പിറ്റേന്ന് ക്രിസ്മസ്. ദൈവപുത്രന് ഭൂമിയില് അവതരിച്ചതിന്റെ ആഘോഷം. എല്ലാവരും സന്തോഷത്തില് ആയിരുന്നെങ്കിലും അമ്മയുടെ അവഗണനയില് ഞാന് തീര്ത്തും നിരാശനായിരുന്നു. അച്ഛന് ഇല്ലാത്ത ഒരു നിമിഷത്തില് ഞാന് അമ്മയോട് പോയി മാപ്പ് പറഞ്ഞു. രാത്രി നിര്ബന്ധമായും എന്റെ മുറിയിലേക്ക് വരണം എന്ന് പറഞ്ഞു. അമ്മ വരില്ല എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ആ പറച്ചിലിന് ഒരു ഉറപ്പ് പോരത്തത് കാരണം ഞാന് നല്ല ശുഭാപ്തിവിശ്വാസത്തില് ആയിരുന്നു.
രാത്രി ഞാന് മുറിയില് അമ്മയെ കാത്തിരുന്നു. പത്തു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അച്ഛന് ഉറങ്ങിയിരുന്നു. സമയം പതിനൊന്നു മണി കഴിഞ്ഞു. അമ്മയെ ഇപ്പോഴും കാണുനില്ല. ഞാന് ഇപ്പോഴും മുറിയില് അമ്മക്കായി കാത്തു നില്കുകയാണ്. പതിനൊന്നുംകഴിഞ്ഞു, പതിനൊന്നരയും കഴിഞ്ഞു. അമ്മ വരുന്നതിന്റെ യാതൊരു ലക്ഷണവും കാണുനില്ല. എനിക്ക് എന്റെ ക്ഷമ നശിക്കാന് തുടങ്ങി. ഞാന് വെരുകിനെ പോലെ മുറിയില് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവില് പതിനൊന്നേ അമ്പത് ആയപ്പോള് അമ്മ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. അമ്മയുടെ പതിവ് മുഖം അല്ലായിരുന്നു. പതിവുള്ള കുസൃതി ചിരി ആ മുഖത്ത് നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ഈ മൌനം എനിക്ക് സഹിക്കാന് പറ്റുന്നതിനും അപ്പുറം ആയിരുന്നു. ഞാന് അമ്മയോട് സോറി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് സംഭാഷണം ആരംഭിച്ചു.
അമ്മ: “നീ അല്ല സോറി പറയണ്ടത്. എന്റെ തെറ്റ് ആണ്. ഞാന് എവിടെയോ വെച്ചു അതിര്ത്തി ലംഘിക്കാന് നിന്നെ അനുവദിച്ചു. കുറെ നാളായുള്ള നിന്റെ അച്ഛന്റെ അവഗണന, നീ എന്നോട് കാണിച്ച കരുതല് എല്ലാം എന്നെ വേറെ ലോകത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചു. നിന്റെ ചെറിയ ചെറിയ കുസൃതി പ്രായത്തിന്റെ ചാപല്യം മാത്രമായേ കണ്ടുള്ളൂ. ഞാനും അത് ആസ്വദിച്ചിരുന്നു എന്നത് ആലോചിക്കുമ്പോള് എനിക്ക് എന്നോട് പുച്ഛം തോന്നുന്നു…..”
ഞാന് അമ്മയെ തുടരാന് അനുവദിക്കാതെ വായ പൊത്തി. ഞാന് അമ്മയോട് എന്റെ 2017ലെ ശപഥത്തെ കുറിച്ചും, അന്ന് അമ്മ കുളിച്ചു വന്നപ്പോള് അമ്മയുടെ നഗ്നത കണ്ടതും, അമ്മയുടെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിലെ താളപിഴകളെയും കുറിച്ചും, അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ദുഃഖഭാവത്തെ കുറിച്ചും എല്ലാം പറഞ്ഞു. ഇത് പറയുമ്പോള് എന്റെ കണ്ണില് നിന്നും കണ്ണീര് ഒഴുകി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞു അമ്മ
“നമ്മുടെ ബന്ധം എന്നെനുക്കുമായി മാറി മറയും. അത് കൊണ്ട് എനിക്ക് ആലോചിക്കാന് കുറച്ചു സമയം വേണം.”
ഞാന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ അമ്മയെ എന്റെ നെഞ്ചിലെക്ക് ചായിച്ചു. എനിക്ക് അമ്മയെ നഷ്ടപെടുത്താന് വയായിരുന്നു. അതിനു വേണ്ടി എന്റെ ശപഥം പൂര്ണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കാനും ഞാന് തയ്യാറായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് ഞാന് രാവിലെ അടുക്കളയില് ചെന്നപ്പോള് അമ്മ അവിടെ ഉണ്ട്. തലേന്ന് മാതിരി എന്നെ അവഗണിക്കുനില്ലെങ്കിലും ഒരു അസുഖകരമായ മൌനം അവിടെ തളം കെട്ടി നില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഭക്ഷണവും കഴിച്ചു അവിടെ നിന്നും പോയി.
സ്ഥിരം ഓഫീസില് പോകണ്ടേ സമയമായിട്ടും അച്ഛന് പോകാത്തത് കണ്ടപ്പോള് ആണ് അച്ഛന് പറഞ്ഞത് ആ ആഴ്ച മുഴുവന് ലീവ് ആണ് എന്ന്. ഒരു തരത്തില് നന്നായി. അമ്മയെ അഭിമുഖീകരിക്കാന് എനിക്ക് മടിയായിരുന്നു. അത് ഒഴിവാക്കാന് പറ്റും അച്ഛന് അവിടെ ഉള്ളത് കാരണം.
പിന്നത്തെ രണ്ടു ദിവസവും പ്രത്യേകിച്ച് മാറ്റങ്ങള് ഒന്നുമില്ലാതെ കടന്നു പോയി. അമ്മ ഇപ്പോള് കുറച്ചൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാലും ഞങ്ങളുടെ ബന്ധം പഴയ പോലെ ആയിട്ടില്ല.
ആ ശനിയാഴ്ച ഡിസംബര് 30 പതിവ് പോലെ ഞാന് എഴുന്നേറ്റു അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. അടുക്കളയില് അമ്മ പഴയ സ്ഥാനത്ത് നിന്നും ജോലി ചെയുന്നു. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസമായി നഷ്ടപെട്ട പ്രസാദം തിരിച്ചു വന്ന് മാതിരി തോന്നി. എന്നെ ഇടക്കിടക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകള് ഇടയുമ്പോള് അമ്മ നാണം കൊണ്ട് തുടുക്കുന്നത് ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇനി ഒരു തെറ്റായ നീക്കവും എന്റെ കൈയില് നിന്നും ഉണ്ടാവില്ല എന്ന് ഞാന് ഉറപ്പിച്ചത് ആണ്. അത് കൊണ്ട് അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാന് എനിക്ക് ഒരു മടി. എന്റെ മനസ്സിന്റെ ആത്മവിശ്വാസം എന്നെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാന് നിര്ബന്ധിച്ചെങ്കിലും പരാജയഭീതി എന്നെ പുറകോട്ട് വലിച്ചു.ഒടുവില് എന്റെ പരാജയഭീതി തന്നെ വിജയിച്ചു.