ഗോപിക : “എന്തോന്ന്?”
ശ്യാം : “അല്ല രംഭയുടേത്”
ഗോപിക : “ങാ പോയി പിടിക്ക്”
ശ്യാം : “ഇവിടെ കിട്ടുമെങ്കിൽ… ചെന്നെ വരെ പോകേണ്ടായിരുന്നു”
ഗോപിക : “ഇപ്പം കിട്ടും, നോക്കിയിരുന്നോ”
ശ്യാം : “നോക്കിയിരുന്നാൽ കിട്ടുമോ?”
ഗോപിക : “നിന്റെ പോക്ക് എങ്ങോട്ടാണെന്നൊക്കെ എനിക്ക് പിടികിട്ടുന്നുണ്ട്” ‘നിന്റെ’ എന്ന വിളി, അവൻ സന്ദർഭ്ഭം ഇതായതിനാൽ പൊറുത്തു.
ശ്യാം : “ചെന്നേയ്ക്ക്”
ഗോപിക : “ഹും”
അവൾ ലജ്ജിച്ചും, സ്വൽപ്പം അങ്കലാപ്പോടേയും മന്ദഹസിച്ചു.
ശ്യാം : “ഉം എന്താ?”
ഗോപിക : “ഒരു പാണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നു”
ശ്യാം : “പോടീ പെണ്ണേ, എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടെങ്കിൽ പറ”
ഗോപിക : “എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ല”
ശ്യാം : “ഒന്നും”
ഗോപിക : “ങു ഹും”
ശ്യാം : “എന്തെങ്കിലും കാണിക്കാനുണ്ടോ”
അവൾക്ക് വീണ്ടും ഭയപ്പാട്!!
ഗോപിക : “ഒന്നുമില്ല”
ശ്യാം : “എന്തിയേ ഉള്ളതൊക്കെ?”
അവൾ വീണ്ടും ചമ്മിയ മുഖത്തോടെ “ശ്ശൊ” എന്ന ഭാവത്തിൽ
ഗോപിക : “ദേ അപ്പുറത്ത് അമ്മയുണ്ട് കെട്ടോ”
ശ്യാം : “ഞാൻ വേണ്ടാത്തത് വല്ലോം പറഞ്ഞോ?”
ഗോപിക : “എയ് ഇല്ല; എല്ലാം വേണ്ടത് തന്നെ, പക്ഷേ ഇവിടല്ലെന്നു മാത്രം”
ശ്യാം : “പിന്നെവിടാണോ എന്തോ?”
ഗോപിക : “നേരത്തെ പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നോ? ചെന്നെയിൽ, അവിടെ പറഞ്ഞാൽ മതി”
ശ്യാം : “അവിടെ വരെ പോകേണ്ടെ? ഇവിടെ കിട്ടിയാൽ എളുപ്പമാകുമായിരുന്നു”
അവൾ മേശയിൽ ചാരി വിയർത്ത് നിൽക്കുകയാണ്. ശ്യാം കുറച്ചുകൂടി അടുത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങി നിന്നു.
ഗോപികയുടെ മുഖം വലിഞ്ഞ് മുറുകി. ഭയം ഓളം വെട്ടുന്നു. ഒരു സ്പർശനം കൊതിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് വ്യക്തം, പക്ഷേ അത് സമ്മതിക്കാൻ ധൈര്യമില്ല. മാത്രവുമല്ല ഇരുവരും ചോദിക്കുകയും പറയുകയും ചെയ്യുന്നത് തികച്ചും വ്യത്യസ്ഥമായ വിവരങ്ങളും അർത്ഥങ്ങളും വരുന്ന പോലാണ്.
ശ്യാം : “രംഭയുടേത് അളവെടുക്കണോ? അതോ…”
ഗോപിക : “പോയി അളവെടുക്ക്”
ശ്യാം : “ഇവിടെ ഇത്രയും അടുത്തുള്ളപ്പോൾ”
ഗോപിക : “എന്ത്?” ആ സ്വരം നേർത്തതായി. പിറുപിറുക്കുന്നതു പോലെ…
ശ്യാം : “നീയും… പിന്നെ..”
