അതിലെ വധു ലീനയുടെ അമ്മ മരിയ തന്നെ… അന്ന് കുറച്ചുകൂടി സുന്ദരി യായിരുന്നു…
അതാ ടീച്ചറെ എന്റെ അപ്പാ…
ങ്ങും… അപ്പയുടെ പേര് എന്താ…?
ജോർജെന്നാ ടീച്ചറെ….
അപ്പാ ലീനെ തല്ലുമോ…
എന്നെ തല്ലത്തൊന്നും ഇല്ല…
അമ്മക്കിട്ടു ചിലപ്പോൾ നല്ലത് കൊടുക്കും…
നളിനി ആ ഫോട്ടോയിൽ സൂക്ഷിച്ചു നൊക്കി… നീണ്ട കൃതാവ്… കട്ടി മീശ.. വട്ട മുഖം… ഒരു വല്ലാത്ത കണ്ണുകൾ…
ഇതുപോലുള്ള കണ്ണുകൾ അധികം ആണുങ്ങൾക്കില്ല… എവിടെയോ കണ്ടതുപോലെ… അതേ ഇത് സോമനെ പോലുണ്ട്…70 പതുകളിലെ സൂപ്പർ സ്റ്റാർ..! വില്ലാനായും നായകനായും നൂറുകണക്കിന് സിനിമകളിൽ കണ്ട അതേ മുഖം… അതേ കണ്ണുകൾ…!
കാൽ പെരുമാറ്റം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ നളിനി ഞെട്ടിപ്പോയി… തന്നെ തുറിച്ചു നൊക്കി കൊണ്ട് അയാൾ നിൽക്കുന്നു… ഫോട്ടോയിൽ കണ്ട ആൾ..! ലീനയുടെ അപ്പാ…! സോമന്റെ മുഖഛായ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്… ആ നോട്ടവും…
മുഖഭാവം കുറച്ചു കൂടി പരുക്കൻ ആണെങ്കിലെയൊള്ളു…സോമനെ പോലെ കുടവയർ ഒന്നുമില്ല… നല്ല ആരോഗ്യം തോന്നുന്ന ശരീര പ്രകൃതം… കണ്ണുകൾ ചുവന്നിട്ടുണ്ട്… ഒരു ചാര കളർ ബനിയനും കൈലി മുണ്ടുമാണ് വേഷം… ബനിയന് മുകളിൽ കാണുന്ന നെഞ്ച് ഭാഗത്തു കറുത്ത രോമങ്ങൾ ഇടതൂർന്നു നിൽക്കുന്നു
നളിനി പെട്ടന്ന് എഴുനേറ്റു നിന്നു പോയി..
ആയ്യോ ടീച്ചറെ ഇതെന്റെ അപ്പയാ…
അപ്പാ ഇതാണ് എന്റെ ക്ലാസ് ടീച്ചർ…
അയാൾ ചെറുതായി ഒന്നു ചിരിച്ചു… ടീച്ചറും…
അപ്പോഴാണ് നളിനി ശ്രദ്ധിച്ചത്… അയാൾ നോക്കുന്നത് തന്റെ വയർ ഭാഗത്താണ്… തുളഞ്ഞു കയറുന്ന നോട്ടം… സാരിക്ക് ഇടവഴി പുക്കിൾ കാണാവോ എന്തോ… സാരി വലിച്ചിടണമെന്നുണ്ട്… അങ്ങിനെ ചെയ്താൽ അയാളുടെ നോട്ടം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത് പോലെയാവില്ലേ…
അയ്യോ… അയാൾ കണ്ണെടുക്കുന്നില്ല… താൻ നഗ്നയായതുപോലെ തോന്നി നളിനിക്ക്… ഇങ്ങനെയുണ്ടോ ഒരു നോട്ടം
ങ്ഹാ… വന്നോ…ഇതു മോൾടെ ടീച്ചറാ…
കൈയിൽ കട്ടൻ ചായയുമായി മരിയ എത്തിയത് ഒരാശ്വാസമായി നളിനിക്ക്…
ഇരിക്ക് ടീച്ചറെ… ഇരുന്നു കുടിക്ക്… കട്ടൻ ചായ കൈയിൽ കൊടുത്തുകൊണ്ട് മരിയ പറഞ്ഞു…
ഇരിക്ക്…. കട്ടിയുള്ള ശബ്ദം…
ആരോ ഒരു സ്ത്രീയുടെ കൂടെ ഇവൾ സ്കൂട്ടറിൽ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടുവെന്ന് തിരുവിലെ കടക്കാരൻ പറഞ്ഞു… ആരാണെന്ന് അറിയാൻ വന്നതാണ്…
