കണ്ണൻ: കണ്ടോ അച്ഛാ….
കണ്ണൻ ഇറങ്ങിക്കിടന്നുകൊണ്ട് അച്ഛനെ നോക്കി ചോദിച്ചു. അതേ നേരം പാർവതിയുടെ പൂറിൽ നിന്നും കണ്ണൻ്റെ കുണ്ണപ്പാൽ ഒഴുകി വരുന്നതു നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു അച്ഛൻ.
തോമസ്: നല്ലോണം ഉണ്ടല്ലോ….ദേ, ഒലിച്ചു വരുന്നു നല്ല കട്ടിപ്പാൽ…..
“ഇവിടെ ആരും ഇല്ലേ?”
പെട്ടന്ന് പുറത്ത് നിന്ന് വിളികേട്ട് ഞങ്ങൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
തോമസ്: ആ.. അവര് വന്നെന്നു തോന്നുന്നു. വേഗം ഡ്രസ്സ് മാറിക്കോ.
ഞങ്ങൾ വേഗം ഡ്രസ്സ് മാറി ഹാളിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ രണ്ട് പേര് ഹാളിൽ നിൽക്കുന്നു. അവരെ കണ്ട് എനിക്ക് പണ്ട് കണ്ട ഒരു പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പാർവതി: മക്കളേ…..
“ചേച്ചി…..”
അവർ ഓടി വന്നു അമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ചു. അത് മേമ്മമാർ ലാവണ്യയും കസ്തൂരിയും ആയിരുന്നു.
ലാവണ്യ: ചേച്ചി….. എത്ര നാളായി കണ്ടിട്ട്.
പാർവതി: നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി?
കസ്തൂരി: ചേട്ടനാ പറഞ്ഞെ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന്.
പാർവതി: ഇവരാണോ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞ ആ രണ്ട് പേര്?
തോമസ്: അതെ….
കസ്തൂരി: കണ്ണാ… ഞങ്ങളെ മനസിലായോ?
അവർ പിന്നെ എൻ്റെ അടുത്ത് വന്നു തോളിൽ കൈയിട്ട് നിന്നു.
ഞാൻ: ആ… മനസിലായി.
കസ്തൂരി: ഇവാൻ ആളങ്ങു വളർന്നു വലിയ ചെക്കനായി.
ലാവണ്യ: അതെ…നമ്മള് കാണുമ്പോൾ ഒക്കത്ത് എടുത്തു വെക്കാനുള്ള അത്രയും ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഇപ്പൊ കണ്ടില്ലേ തോളോട് തോൾ എത്തി.
കസ്തൂരി: അല്ല… നിങ്ങൾ ഇതുവരെ എണീറ്റിലായിരുന്നോ?
ഞാൻ : ആ…. ഇപ്പൊ എണീറ്റുള്ളൂ.
ലാവണ്യ: ആഹാ…. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചാണോ ഇപ്പോഴും കിടപ്പ്?
അതുകേട്ട് ഞങ്ങൾ മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി.
പാർവതി: ചേട്ടാ… ഒന്നിങ്ങു വന്നേ…നിങ്ങൾ ഇവനോട് സംസാരിച്ചു നിൽക്ക്.
പാർവതി തോമസിനെ കൂട്ടി റൂമിലേക്ക് ചെന്നു.
പാർവതി: നിങ്ങൾ എന്ത് പണിയാ കാണിച്ചേ? തറവാട്ടിൽ പോകുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് അവർക്ക് അറിയോ?
തോമസ്: ഇല്ല… അവിടെ എത്തുമ്പോൾ അറിഞ്ഞോളും.
പാർവതി: ഇതൊക്കെ ഇവർ സമ്മതിക്കുമോ?
തോമസ്: അതൊക്കെ സമ്മതിക്കും. അവർ അങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥയിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത്.
പാർവതി: എന്ത് അവസ്ഥ?
തോമസ് കാര്യം അവളോട് പറഞ്ഞു. അവർ രണ്ടുപേരും ഒരു ബന്ധുവീട്ടിലാണ് താമസം. പഠിപ്പ് കഴിഞ്ഞു അവർ കല്യാണം കഴിയാതെ നിൽക്കുകയാണ്. ബന്ധുവീട്ടിലെ കാർന്നോർക്കു ഇവരിൽ ഒരു കണ്ണുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അവർക്ക് വരുന്ന കല്യാണം എല്ലാം മുടക്കുകയാണ്.
ഇപ്പൊ അയാളുടെ ആവശ്യം അവർ അയാളുടെ കൂടെ കിടന്നു കൊടുക്കണം. എന്നാൽ അവരുടെ കല്യാണം നടത്തി കൊടുക്കും. അങ്ങനെ അവിടെ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ ആ കിളവന് വരെ കിടന്നു കൊടുക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു നിൽക്കുമ്പോളാണ് അവർ തോമസിനെ കാണുന്നത്. കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തോമസിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ ഒരു അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് തോമസ് അവരെ ഇവിടെ നിൽക്കാൻ വന്നോളാൻ പറഞ്ഞു.
പാർവതി: മ്മ്… ശരി….. ഇനി അവിടേക്ക് ഞങ്ങൾ പോവുവല്ലേ.
തോമസ്: അതെ….. തയാറായിക്കോളു. പിന്നെ ഒരു കാര്യം. അവിടെ ലക്ഷ്മിയും അവരുടെ മകൾ ഗംഗയും ഉണ്ട്. അവർ പറഞ്ഞപോലെ വേണം കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ.
പാർവതി: അപ്പോൾ അവിടെ ഒരു സ്ത്രീ അല്ലെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
തോമസ്: മുന്ന് ഉണ്ടായിരുന്ന മുത്തശ്ശി മരിച്ചു പോയതുകൊണ്ട് ഇപ്പൊ അവരാണ് അവിടെ എല്ലാം നോക്കുന്നത്.
പാർവതി: മ്മ്… ശരി…
തോമസ്: എന്നാ പോകാൻ നോക്കിക്കോളൂ. ഞാൻ അവിടേക്ക് നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ വരാം. പിന്നെ ഞാൻ അന്യ മതത്തിൽ ആയതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല.
പാർവതി: ശരി….
അവർ അങ്ങനെ പുറത്തേക്ക് വന്നു നോക്കുമ്പോൾ കണ്ണനും മേമ്മമാരും നല്ല കൂട്ടായി.
പാർവതി: ആഹാ… നിങ്ങൾ നല്ല കൂട്ടായല്ലോ.
ലാവണ്യ: പിന്നിലാണ്ട്.
പാർവതി: എന്നാ നമുക്ക് പോയാലോ?
കസ്തൂരി: പോകാം ചേച്ചി, നമ്മുടെ പഴയ തറവാട്ടിലേക്ക് അല്ലെ?
പാർവതി: അതൊക്കെ ശരി തന്നെ. പക്ഷെ നമ്മുടെ അച്ഛനും അമ്മക്കും വരെ അവിടെ താമസിക്കാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല.
ലാവണ്യ: ഞങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്തു വെക്കാൻ സഹായിക്കാം, ചേച്ചി.
അങ്ങനെ അവരെല്ലാം എല്ലാ സാധനങ്ങളും ഒതുക്കി. വൈകീട്ട് ഒരു 7 മണി ആയപ്പോൾ അവർ പോകാനുള്ള കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം റെഡിയായി. തോമസ് അപ്പോഴേക്കും അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ഇറങ്ങി.