പിറകിൽ, നിതംബദ്വയങ്ങളുടെ വിടവിലേക്ക് തിരുകിക്കയറിയ ചുരിദാർ, എന്റെ പിൻഭാരങ്ങളുടെ വലിപ്പവും തുളുമ്പലും അവനു കണ്ടുരസിക്കാവുന്ന വിധം, അരക്കെട്ടിനെ പൊതിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇറുകിക്കിടന്നു..
അരക്കെട്ടുകൊണ്ടുള്ള തള്ളിക്കയറ്റലല്ലാതെ ഇങ്ങനൊരു കടന്നുകയറ്റം ഇതാദ്യമായാണ്…
എങ്കിലും എനിക്കത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെന്നു പറഞ്ഞുകൂടാ..
അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവന്റെ കണ്മുന്നിൽ നിന്ന് എന്റെ പിൻ ഭാരങ്ങളുടെ വിരിവ് എടുത്തുകാണിക്കുന്ന ചുരിദാറിന്റെ തിരുകിക്കയറ്റം വലിച്ചുമാറ്റാൻ ഞാനൊരുമ്പെട്ടില്ല…
എന്റെ ചന്തികളുടെ വിടവിൽ ചുരിദാർ ടോപ്പ് തിങ്ങിക്കയറിതന്നെയിരുന്നു…
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ സമയത്തുതന്നെ ഞാൻ മെലിഞ്ഞിട്ടൊന്നുമല്ലായിരുന്നു..
എങ്കിലും പ്രസവത്തോടെയാണ് ശരിക്കും തടിച്ചത്..
അത്യാവശ്യം ഡയറ്റിംഗും, സിനോജിന്റെ അമ്മായിയുടെ വക നാട്ടുവൈദ്യവുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വണ്ണം കുറഞ്ഞെങ്കിലും പിന്നാമ്പുറം മാത്രം ഇപ്പോഴും എടുത്തോ പിടിച്ചോന്നുള്ള മട്ടിലാ നിൽപ്പ്..
കാർത്യായി അമ്മായിയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഞാൻ പെറാൻ മുട്ടി നിൽക്കുന്ന കാരണമാണത്രെ അരക്കെട്ടിന്റെ വിരിവ് കുറയാത്തത്..
അല്ലേലും ആ തള്ളയ്ക്ക് നാക്കിനെല്ലില്ല…
പറഞ്ഞില്ലല്ലോ… എന്റേതൊരു ലവ് മാര്യേജ് ആയിരുന്നു…
ഇന്റർ റിലീജിയസ്…
അതോടെ ഉമ്മയും ഉപ്പയും ഞങ്ങളെ കയ്യൊഴിഞ്ഞു… അവർക്കു സ്വീകരിക്കാൻ മടിയുണ്ടായിട്ടൊന്നുമല്ല…
പക്ഷെ… പള്ളിക്കാര് അടുക്കുന്നില്ല.. അവരെ എതിർക്കാനുള്ള ധൈര്യം വീട്ടുകാർക്കില്ല..
അവരെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ലല്ലോ…
അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ എളേതുങ്ങൾക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതം കിട്ടാൻ കമ്മറ്റിക്കാര് സമ്മതിക്കോ????
അതുമല്ലെങ്കിൽ സിനോജ് മതം മാറണം…
അങ്ങനിപ്പോ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കേണ്ടെന്ന് ഞാനും തീരുമാനിച്ചു..
വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യനാളുകളൊക്കെ ത്രില്ലിങ്ങായിരുന്നു…
പക്ഷെ പിന്നെ പിന്നെ, എന്നെ അറിയിക്കാതെ രഹസ്യമായി പുള്ളിക്കാരനുണ്ടായിരുന്ന ദുശീലങ്ങൾ പുറത്തുവരാൻ തുടങ്ങി…
കള്ളും.. കഞ്ചാവും…..
അതോടെ മനസ്സ് ചത്തു…
ആകെ ഒരാശ്വാസം ഞങ്ങളോടൊപ്പം താമസിക്കുന്ന, സിനോജിന്റെ വകയിലൊരു അമ്മായിയാണ്… കാർത്യായനി…
ആള് തനി കന്നംതിരിവാണേലും എന്നെ വലിയ കാര്യമാണ്..
എനിക്കിപ്പോ ഉമ്മയും അമ്മായിയമ്മയും എല്ലാം അവർ തന്നെ…
സിനോജുമായി മാനസികമായി മെല്ലെ അകലാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും ഡൈവോഴ്സ് ചെയ്യാനുള്ള മനക്കട്ടിയില്ല..
വേറെ എങ്ങോട്ടുപോവാൻ???
അതിനിടയിൽ ബോധമില്ലാതെ കയറിവന്ന ഒരു രാത്രിയിലെ സ്നേഹപെർഫോമൻസിൽ അറിയാതെ വീണുപോയി..
അതോടെ ഒന്ന് പ്രസവിക്കേണ്ടിയും വന്നു…
അത് പക്ഷെ നന്നായി…
ആദ്യം കടുത്ത നിരാശതോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പൊ ജീവിതത്തിൽ ആകെ ഒരു സന്തോഷമെന്നു പറയുന്നത് ഒരു വയസ്സുള്ള എന്റെ ഇക്രു മാത്രമാണ്..
ഓഫീസിലെയും വീട്ടിലെയും കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചുനിൽക്കുന്നതിനിടയിൽ ബസ്സ് പൊടുന്നനെ ബ്രെയ്ക്കിട്ടപ്പോൾ മുൻപോട്ടാഞ്ഞുപോയി…..
തലകുനിച്ച് പുറത്തേക്ക് എത്തിനോക്കിയപ്പോൾ ഇരുട്ട് വീണുതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്..…
പെരുമ്പിലാവ് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…
ബസ് ഏതാണ്ട് കാലിയായി… ഇനിയങ്ങോട്ട് ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ് അരമുക്കാൽ മണിക്കൂറെടുക്കും…
മര്യാദക്ക് പോകുവാണേൽ ഇരുപതു മിനിറ്റിന്റെ ദൂരമേയുള്ളൂ…
ഇത് പക്ഷെ ഇവരുടെ ലാസ്റ്റ് ട്രിപ്പായതു കാരണം പരമാവധി വൈകിച്ചേ സ്റ്റാന്റിലെത്തിക്കൂ..
സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്ന് ആട്ടോ കിട്ടിയാൽ മതിയായിരുന്നു… അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നരകിലോമീറ്ററോളം നടക്കണം…
സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റൊന്നും ഇല്ലാത്ത നാട്ടുവഴിയാണ്..
അങ്ങിങ്ങായി വീടുകളൊക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും, രാത്രിയായാൽ പിന്നെ പൊതുവെ പുറത്ത് ആളനക്കം തീരെ കുറവ്..
ആളുകൾ ഏതാണ്ടൊഴിഞ്ഞപ്പോൾ, സതീഷ്, സ്റെപ്പിലെ സൈഡ് ബോഡിൽ ചാരി എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടു നിന്നു..
തുടരെ തുടരെ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ പരസ്പരം ഇടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, കവിളുകളിൽ ലജ്ജയുടെ ചുകപ്പ് കലർത്തിക്കൊണ്ട് എന്റെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു….