ഈ സംഭവത്തിന്റെ ആഘാതം മാറി കൊണ്ടു സംസാരിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു ഞാനും കൊടുങ്കാറ്റ് ഒഴിയാന് കാത്തു നിന്നു. പിറ്റേ ദിവസം ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോള് ആണ് എന്റെ ഭാര്യ എന്റെ മോളെയും കൂട്ടി വീട് വിട്ട കാര്യം ഞാന് അറിഞ്ഞത്. സംസാരിച് എന്റെ ഭാഗം കേള്പ്പിക്കാന് ഞാന് ആവതും ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അതെല്ലാം ബധിരകര്ണ്ണങ്ങളില് ആണ് പതിച്ചത്.
വിവാഹമോചനം എന്നാ ഒരു കടുംപിടിത്തത്തില് എന്റെ ഭാര്യയും അളിയനും നിന്നപ്പോള് അതല്ലാതെ വേറെ ഒരു വഴിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മകളുടെ പരിപാലനത്തിന് വേണ്ടി ഞാന് കോടതിയില് പോയതാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്. എന്റെ കൂടെ വരാന് വേണ്ടി വാശി പിടിച്ച എന്റെ മകളെ അവര് ഇലക്ട്രാ കോംപ്ലെക്സ് ഉള്ള വ്യക്തി ആക്കി കോടതിയില് കാട്ടി. എതിര്ഭാഗം വക്കീലിന്റെ വിസ്താരത്തില് എന്റെ മകള് ഉരുകുന്നത് കണ്ടപ്പോള് ഞാന് പിന്നെ എന്റെ വാശിയും ഈഗോയും വിട്ടു. കേസിന്റെ വാദത്തിനു പോകുന്നതെ നിര്ത്തി. മാധവന് വക്കീലിന്റെ ജൂനിയറിന്റെ ബന്ധുവായ ജഡ്ജി എന്നെ എന്റെ മകള്ക്ക് ഇരുപത്തൊന്ന് വയസ്സ് ആവുന്നത് വരെ എനിക്ക് സന്ദര്ശനാനുമതി പോലും ഇല്ലാതെ വിലക്കി. എന്റെ വക്കീല് പറഞ്ഞതാണ് ഇരുപത്തൊന്നു വയസ്സ് വരെ സന്ദര്ശനാനുമതി നിഷേധിക്കാന് ജഡ്ജിക്ക് അധികാരം ഇല്ല മേല്കോടതിയില് പോയാല് പതിനെട്ടു വയസ്സിന്റെ ഇളവ് അനുവദിച്ചു കിട്ടും എന്ന് പക്ഷെ ആ കോടതികൂട്ടില് എന്റെ മകള് ഉരുകിയത് കണ്ടത് കൊണ്ടു എനിക്ക് വേറെ ഒരു കേസിനും പോകാന് താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു. ഞാന് അധ്വാനിച്ചു ഉണ്ടാക്കിയ എന്റെ വീടും പിന്നെ മാസാമാസം അവരുടെ ചെലവ് കാശ് അയച്ചു കൊടുക്കലും ആണ് ഈ കേസുകള് കൊണ്ട് എന്നിക്കുണ്ടായ മെച്ചം. ചിരിച്ചുല്ലസിച്ച് നടന്നിരുന്ന എന്റെ മകള് അച്ഛനെ കാമിച്ചവള് എന്ന നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസകഥാപാത്രമായി വീടിന്നു പുറത്തിറങ്ങാതെയായി എന്നതാണ് പരിപാലന കേസ് കൊണ്ട് എനിക്കുണ്ടായ ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടം. ഇപ്പോള് ശ്രീമോള്ക്ക് ഇരുപത്തൊന്നു വയസ്സായി. കോടതി വിധിച്ച നിഷേധകാലാവധി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.എന്റെ മകള്ക്ക് അവളുടെ അമ്മയേക്കാള് എന്നെ വേണം എന്ന തിരിച്ചറിവ് എനിക്ക് സന്തോഷം നല്കുനുണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നെ എല്ലാം വളരെ വേഗത്തിലായിരുന്നു. മുടി താടി വെട്ടല് ഇസ്തിരിയിടല് മുതലായ ചടങ്ങുകള് എല്ലാം ജീവിതത്തില്നിന്നു മാറ്റിയ ഞാന് അന്ന് ബാര്ബര് ഷോപ്പില് പോയി എന്റെ മുഖത്തെയും തലയിലെയും അനാവശ്യ മുടികള് എല്ലാം വെട്ടി മാറ്റി. ഇസ്തിരിയിട്ട വസ്ത്രങ്ങള് ധരിച് ഓഫീസില് ചെന്നപ്പോള് എല്ലാവരും അതിശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കി. മകളുടെ മടങ്ങി വരവ് മാത്രം എന്നാണ് എന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. മാലതിയെ വിളിച്ചു ചോദിക്കാന് എന്റെ മനസ്സ് സമ്മതിച്ചില്ല. ഒടുവില് കാത്തിരുന്നത് പോലെ എന്നെ തേടി പരിചയമില്ലാത്ത മൊബൈലില് നിന്നും ആ കാള് വന്നു. ഞാന് ഫോണ് എടുത്തു ഹലോ പറഞ്ഞപ്പോള്
“അച്ഛാ അച്ചന്റെ ശ്രീമോള് ആണ്.”
