളിച്ചു. എന്തോ കഴുത്തിൽ മുട്ടിയെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അവർ കണ്ണ് തുറന്നതും, മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെകണ്ട് ശബ്ദം ഉയർത്തിയതും രവി അവരുടെ വാ പൊത്തി.
“ഞാനൊരു മോഷ്ടാവാണ്… പക്ഷെ നിങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കില്ല….”
“എന്നെ വിട്….” ഭയം കലർന്ന ശബ്ദം.
“വിടാം… പക്ഷെ ഒച്ചവയ്ക്കരുത്….”
“ഇല്ല… എന്നെ വെറുതെ വിടണം… പ്ലീസ്… മാനംമാര്യാദയ്ക്ക് കഴിയുന്ന ഒരു വീട്ടമ്മയാണ് ഞാൻ…” അവർ കേണു.
രവി ശബ്ദം കുറച്ച് ചിരിച്ചു.
“ഭർത്താവില്ലാത്ത നേരം ചെമ്പകക്കാരൻ കുട്ടാപ്പിയെ കിടപ്പറയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ച് അയാളെ സുഖിപ്പിച്ചിട്ടും സ്വയം സുഖിക്കാൻ കഴിയാതെപോയ ഉത്തമ ഭാര്യ!!! അല്ലെ???”
“അയ്യോ… എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്…” ശബ്ദം വീണ്ടും കുറഞ്ഞു.
“എടീ…. ഇവിടെ നടന്നതും സംസാരിച്ചതുമെല്ലാം ഞാൻ കണ്ടു… കേട്ടു… വേണമെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഒച്ചയെടുത്ത് ആളെ കൂട്ടാം… പക്ഷെ, ഉള്ള കാര്യമെല്ലാം ഞാൻ വിളിച്ചുപറയും… എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ല… മറിച്ച് നിങ്ങൾക്കോ?” രവി പറഞ്ഞു.
“അരുത്… ഞാൻ ഒച്ചയൊന്നും ഉണ്ടാക്കില്ല.. എന്നെ ഉപദ്രവിക്കരുത്… തരാനായി എന്റെ കൈവശം ഒരു ചെറിയ മാല, രണ്ട് കമ്മൽ പിന്നെ രണ്ട് വള… ഇതെടുത്തോ… എന്നെ കൊല്ലരുത്…” അവർ എഴുന്നേറ്റു.
“ഇതൊന്നും എനിക്ക് വേണ്ട… പക്ഷെ വേണ്ട ഒരു സാധനം നിങ്ങൾക്കുണ്ട്… അത് തന്നാൽമാത്രം മതി…”
“അതേത് സാധനം???”
രവി ടൂൾ മാറ്റി ടോർച്ചിന്റെ പ്രകാശം അവരുടെ കവക്കൂട്ടിലേക്ക് അടിച്ചതും അവർ അവിടം പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.
“എന്താ തരില്ലേ….”
“ഞാൻ അത്തരം പെണ്ണല്ല… ദയവുചെയ്ത് എന്നെ അങ്ങിനെ കാണരുത്…”
“അച്ചോടാ… പാവം… ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു…”
“അങ്ങിനെയല്ല…..”
“പിന്നെ എങ്ങിനെയാ…”
“എനിക്ക് ഇയാളെ പരിചയമില്ല, നാളിതുവരെ കണ്ടിട്ടുമില്ല… ”
“അപ്പോ അതാണ് കാര്യം… ഇങ്ങനെയൊക്കെയല്ലേ ആളുകൾ തമ്മിൽ പരിചയപ്പെടുന്നത്… പിന്നെ, കാണാനാണെങ്കിൽ ലൈറ്റ് ഇട്ടാൽ പോരെ??”
“അതിന് കറണ്ടില്ല…”
“അത് ഞാൻ ഇപ്പോ വരുത്താം…”
“എങ്ങിനെ???”
രവിക്ക് അവളെ വിശ്വാസമായി. മറിച്ച് തന്നെ വിശ്വാസം ഉണ്ടോ എന്ന് കണ്ടറിയണം. എന്തായാലും ഇവർ ഒച്ചവച്ച് ആളെ കൂട്ടില്ലെന്ന് അറിയാം. അതുപോലത്തെ “കുട്ടാപ്പിക്കുരുക്കല്ലേ” ചെക്ക് വച്ചത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ രവി മുറിവിട്ട് പോയി മെയിൻ സ്വിച്ച് ഓൺ ചെയ്ത് തിരികെ മുറിയിൽ വന്നു. പക്ഷെ, അപ്പോഴേക്കും മുറിയിലെ ലൈറ്റ് അവർ ഓഫാക്കിയിരുന്നു.
താനാണെങ്കിൽ കൈയ്യിലുണ്ടായ ടൂൾ ബാഗിലും വച്ചു. രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് മുറിയിൽ കയറിയതും, ലൈറ്റ് ഓൺ ആക്കേണ്ട….
എന്നൊരു പതിഞ്ഞ ശബ്ദം. രവി ശബ്ദം കേട്ടിടത്തേക്ക് നടന്നടുത്ത് ചുമരിന് അഭിമുഖമായി നിൽക്കുന്ന അവരെ പിന്നിൽനിന്നും പുണർന്നു. നഗ്നത മറയ്ക്കാൻ അവർ ബെഡ്ഷീറ്റ് ദേഹത്തിട്ടിരിന്നു. രവി ഒന്നുകൂടി അവരെ പുണർന്നു. അവരുടെ ആകാരവടിവും മാംസളതയും അവനിൽ ഉന്മാദം കൂട്ടി.
ഏറെ നാളായിരിക്കുന്നു ഇതുപോലൊരു ചരക്കിനെ കിട്ടിയിട്ട്. മാത്രമല്ല, കുട്ടാപ്പി നിർത്തിയിടത്ത്നിന്ന് വേണം തനിക്ക് തുടങ്ങാൻ. വരും നാളുകളിൽ ഇവരെ അവൻ ഭോഗിക്കുമ്പോൾ താനായിരിക്കണം ഇവളുടെ മനസ്സിൽ. അമ്മാതിരി ഒരു രാത്രി സമ്മാനിക്കണം. രവി ചിന്തകൾക്ക് തടയിട്ടു. അവരുടെ വലിയ ചന്തികൾക്കിടയിൽ അമർന്ന കരിവീരൻ ജീവൻ വച്ചു.