നളിനി ഒന്നുകൂടി ചിരിച്ചു… പെട്ടന്ന് രണ്ടുകവിൾ ചായ ഇറക്കിയിട്ട് ഞാൻ പോകുന്നു എന്ന് മരിയയോടും ലീനയോടും യാത്ര പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നളിനി മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി…
സ്കൂട്ടറിൽ കയറി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ അയാളെ ഒന്ന് പാളിനോക്കി നളിനി… അതേ നോട്ടം… ഇപ്പോൾ മാറിലാണ് കണ്ണുകൾ മേയുന്നത്… നാണമില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ…
വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും ജോർജിന്റെ നോട്ടമായിരുന്നു മനസ്സിൽ… അയാൾക്ക് സമാന്യം ആരാഗ്യവും സൗന്ദര്യവുമുള്ള ഭാര്യ ഉണ്ടായിട്ടും സ്ത്രീകളെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തപോ ലെ അല്ലേ നോക്കുന്നത്….
അന്ന് രാത്രി കിടക്കുമ്പോളും ലീനയുടെ അപ്പായെ പറ്റിയാണ് അവൾ ചിന്തിച്ചത്…
നളിനി ഉറങ്ങാതെ കിടക്കുന്നത് കണ്ട് രവി ചോദിച്ചു… നീ എന്താണ് ആലോചിക്കുന്നത് ഉറങ്ങുന്നില്ലേ…?
ഹേയ്… ഒന്നുമില്ല…
“ഇതാ ഇവിടെ വരെ” നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ..?
എന്തോവാ…?
ഇതാ ഇവിടെ വരെ എന്ന സിനിമാ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന്…
ആ… പണ്ട് ചെറുപ്പത്തിൽ എന്നോ കണ്ടതായി ഓർക്കുന്നു…
ഇപ്പോൾ നീ എന്തിനാ ആസിനിമയെ പറ്റി ഓർക്കുന്നത്… ഓ.. വെറുതെ ഇന്ന് സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ ഗംഗാദരൻ മാഷ് പഴയ iv ശശി പദ്മരാജൻ സിനിമകളെ പറ്റി കുറെ വാചകമടിച്ചു… ആ കൂടെ ഈ സിനിമയെപ്പറ്റിയും പറഞ്ഞു.. കാണണ്ട പടമാത്രേ…മരിച്ചു പോയ സോമനൊക്കെ ഭയങ്കര പെർഫോമൻസാണെന്നാ മാഷ് പറയുന്നത്.
രവിയുടെ മൂളല് കേൾക്കാത്തതുകൊണ്ട് അവൾ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നൊക്കി അയാൾ ഉറക്കമായികഴിഞ്ഞിരുന്നു…
എങ്ങിനെ ഇത്ര വേഗം ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നു എന്നോർത്ത് അവളും കണ്ണടച്ചു… അപ്പോൾ അവൾ ഓർത്തത് ലീന പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ആണ്…. ” അമ്മക്കിട്ട് ചിലപ്പോൾ നല്ലത് കൊടുക്കും “….
ഉറക്കത്തിൽ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടാണ് നളിനി ഞെട്ടിയുണർന്നത്… അവൾ ബെഡ്ഡിൽ എഴുനേറ്റിരുന്ന് ചുറ്റും നൊക്കി… മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ രവി കൂർക്കം വലിച്ചുറങ്ങുന്നത് കാണാം…