സന്ധ്യയ്ക്ക് ഇരുവരും എഴുന്നേറ്റ് കുളി പാസ്സാക്കി. ക്ലാര “യൂണിഫോം” എടുത്തണിഞ്ഞു. അടിയിൽ കേവലം ഒരു അടിപ്പാവാടാ മാത്രം. രവിയും “അടിയിൽ” ഒന്നും ഇട്ടില്ല. വൈകാതെ ഇരുവരും കല്യാണ വീട്ടിൽ എത്തി. കാണേണ്ടവരെ കണ്ടും മിണ്ടിയും ക്ലാര തിരക്കിൽ അലിഞ്ഞു. ആരേയും പരിചയം ഇല്ലാത്തതിനാൽ രവി ഒഴിഞ്ഞ് മാറി ഇരുന്നു. അപ്പോഴും മനസ്സിൽ ഒരു “മിഷന്” സാധ്യത തേടുകയായിരുന്നു അയാൾ. എന്തായാലും ഇവിടെ വന്നതല്ലേ. എന്തെങ്കിലും തടയാൻ കഴിഞ്ഞാൽ വരവിന് പൂർണ്ണത കിട്ടും.
രവി കിട്ടിയ സമയംകൊണ്ട് ചുറ്റും വീക്ഷിച്ചു. ട്യൂബ് ലൈറ്റുകൾ പകൽ വെളിച്ചം തീർത്തിരിക്കുന്ന ചെറുതല്ലാത്ത എന്നാൽ ഒരു കൊച്ചു ടൗണിനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഗ്രാമം. എങ്കിലും ഗ്രാമത്തിന്റെ തനതായ ഭംഗിയും എങ്ങും നിഴലിക്കുന്നുണ്ട് . വീടിരിക്കുന്നിടം ഒരു കൊച്ചു ഫാമിനെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. അൽപ്പം അകലെയായി ഓടിട്ടതും അല്ലാത്തതുമായ ചെറു വീടുകൾ. മിക്കതും അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് കറണ്ട് പോയീ. എങ്ങും കൂരാക്കൂരിരുട്ട്.
“ദൈവമേ… ഇനി ഇപ്പോൾ വരാനാ കറണ്ട്…” ഒരുവന്റെ ആത്മഗതം.
“ഇനി ഇന്ന് നോക്കേണ്ട…” മറ്റൊരുവന്റെ കമന്റ്
“പെട്രോമാക്സ് കാണുമായിരിക്കും…” ആദ്യം പറഞ്ഞവൻ പറഞ്ഞു
ഇതാണ് പറ്റിയ അവസരം. കല്യാണവീട്ടിൽ വെട്ടം വരാൻ അല്പസമയം എടുക്കും. മറ്റുവീടുകൾ ഇരുട്ടിൽ ആയിരിക്കും. രവി എഴുന്നേറ്റ് കുറച്ചപ്പുറത്തുള്ള വീടുകൾ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. കണ്ണിൽ കണ്ട മെച്ചപ്പെട്ട, കയറാൻ സൗകര്യം തോന്നിച്ച ഒരു വീട്ടിലേക്ക് പതുങ്ങി കയറി. സൈഡിൽ കണ്ട ഡോറുവഴി വീട്ടിലേക്ക് കയറാൻ പദ്ധതി രൂപപ്പെടുത്തി വൈകാതെ അകത്ത് കയറി. കൈയ്യിൽ കരുതിയ ടോർച്ചിൽ ഉടുമുണ്ടിന്റെ അറ്റം പൊതിഞ്ഞ് വെട്ടം കുറച്ച്, മുറികൾ ഒന്നൊന്നായി പരതി. അവസാനം അടച്ചിട്ട അലമാരിയുടെ ലോക്ക് അതിവിദഗ്ദമായി തുറന്ന് അതിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒന്നുരണ്ട് ആഭരണങ്ങളും കുറച്ച് പൈസയും എടുത്ത് അലമാരി അടച്ച്, വന്നവഴി പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
തിരിച്ച് കല്യാണവീട്ടിൽ എത്തിയതും ക്ലാര ഓടിവന്നു.
