പ്രണയം എന്ന് വേണേലും പറയാം. അവൻ്റെ അച്ഛനെക്കാൾ കൂടുതൽ അവനാണ് അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നത്. അതുപോലെ അവൾക്ക് തിരിച്ചും. ഇന്നലെ അവളെ ഉപദ്രവിച്ച അവൻ്റെ അച്ഛനെ അവൻ തല്ലിയില്ല എന്നേ ഉള്ളു. അത് തന്നോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടല്ലേ?
അവൻ്റെ കൈ പുറത്തു നിന്ന് തലോടി പതിയെ പാർവതിയുടെ ചന്തികളുടെ അടുത്ത് എത്തിയിരിന്നു. പക്ഷെ അത് അങ്ങനെ തന്നെ അവിടെ നിന്നു. അത് പോലെ അവൻ്റെ ലിംഗം പാർവതിയുടെ തുടയിൽ മുട്ടി നിന്നിരുന്നു. അതെല്ലാം അവളെ വികാരം കൊള്ളിച്ചു.
പാർവതി: കണ്ണാ…..
ആ തൊട്ടു തലോടൽ ഒന്ന് മാറാൻ വേണ്ടി പാർവതി അവനെ വിളിച്ചു. പക്ഷെ അവൻ അമ്മയുടെ ചൂടും പറ്റി അങ്ങനെ നിൽക്കുകയാണ്.
പാർവതി: കണ്ണാ….
അവൾ ഒന്ന് കൂടി നീട്ടി വിളിച്ചു.
കണ്ണൻ: ന്താ മാ….
പാർവതി: മോന് അമ്മയോട് എന്തോരം സ്നേഹമുണ്ട്?
കണ്ണൻ: ന്താപ്പോ ഇങ്ങനൊരു ചോദ്യം?
അവൻ അമ്മയുടെ മാറിൽ നിന്ന് തലയുയർത്തി ചോദിച്ചു.
പാർവതി: പറയെടാ…..
കണ്ണൻ: എൻ്റെ ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹമുണ്ട്.
പാർവതി: അമ്പടാ…..
അത് കേട്ട് അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ സന്തോഷം ആയെങ്കിലും പുറത്ത് കാണിച്ചില്ല. കണ്ണനെ വീണ്ടും അവൾ മാറോടു ചേർത്തു പിടിച്ചപ്പോൾ തൻ്റെ മുഴുത്ത മാറിടങ്ങളിൽ അവൻ്റെ മുഖം വീണ്ടും അമർന്നു. കണ്ണൻ്റെ കൈ ഇപ്പൊ അവളുടെ ചന്തികളിൽ പതിയെ വെച്ചിരിക്കുകയാണ്.
പാർവതിയുടെ കാലുകൾക്ക് ഇടയിൽ ഒരു നനവ് വന്നത് അവൾ ഞെട്ടലോടെയാണ് അറിഞ്ഞത്. മകനോടുള്ള സ്നേഹം പ്രണയമായും കാമമായും മാറുന്നത് പാർവതി അറിഞ്ഞിരുന്നു. അത് പ്രണയമാണ് എന്നവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. പക്ഷെ മകനെ അവൾ സ്വന്തം ദേഹത്തുനിന്ന് അടർത്തുവാൻ തോന്നിയില്ല.
കണ്ണൻ: അമ്മേ… ഒരു കരിഞ്ഞ മണം.
അത് കേട്ട് പെട്ടന്ന് പാർവതി ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു. അവനത് പറഞ്ഞില്ലയായിരുന്നെങ്കിൽ ആ ആലിംഗനം അവസാനിക്കിയില്ലായിരുന്നു.
പാർവതി: ശ്ശോ…. ദോശ കരിഞ്ഞു.
കണ്ണൻ മുഖം കൊടുക്കാതെ അവൾ പറഞ്ഞു.
കണ്ണൻ: ശ്ശോ…. അമ്മയുടെ കെട്ടിപിടിച്ചു നിന്നപ്പോൾ വേറെ ഒരു ചിന്തയും വന്നില്ല.
