ഭർത്താവുമായി പിണങ്ങിയ രാത്രി 47അടിപൊളി 

പക്ഷേ, കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചതുപോലെ നടന്നില്ല.

അവിടുന്ന് വിട്ട് അര മണിക്കൂർ ബസ് യാത്രയിക്ക് ശേഷം, പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്‌തു അത് രാത്രി മുഴുവൻ തുടർന്നു മഴ കാരണം, മിക്ക ഇടത്തരം ചെറുപട്ടണങ്ങളിലും റോഡ് വെള്ളത്തിനടിയിലായി, ഗതാഗതം മന്ദഗതിയിലായി കട്ടക്കിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും രാത്രി 10:30 ആയി, സ്റ്റേഷനിൽ എത്താൻ എനിക്ക് ഏകദേശം 30 മിനിറ്റ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അ ടൈം ഒരിക്കലും മതിയായിരുന്നില്ല, അതിനാൽ റൂട്ട് കുറയ്ക്കുന്നതിന്, ഞാൻ OMP സ്ക്വയറിൽ ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, അത് സ്റ്റേഷന് വളരെ അടുത്തായിരുന്നു (ഓട്ടോയിൽ പോയാൽ 15-20 മിനിറ്റ് സമയം മാത്രം ) പക്ഷേ എൻ്റെ നിർഭാഗ്യവശാൽ ഓട്ടോയൊന്നും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല നല്ല മഴ കാരണം വൈദ്യുതിയും ഇല്ലായിരുന്നു പ്രദേശം മുഴുവൻ ഇരുട്ടിലും വിജനവുമായിരുന്നു

ശക്തമായ കാറ്റിനൊപ്പം മഴയും തിമിർത്തുകൊണ്ടിരുന്ന അ സമയത്ത് അ റോഡിൽ കുറച്ച് ട്രക്കുകളും ബസുകളും മാത്രമേ കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ കുട എടുക്കാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അ മഴയത്ത് ഞാൻ ഒരു വലിയ മരത്തിനടിയിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു… കാറ്റുള്ളതുകൊണ്ട് തന്നെ അവിടെ നിന്നാലും മഴയെ ചെറുക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു ശരീരമാകെ നനയാൻ തുടങ്ങി,ദൂരെ ഒരു വീടിന് പുറത്ത് ഒരു ചെറിയ വിറകുപുര ഞാൻ കണ്ടു അത് റോഡിൽ നിന്ന് വളരെ അകലെയായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ ഞാൻ വേഗമോടി ആ വിറകുപുരയിലിലേക്ക് കയറി മഴയിൽ നിന്നും മോക്ഷം നേടി പിന്നെ ഒരു ഓട്ടോയ്ക്കായി ഞാൻ ആകാംക്ഷയോടെ പ്രാർത്ഥിച്ചു, പക്ഷേ ഭാഗ്യമില്ല എനിക്ക് സമയം രാത്രി 11:30 ആയിരിക്കുന്നു . മഴയുള്ള വിജനമായ രാത്രിയിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു ഓട്ടോയ്ക്കായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്തായാലും ട്രെയിൻ നഷ്ടമായി. പക്ഷേ കുറഞ്ഞത് നഗരത്തിൽ സുരക്ഷിതമായ ഒരു സ്ഥലത്തെങ്കിലും എത്തണമെന്ന് ഞാൻ ഏറെ ആഗ്രഹിച്ചു,കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം, ഞാൻ എന്തോ ശബ്ദം കേട്ടു, തന്റെ പുറകിലുള്ള വീടിന്റെ വാതിൽക്കൽ ഒരു വൃദ്ധ ദമ്പതികളെ ഞാൻ കണ്ടു.

ഞാൻ അവരെ അഭിവാദ്യം ചെയ്‌തു കനത്ത മഴ കാരണം അഭയം തേടിയതാണെന്നും ഒരു ഓട്ടോയിക്കായി കാത്തിരിക്കുകയാണെന്നും അറിയിച്ചു . എന്നാൽ സ്നേഹത്തോടെ ആ വീട്ടുകാർ വളരെ ഇരുട്ടായതിനാൽ അകത്തേക്ക് വരാൻ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. മഴ പെയ്യുന്നതും കാറ്റ് അടിക്കുമ്പോളും പുറത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നതും സുരക്ഷിതമല്ലന്ന് അവർ അറിയിച്ചു .

എന്നിരുന്നാലും സ്നേഹത്തോടെ ഞാൻ അത് നിരസിച്ചു , എനിക്ക് അവരോട് ഒരു മതിപ്പുതോന്നിയ നിമിഷം , പക്ഷേ ഒരു ഓട്ടോയ്ക്കായി കുറച്ചുകൂടി കാത്തിരിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, അതിനാൽ തന്നെ നിറ പുഞ്ചിരി നൽകികൊണ്ട് മാന്യമായി തന്നെ ആവരെ പറഞ്ഞു വിട്ടു.

അര മണിക്കൂർ കൂടി കഴിഞ്ഞു, ഓട്ടോ പോയിട്ട് ഒരു ബൈക്കു പോലും അതിലെ വന്നില്ല..

വീട്ടമ്മ വാതിൽക്കൽ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് അകത്തേക്ക് വരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു, ഞാൻ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അത് സ്വീകരിച്ചു അല്ലാതെ എനിക്ക് മറ്റ് മാർഗങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു

ഞാൻ എന്റെ ബാഗും കൊണ്ട് ആ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് കയറി,ഒരു പൊതു ഹാൾ, അടുക്കള, ഒരു മുറി, ഒരു പൊതു ടോയ്ല‌റ്റ് എന്നിവയുള്ള ഒരു ചെറിയ മൺകട്ട കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച വീടായിരുന്നു അത്, ദമ്പതികൾ അവരുടെ ഏക മകനോടൊപ്പമാണ് താമസിച്ചിരുന്നത്, അവൻ എന്റെ പ്രായക്കാരനായിരുന്നു ഏറി പോയാൽ ഒരു 24 വയസ്സ് അവരുടെ ഗെറ്റപ്പുകളും വീടിൻ്റെ അവസ്ഥയും നോക്കിയാൽ, അവർ കുലിപണിക്കാരാണെന്നും ..താഴ്ന്ന സമുദായത്തിൽ പെട്ടയാളാൽക്കാരനാണെന്നും വെക്തം അവിടുത്തെ മൂത്ത കാർന്നോർ റഹ്മാൻ , ആ വൃദ്ധന് 50 വയസ്സ് . ഭാര്യ ആയിഷ ബിഗം 40 വയസ്സായിരുന്നു. ആ കാർന്നോര് നീണ്ട താടിയും മീശയുമായി നില്കുന്നത് കണ്ടതും അൽപ്പം മതവിശ്വാസിയായി എനിക്ക് തോന്നി. ഒരു പാവം മനുഷ്യൻ,