“ഈ ഇരുട്ടിൽ എവിടെ പോയീ…” ക്ലാരയെന്ന സന്യാസിനി കൈയ്യിൽപിടിച്ച് ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ കാറ്റ്കൊള്ളാൻ… വെറുതെ.. പുറത്ത്…” രവി പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. മോഷ്ടിക്കാൻ ഇറങ്ങിയെന്ന് പറയാൻ രവിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
“കാണാതായപ്പോൾ ഞങ്ങൾ കഴിച്ചു… നല്ല തിരക്കുണ്ട്… വേഗം കഴിച്ചോളൂ…” ക്ലാര തിരക്കുകൂട്ടി.
“എന്തിനാ ധൃതി..?? സത്യത്തിൽ വിശപ്പില്ല…” രവി പറഞ്ഞു.
“വിശപ്പ് മാറാൻ തക്ക ഒന്നും ഞാൻ തന്നില്ലല്ലോ…” ക്ലാര ചുറ്റും നോക്കി പറഞ്ഞു. രവിക്ക് ചിരിപൊട്ടി.
“ശരി… ഞാൻ അകത്തേക്ക് ചെല്ലട്ടെ…” ക്ലാര അപ്രത്യക്ഷയായി.
വീട്ടിൽ ആളുകൾ വന്നും പോയും ഇരുന്നു. മിക്കവാറും ആളുകൾ തമിഴ് ശൈലിയിൽ സംസാരവും പെരുമാറ്റവും. പ്രായം ചെന്നവരാണ് അധികവും. ഇവിടെ കാണുന്ന സ്ത്രീകളിൽ ഇരുനിറത്തിലുള്ളവരാണ് കൂടുതൽ. ഒന്നുകിൽ കറുപ്പ് അല്ലെങ്കിൽ എണ്ണ നിറം. മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന പാവങ്ങൾ. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നേരം തന്റെ എതിർവശത്ത് വന്നിരുന്ന ഒരു നാൽപ്പത്തിയഞ്ച് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഇരുനിറക്കാരിയെ രവി ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒത്ത ആകാര വടിവ്. വിരിഞ്ഞ മാറിടം. അവരുടെ ആകർഷണം – നടി വിധുബാലയുടെ ലുക്ക് ആണ്. മുടി ഉച്ചിയിൽ കെട്ടിവച്ചിരിക്കുന്നു.
എല്ലാവർക്കും ഭക്ഷണം വിളമ്പി. അപ്പോളും അവർ തന്നെതന്നെ സസൂക്ഷ്മം നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ഇലയിൽനിന്നും ദോശ അൽപ്പാൽപ്പം കഴിക്കും, പിന്നേയും തന്നെ നോക്കും. വെള്ളം കുടിക്കുമ്പോഴും ഗ്ലാസ്സിന് മുകളിലൂടെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്താണ് ഇവരുടെ ഉദ്ദേശം? കഴിക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ രവിയും ഇടയ്ക്കിടെ അവരെ “അറിയാതെ” ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഡെസ്ക്കിന് താഴെക്കൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ അവർ വയറിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും സാരി അറിയാതെ നീക്കി അവരുടെ ആകർഷകമായ പൊക്കിൾ തന്നെ കാണിക്കുന്നുവെന്ന് രവിക്ക് തോന്നി. ആ തോന്നൽ ശരിയെന്ന് രവിക്ക് പിന്നീട് തോന്നി. ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിന്നിടയിൽ തന്റെ വിരലിൽ ചൂണ്ടി അവർ അവരുടെ ഇടത് തള്ളവിരൽ ഉയർത്തി. ദൈവമേ..