ഒരു നിമിഷം മകളുടെ ശബ്ദം കേട്ടതിന്റെ ആഘാതത്തില് നിന്നും എനിക്ക് മുക്തന് ആകാന് കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ഞങ്ങള് കുറെ സംസാരിച്ചു. അവളുടെ പരീക്ഷ തീരുന്ന ദിവസം ഞാന് അവളെ കോളേജില് പോയി കൂട്ടി കൊണ്ടു വരാന് തീരുമാനം ആയി കൊണ്ട് ഞാന് ആ സംഭാഷണം അവിടെ അവസാനിപ്പിച്ചു.
ദിവസങ്ങള് മുന്നോട്ട് പോകാന് ആയിരുന്നു പ്രയാസം. എങ്ങനെയൊക്കെയോ ദിവസങ്ങള് ഞാന് തള്ളിനീക്കി ഒടുവില് ആ സുദിനം വന്നെത്തി. അന്നത്തെ ദിവസം ഞാന് മനോരാജ്യത്തില് ആയിരുന്നു. മകളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ രൂപം ഞാന് എന്റെ ഭാവനയില് കണക്കുകൂട്ടി എങ്ങനെയോക്കെയോ ഓഫീസില് കഴിച്ചുകൂട്ടി. ഒടുവില് ആറു മണിയോട് കൂടി ഞാന് മകളുടെ കോളേജിലേക്ക് യാത്രയായി. മൂന്നു മണിക്കൂര് യാത്രക്കൊടുവില് ഞാന് മകളുടെ കോളേജില് എത്തി അവളെ വിളിച്ചു എന്റെ ആഗമനം അറിയിച്ചു. ആറു വര്ഷത്തിനു ശേഷം മകളെ അഭിമുഖീകരിക്കാന് ഒരു മടി. ഞാന് കാറില് നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി അവിടെ ഉള്ള പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ ഗ്രില് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന് എന്റെ ആലോചനാലോകത്തിലേക്ക് വീണു. അച്ഛാ എന്ന വിളി ആണ് എന്നെ ഭൂമിയിലേക്ക് മടക്കി കൊണ്ടുവന്നത്. ഞാന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് ഒരു നീല ജീന്സും വെള്ള ടിഷര്ട്ടും ധരിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു മാലാഖയെ പോലെ എന്റെ പൊന്നുമോള് നില്ക്കുന്നു. മുഖത്തിനു വലിയ മാറ്റമൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ എന്റെ കണ്ണുകള് തുടുത്തു പഴുത്തു നിന്ന അവളുടെ മാമ്പഴങ്ങളില് വീണു. കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം കണ്ടപ്പോള് ഒരു ടെന്നീസ് പന്തിന്റെ അത്ര ഉണ്ടായിരുന്ന ആ കുഞ്ഞുമുലകള് ഇപ്പോള് വിളഞ്ഞ കരിക്കിന്റെ അത്ര ആയി. ഞാന് വേഗം എന്നെ തന്നെ ശാസിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ നോട്ടം മാറ്റി. അല്ലെങ്കിലും ഏത് അച്ഛന് ആണ് മകളുടെ മുലകളുടെ വലിപ്പം അളക്കുക.