പാർവതി: കണ്ണാ…. കഴിക്കാൻ ഇരുന്നോ. ദോശ ഇപ്പൊ തരാം.
അവൻ കഴിക്കാൻ ചെന്നിരുന്നു. അമ്മ ദോശയും ചട്ണിയും മേശയിൽ വെച്ചിട്ട് അവനോടു കഴിച്ചോളാൻ പറഞ്ഞു.
കണ്ണൻ: അമ്മ കഴിക്കുന്നില്ലേ.
പാർവതി: അടുക്കളയിൽ പണിയുണ്ട് ചെക്കാ. അമ്മ പിന്നെ കഴിച്ചോളാം.
കണ്ണൻ: അത് വേണ്ട. അമ്മ പണിയെടുത്തോളൂ. ഞാൻ വാരി തരാം.
പാർവതി: ഹാ… വേണ്ട ചെക്കാ….
പാർവതി അടുക്കളിലേക്ക് നടന്നപ്പോൾ അവനും പിന്നാലെ ചെന്നു.
കണ്ണൻ: അമ്മേ… വാ തുറന്നെ… ആ…..
അവനെ കണ്ട് അവൾക്ക് ചിരി വന്നിരുന്നു.
പാർവതി: അയ്യേ…. ഈ ചെക്കൻ. ഇങ്ങു കൊണ്ടു വാ.
ഉച്ചക്കുള്ള സാമ്പാറിന് നുറുക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ അവൾ വാ തുറന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. കണ്ണൻ അവൾക്ക് ദോശ വായിൽ വെച്ച് കൊടുത്തു. അങ്ങനെ പണികൾ ചെയ്തു കൊണ്ട് തന്നെ കണ്ണൻ ഊട്ടി കൊടുക്കുന്നത് കൊണ്ട് പാർവതി കഴിച്ചു.
കണ്ണൻ: അങ്ങനെ മിടുക്കിയായി കഴിച്ചൂലോ ൻ്റെ പാറു…
പാർവതി: ആഹാ…. അമ്മ പോയി ഇപ്പൊ ‘ പാറു’ ആയോ?
കണ്ണൻ: അതേലോ…. ൻ്റെ പാറു തന്ന്യാ.
അവൻ്റെ വാക്കുകൾ അവളിൽ കുളിരണിയിച്ചിരുന്നു. ഇനി അവനും പാർവതിയെ അങ്ങനെയാണോ കാണുന്നത്. അവൾ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു.
പാർവതി: പോയി കൈ കഴുകി വാ കണ്ണാ. ഉണങ്ങിയാ കല്യാണം വൈകുന്നാ.
അവനെ ഒരു കള്ള നോട്ടം നോക്കി അവൾ പറഞ്ഞു.
കണ്ണൻ: ഹോ… പിന്നെ….. നിക്കൊന്നും വേണ്ട കല്യാണം.
പാർവതി: ഏ…. അതെന്താ കണ്ണാ?
കണ്ണൻ: നിക്കെൻ്റെ അമ്മ മാത്രം മതി.
കൈകഴുകി വന്ന കണ്ണൻ അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു.
പാർവതി: അയ്യടാ…… കുറച്ചു കൂടി കഴിഞ്ഞാ കെട്ടിക്കേണ്ട ചെക്കനാ.
കണ്ണൻ: ആഹാ….. കെട്ടിക്കാൻ നിർബന്ധം ആണേൽ അമ്മേനെ പോലെ ഒരാളെ കണ്ട് പിടിച്ചു താ….
പാർവതി അത് കേട്ട് അവനെ നോക്കി.
പാർവതി: അതെന്താ അമ്മേനെ പോലെ?
കണ്ണൻ: ആ… അങ്ങനെ ആണേൽ മതി.
പാർവതി: അമ്മേനെ പോലെ എന്താ കണ്ണാ?
അവൾക്ക് പിന്നെയും സംശയം.
കണ്ണൻ: ൻ്റെ അമ്മയുടെ പോലെ ആരെന്നെ സ്നേഹിക്കാനാ?