രുദ്രസേനൻ – 2

[ Abarijithan ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരവ്

— കാത്തിരിക്കുന്നൊരു ഹൃദയം

നാല് ദിവസത്തെ നീണ്ട യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ രുദ്രസേനനും സംഘവും രാജകൊട്ടാരത്തിലെത്തി. യാത്രയുടെ ക്ഷീണം ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, രാജകുമാരിയെ സുരക്ഷിതമായി തിരികെ എത്തിക്കാനായതിന്റെ ആശ്വാസം അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.

കൊട്ടാരവാതിലുകൾ തുറന്നു.

രാജകുമാരി തിരിച്ചെത്തിയെന്നറിഞ്ഞതോടെ കൊട്ടാരമാകെ ആശ്വാസത്തിന്റെ നെടുവീർപ്പുയർന്നു. മകളെ കണ്ടതും രാജാവ് മുന്നോട്ടുവന്ന് അവളെ വാരിപ്പുണർന്നു.

“മകളേ, നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചോ?”

“ഇല്ല, പിതാവേ. രുദ്രസേനൻ ഞങ്ങളെ സുരക്ഷിതമായി ഇവിടെ എത്തിച്ചു.”

രാജാവിന്റെ നോട്ടം രുദ്രസേനനിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. അഭിമാനവും നന്ദിയും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:

“നീ വീണ്ടും എന്റെ വിശ്വാസം കാത്തു, സൈന്യാധിപാ. നീയാണ് നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ യഥാർഥ രക്ഷകൻ.”

രുദ്രസേനൻ വിനയത്തോടെ തലകുനിച്ചു.

“അത് എന്റെ കടമയാണ്, മഹാരാജാവേ.”

രാജാവ് എന്തോ ഓർത്തെടുത്തതുപോലെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

“നിനക്ക് മറ്റൊരു വാർത്ത കൂടിയുണ്ട്, രുദ്രസേനാ. നിന്റെ വരവിനായാണ് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ കാത്തിരുന്നത്…”

രാജാവ് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കുംമുമ്പേ കൊട്ടാരവാതിലിലൂടെ ഒരു കാവൽക്കാരൻ പരിഭ്രാന്തനായി ഓടിയെത്തി.

“മഹാരാജാവേ! അടിയന്തര വാർത്ത!”

സദസ്സിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ പെട്ടെന്നു നിലച്ചു.

“എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?” രാജാവ് ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“ശത്രുസൈന്യം വീണ്ടും നമ്മുടെ അതിർത്തി കടന്നിരിക്കുന്നു. അതിർത്തിക്കോട്ട പിടിച്ചെടുത്ത അവർ തലസ്ഥാനത്തേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്!”

ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് കൊട്ടാരത്തിലെ അന്തരീക്ഷം മാറി. സന്തോഷം നിറഞ്ഞുനിന്ന മുഖങ്ങളിൽ ആശങ്കയുടെ നിഴൽ വീണു.

“എത്ര സൈനികരുണ്ട്?” രാജാവ് ചോദിച്ചു.

“ഏകദേശം പതിനായിരം പേർ, മഹാരാജാവേ!”

മന്ത്രിമാർ പരസ്പരം നോക്കി. വരാനിരിക്കുന്ന യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീകരത ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.

രാജാവ് രുദ്രസേനന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.

“സൈന്യാധിപാ, രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട സമയം വീണ്ടും വന്നിരിക്കുന്നു.”

രുദ്രസേനൻ തന്റെ വാളിന്റെ പിടിയിൽ

മുറുകെ പിടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിർഭയമായൊരു തിളക്കം തെളിഞ്ഞു.

“മഹാരാജാവേ, നമ്മുടെ മണ്ണിൽ കാലുകുത്തിയ ശത്രുവിനെ തിരിച്ചയക്കാതെ ഞാൻ മടങ്ങിവരില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കൊട്ടാരത്തിന്റെ കൽഭിത്തികളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

പക്ഷേ, ആ നിമിഷം രുദ്രസേനൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല—യുദ്ധഭൂമിയിൽ അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നത് ശത്രുവിന്റെ വാളുകൾ മാത്രമല്ലെന്ന്.

അവന്റെ തിരിച്ചുവരവിനായി മറ്റൊരിടത്ത് ഒരു ഹൃദയം കൂടി കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവന്റെ ഭാര്യ.

കൊട്ടാരത്തിന്റെ ആരവങ്ങളിൽനിന്നും യുദ്ധത്തിന്റെ വാർത്തകളിൽനിന്നും അകലെ, കൊട്ടാരത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തുള്ള ജാലകത്തിനരികിൽ അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി നിന്നു.

നാലു ദിവസമായി അവൾ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഓരോ കുതിരക്കുളമ്പിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ഹൃദയം പ്രതീക്ഷയോടെ മിടിച്ചിരുന്നു. കൊട്ടാരവാതിലുകൾ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവളുടെ കണ്ണുകൾ അങ്ങോട്ടു പാഞ്ഞിരുന്നു.

‘ഇന്ന് അദ്ദേഹം വരും… ഇന്ന് എനിക്കരികിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തും…’

ആ പ്രതീക്ഷയിലായിരുന്നു അവളുടെ ഓരോ പകലും കടന്നുപോയത്. ഓരോ രാത്രിയും നീണ്ട പ്രാർഥനകളിൽ അവസാനിച്ചു.

അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു, രുദ്രസേനൻ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനല്ലെന്ന്. ഈ രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കായി സ്വന്തം ജീവൻ പോലും പണയപ്പെടുത്താൻ മടിക്കാത്ത സൈന്യാധിപനാണ് അയാൾ.

എന്നാൽ ലോകത്തിന് അയാൾ രാജ്യത്തിന്റെ രക്ഷകനായിരിക്കാം.

അവൾക്കോ?

അവൾക്കയാൾ തന്റെ ഭർത്താവായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ. ആയിരങ്ങൾക്കിടയിൽനിന്നുപോലും ഒരു നോട്ടംകൊണ്ട് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന