എന്റെ ഞെട്ടല് കണ്ട് അവളൊന്ന് ഊറിചിരിച്ചു.
“താൻ ഞെട്ടുവൊന്നും വേണ്ടടോ… ഞാൻ കാൾ എടുത്തൊന്നുവില്ല. കാൾ എടുത്ത് വയ്യാണ്ട് കിടക്കുവാണെന്ന് പറയാന്നു കരുതിയതാ… പിന്നേ അതാരാണ് എന്നറിയാത്തൊണ്ടു വേണ്ടാന്ന് വച്ചിട്ടാ.. ”
അവളുടെ മറുപടി ഒരല്പം ആശ്വാസം എനിക്ക് പകർന്നു.
കാൾ എടുക്കാത്തത് എന്തായാലും നന്നായി… ഇല്ലായിരുന്നേ ഒരുപക്ഷെ രണ്ടുങ്കൂടെ കിടന്നകിടപ്പിലെന്നെ പരലോകത്തേക്കയച്ചേനെ.
ഞാൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ വെറുതെയിളിച്ചു കാണിച്ചു.
” തനിക്കിവിടെ റിലേറ്റീവ്സ് ഒന്നുമില്ലേ… ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ചറിയിക്കണോ. ”
കുറച്ചുനേരം എന്തോ ചിന്തിച്ചിരുന്നശേഷം അവളെന്നോട് ചോദിച്ചു.
അവൾക്ക് ചുറ്റുമൊരു ദിവ്യപ്രകാശവും ചിറകുമൊക്കെ ഉള്ളതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നണുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ.
” ബന്ധുക്കൾ ഒക്കെ നാട്ടിലാണ്. പിന്നെയിവിടെ ഒരു ഫ്രണ്ട് ഉണ്ട്. പക്ഷേ അവളെ ഇപ്പൊ അറിയിക്കാണ്ടിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. ഫ്ലാറ്റിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞോളാം. ”
അതിന് അവളൊന്ന് മൂളി.
പിന്നേ ഫോണെടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു.
” ഡീ… നീ തിരക്കിലാണോ. ”
” എങ്കിൽ പെട്ടന്ന് എന്റെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വന്നേ… ”
ഞാൻ സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കിനിന്നു
” നിനക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടരാളിവിടെ വയ്യാണ്ട് കിടപ്പുണ്ട്… ആഹ് അതൊക്കെ വരുമ്പോ കണ്ടാമതി പെട്ടന്ന് വാ… ”
അത് പറഞ്ഞ് അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് എന്നെനോക്കി ചിരിച്ചു.
” നിന്റെ മാഡത്തെയാ വിളിച്ചേ…! അവസാനം അറിയിച്ചില്ലാന്ന പരാതി കേക്കണ്ടല്ലോ ”
അവള് പറഞ്ഞതുകേട്ട് ഇറങ്ങി ഓടിയാലോന്ന് ഒരുനിമിഷം ചിന്തിച്ചതാണ്. പക്ഷേ ഈയവസ്ഥയിൽ അതിന് ആവാതില്ലാത്തൊണ്ട് ആ ചിന്ത അവിടെത്തന്നെ കുഴിച്ചിടേണ്ടി വന്നു.
അല്പം മുൻപ് മുന്നിലിരിക്കണത് ഒരു മാലാഖ ആണെന്നൊക്കെ എനിക്ക് തോന്നിയതായിരുന്നു. പക്ഷേ മാലാഖയുടെ വേഷത്തിൽ വന്ന പിശാചാണെന്ന് ഇപ്പഴല്ലേ മനസിലായെ.
ഞാൻ ദയനീയമായി അവളെയൊന്ന് നോക്കി.
അവൾ അതൊന്നും ശ്രെദ്ധിക്കാതെ ആ സമയംകൊണ്ട് ഫോണിൽ മുഴുകിയിരുന്നു.
ഞാനെന്തിനാണ് താടകയെ ഇങ്ങനെ പേടിക്കണത് എന്ന് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ തൃപ്തികരമായ ഒരുത്തരം എനിക്ക് കണ്ടുപിടിക്കാനായില്ല എന്നതാണ് സത്യം.
ചിന്തകളുടെ ലോകത്ത് വിഹരിച്ചിരുന്ന ഞാൻ ജിൻസിയുടെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്യണത്കേട്ട് അത്യാവശ്യം നന്നായിട്ടൊന്ന് ഞെട്ടി.
ഇനിയതുമിവള് കണ്ടോ എന്ന സന്ദേഹത്തോടെ അവളെ നോക്കിയെങ്കിലും അവളെന്നെ ശ്രെദ്ധിച്ചിട്ടില്ല എന്ന്കണ്ടതും എനിക്കാശ്വാസമായി. അവൾ എന്നെനോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ച് കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി.
ഒരഞ്ചുമിനുട്ട് കഴിഞ്ഞുകാണും ജിൻസിയോടൊപ്പം താടകയും മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്നു. എന്നെക്കണ്ടതും അവളൊന്ന് ഞെട്ടുന്നത് ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു.
അപ്പൊ ഞാനാണിവിടെ കിടക്കണതെന്ന് ഇനിയും ജിൻസിയവളോട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലായെന്ന് അവളുടെയാ ഒറ്റ റിയാക്ഷനിൽ നിന്ന് എനിക്ക് മനസിലായിരുന്നു.
അവളൊരല്പം ടെൻഷനോടെ ജിൻസിയെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടെനിക്ക് അത്ഭുതമാണ് തോന്നിയത്. എന്നെയിവിടെക്കണ്ടാൽ ഈ ഹോസ്പിറ്റലെടുത്തിവൾ തലകീഴായ് വെക്കുമെന്നായിരുന്നെന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ.
” ഇവനെന്താ പറ്റിയേ…?”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു കുറ്റബോധം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
” ഹോ… ഒന്നും പറയേണ്ടന്റെ പെണ്ണേ… രാവിലെത്തന്നെ ഇവനെന്നെയൊന്ന് തീ തീറ്റിച്ചു. ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് ഫ്ലാറ്റിലെത്തുമ്പോ ഇവന്റെ ഫ്ലാറ്റ് തുറന്ന് കിടക്കണു. റെസ്പോൺസ് ഒന്നുമില്ലാത്തൊണ്ട് കേറിനോക്യതാ… അപ്പൊ ദേ ബോധമില്ലാണ്ട് താഴെകിടക്കണു. സംഭവം വൈറൽ ഫീവറാ… ”
ജിൻസിയുടെ മറുപടി കേട്ട് താടകയെന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
” മാഡത്തിനിപ്പോ മീറ്റിങ്ങില്ലേ…? ”
രാവിലെയതുമ്പറഞ്ഞാണല്ലോ എന്നെയിട്ട് കഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് എന്ന ഓർമയിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
താടകയൊന്ന് ഞെട്ടി. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഇറച്ചുകയറിയ കുറ്റബോധം കൂടിയായപ്പോ ഞാനക്കാര്യം ഉറപ്പിച്ചു.