അവൻ പതിയെ കൈ ചുമലിൽ വച്ചു.
അവൾ ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കിയ ശേഷം ആ കൈ മാറ്റാനെന്നവണ്ണം ചെറുതായി ആ കൈയ്യിൽ അവളുടെ കൈകളാൽ തള്ളി..
ശ്യാം : “പിന്നെ നിന്റെ ഈ കെട്ടിമാറാപ്പുകളും” അത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ കൈ അവളുടെ കഴുത്തിലേയ്ക്ക് പതിയെ നീണ്ടു ചെന്നു.
അത് ശ്രദ്ധിക്കാത്ത മട്ടിൽ അവൾ
ഗോപിക : “കെട്ടിമാറാപ്പുകൾ എന്ന് വച്ചാൽ?”
ശ്യാം : “എന്നൂച്ചാൽ വച്ചുകെട്ടുകൾ”
ഗോപിക : “ങേ?” എന്താണ് എന്ന് അർത്ഥം.
ശ്യാം : “അതോ? അത് നിന്നക്കുള്ളതൊക്കെ”
ഗോപിക : “ഓഹോ?”
ശ്യാം : “എന്താ ഒന്നുമില്ലേ?”
അവന്റെ കൈ പതിയെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ തൊട്ടു.
ഗോപിക : “ഇല്ല” അത് പറയുന്നത് യാന്ത്രീകമായി..
ശ്യാം : “അപ്പോൾ ഈ കാണുന്നതൊക്കെയോ?”
അവൾക്ക് പറയാൻ വാക്കുകൾ അർത്ഥമില്ലാത്തവയായി മാറി.
ഗോപിക : “കാണുന്നതൊന്നുമില്ല”
ശ്യാം : “ഉണ്ടല്ലോ?”
ഗോപിക : “ഇല്ല”
ശ്യാം : “ഞാൻ നോക്കട്ടെ?”
ഗോപിക : “വേണ്ട”
ശ്യാം : “വേണം”
ഗോപിക : “എനിക്ക് പേടിയ”
ശ്യാം : “എനിക്കൊന്ന് കണ്ടാൽ മതി”
ഗോപിക : “അയ്യോ വേണ്ട”
ശ്യാം : “പ്ലീസ്” ആ പ്ലീസിന് പക്ഷേ അപേക്ഷയുടെ സ്വരത്തേക്കാൾ അധികാരത്തിന്റെ സ്വരമായിരുന്നു.
അവൾ വീണ്ടും ജനലിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കുകയും ഒപ്പം വാതിലിലേയക്ക് ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ പെണ്ണ് ഒക്കെ ആണെന്ന് ശ്യാമിന് മനസിലായി.
ആ കണ്ണുകൾ ഇമവെട്ടി. നെഞ്ച് ഉയർന്ന് താണു. ശ്വാസോച്ഛാസം ഉച്ചത്തിലായി.
ചുണ്ടിൽ നിന്നും അവന്റെ വിരൽ പതിയെ കഴുത്തിലൂടെ മിന്നൽ വേഗത്തിൽ താഴേയ്ക്ക് സഞ്ചരിച്ച് ടോപ്പിന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് താഴേയ്ക്ക് വലിച്ചു. ഇപ്പോൾ മുലകളുടെ മധ്യഭാഗത്തായി ടോപ്പിന്റെ കഴുത്തിൽ അവന്റെ വിരൽ കുരുങ്ങികിടക്കുകയാണ്.
അവൾ അതിലേയ്ക്ക് നോക്കി.
ശ്യാം : “അളവെടുക്കട്ടെ”
ഗോപിക : ”വേണ്ട” പക്ഷേ വേണം എന്നാണെന്ന് സ്പഷ്ടം!