ഒരു ദിവസം ഗോപാലൻ നായർ വന്നു. കോലോത്തെ മട്ടുപ്പാവിൽ ഇരുന്ന ദേവിക ഗോപാലൻ നായർ വന്നത് അറിഞ്ഞില്ല.
“എന്താ ദേവിക മോൾ ഇവിടെ വന്നു ഇരിക്കുന്നത്?”, ഗോപാലൻ നായരുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ദേവിക തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
അയാളുടെ വിടല ചിരി കണ്ടു ദേവിക വെറുപ്പോടെ മുഖം തിരിച്ചു. അച്ഛൻ കിടപ്പിലാകുന്നതിനു മുമ്പ് കുഞ്ഞേന്നു തികച്ചു വിളിക്കാത്ത അയാൾ ഇപ്പോൾ പേര് വിളിക്കുന്നു. ബഹുമാനം കാണിച്ചിരുന്നിടത്തു കാമം കാണിക്കുന്നു.
എന്ത് ചെയ്യാം. സീതാലക്ഷ്മിയുടെ ബലത്തിലാണ് ഇതെല്ലാം. തനിക്കു എതിർക്കാനും വയ്യ. തന്നെ സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ലല്ലോ. ദേവിക സങ്കടത്തോടെ നോക്കി.
“ദേവിക എന്താ ആലോചിക്കുന്നേ? വേളിയെക്കുറിച്ചു ആണോ? ഞാൻ തിരക്കുന്നുണ്ട്. നമുക്ക് പറ്റിയ ഒരു ബന്ധം വേണമല്ലോ”, ഗോപാലൻ നായർ പറഞ്ഞു.
ദേവിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. തന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു ശ്രെദ്ധ ഉള്ള ആൾ. ബെസ്റ്റ്. ദേവികയോർത്തു.
“വേളിയാകുന്ന വരെ ദേവികക്ക് എന്ത് സഹായത്തിനും ഈ ഗോപാലൻനായർ ഉണ്ടാകും. ഒന്ന് പറഞ്ഞാ മതി”. വഷളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞിട്ട് ഗോപാലൻ നായർ പോയി.
ഗോപാലൻ നായർ പോകുന്നത് സീതാലക്ഷ്മിയുടെ അറയിലേക്കു ആണെന്ന് അറിയാം. പാവം അച്ഛൻ. എന്ത് ചെയ്യാൻ. തനിക്കും എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും. അനുഭവിക്കുക തന്നെ. ദേവിയോർത്തു.
സീതാലക്ഷ്മിയെ കളിക്കാനാണ് പോകുന്നത് എന്ന് ദേവികക്ക് അറിയാം. അതോർത്തപ്പോൾ ദേവികക്ക് ശരീരം കുളിരു കോരുന്ന പോലെ തോന്നി.
ഇത്രയും മാദകമായ ഒരു ഉടലുണ്ടായിട്ടും ഒരു ആണിന്റെ ഗന്ധം പോലും അനുഭവിക്കാനുള്ള യോഗം ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. കൂട്ടുകാരികൾ രണ്ടും മൂന്നും ഒക്കെ പെറ്റു.
ഇടയ്ക്കിടെ കാണാൻ വരുന്ന അവരൊക്കെ പറയുന്ന കളികൾ കേട്ട് വീർപ്പു മുട്ടാൻ മാത്രം ആണ് യോഗം. തടിച്ച വാഴപ്പിണ്ടിത്തുടകൾ അടുപ്പിച്ചു വെച്ച് കൊണ്ട് ദേവികയോർത്തു.
അല്പം കൂടെ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സീതാലക്ഷ്മിയുടെ അറയിൽ നിന്നും അവരുടെ കാമ സ്വരങ്ങൾ കേട്ടുതുടങ്ങി. ഇനി തന്നെ കേൾപ്പിക്കാൻ മനപ്പൂർവം ചെയ്യുന്നതാണോ? ദേവിക ആലോചിച്ചു. ഗോപാലൻ നായരുടെ അമറലുകളും കേട്ടപ്പോൾ ദേവികയുടെ ശരീരം ചൂടായിത്തുടങ്ങി.
“തമ്പുരാട്ടി ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നോ?”, രജനിയുടെ സ്വരം ദേവികയെ പരിസര ബോധത്തിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നു.
“തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖമൊക്കെ ചുവന്നിരിക്കുന്നു. നായർ പണിയുന്നത് കേട്ട് കാണുമല്ലേ?”.
രജനിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ദേവിക ചമ്മിപ്പോയി. “അയ്യേ, നീയെന്താ പറയുന്നേ?”, ദേവിക ചോദിച്ചു.
“തമ്പുരാട്ടി, ഞാനേ കുറെ ഓണം കൂടുതൽ ഉണ്ടതാ”, രജനി പറഞ്ഞു.
ദേവിക തല കുനിച്ചിരുന്നു. “തമ്പുരാട്ടി വിഷമിക്കണ്ട. നമുക്ക് വഴിയുണ്ടാക്കാം”, രജനി പറഞ്ഞു.
“എന്ത് വിഷമം? എന്ത് വഴി?”, ദേവിക ചോദിച്ചു.
“ഓ, ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ. അതൊക്കെ പറയാം. തമ്പുരാട്ടി വാ. നമുക്ക് താഴത്തെ അറയിൽ പോകാം”, രജനി പറഞ്ഞു.
“അവർ രണ്ടു പേരും കൂടെ താഴെയുള്ള കോലോത്തെ ഒരു വലിയ ആര്യയുടെ അകത്തു കയറി കതകടച്ചു. എന്താടീ കാര്യം?”, ദേവിക ചോദിച്ചു.
“തമ്പുരാട്ടി ഇങ്ങു കിടന്നേ. ഞാൻ കാൽ ഒന്ന് തിരുമ്മി തരാം”, രജനി പറഞ്ഞു.
“എന്തിനു? എനിക്ക് വേദനയൊന്നും ഇല്ല”, ദേവിക പറഞ്ഞു. “അതിനല്ല. ഞാൻ പറയാം. തമ്പുരാട്ടി കിടക്കു”.
രജനി പറഞ്ഞപ്പോൾ ദേവിക ബെഡിൽ കേറി കിടന്നു. സെറ്റ് സാരിയിൽ മുഴുത്ത മുലകളും മുകളിലോട്ടു തള്ളിക്കൊണ്ട് മലർന്നു കിടന്ന ദേവികയെ കണ്ടു രജനിക്ക് വായിലും പൂറ്റിലും വെള്ളം വന്നു.
ബെഡിന്റെ താഴെ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നിട്ടു രജനി ദേവികയുടെ പൂ പോലുള്ള പാദങ്ങൾ കയ്യിലെടുത്തു. “അഹ്” ദേവിക ഒന്ന് ഞരങ്ങി.
വിരലുകൾ ഓരോന്നായി പതിയെ പതിയെ വലിച്ചു നീട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന രജനിക്ക് ആ വിരലുകളുടെ മയം കണ്ടു കൊതി വന്നു. അപ്പോൾ പൂർ എങ്ങെനെ ആയിരിക്കും? ഓർത്തിട്ടു രജനിക്ക് ആ വരിക്ക ചക്ക കാണാൻ കൊതി ആയി. പാദത്തിലെ സാരി അല്പം പൊക്കി വെച്ചിട്ടു പാദങ്ങൾ പതിയെ തിരുമ്മിതുടങ്ങിയപ്പോൾ ദേവിക ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു.