മലയാളം കമ്പികഥ – മെരുങ്ങാത്ത കുതിര
“നിങ്ങളുടെ കൂടെയുള്ള ജീവിതമെനിക്ക് മടുത്തു കാലമാടാ..വാടി കൊച്ചെ..നമുക്ക് എന്റെ വീട്ടീപ്പോകാം”
സംഹാരരുദ്രയെപ്പോലെ കലിതുള്ളി അമ്മ അലറി.
“ഇറങ്ങിപ്പോടീ ഒരുമ്പെട്ടവളെ..പോയിട്ട് നാണമില്ലാതെ പിന്നേം കേറി വരാനല്ലേ..പോ..ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അത്രേം ദിവസമെങ്കിലും എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടുമല്ലോ….” അച്ഛന് ഭാവഭേദമില്ലാതെ ചാരുകസേരയില് മലര്ന്നു കിടന്നു പറഞ്ഞു.
“അയ്യോ അമ്മെ പോകല്ലേ…” അനുജനാണ്.
“ഭ കേറിപ്പോടാ അകത്ത്..അവന്റെ ഒരു കുമ്മ..” അച്ഛന് അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി ഉള്ളിലേക്ക് വിട്ടു.
“നിങ്ങള് കൊണം പിടിക്കത്തില്ല മനുഷ്യാ..പാമ്പ് കൊത്തി നിങ്ങള് ചാകും നോക്കിക്കോ..കാലമാടന്..ഗുണം പിടിക്കാത്തവന്..”
അമ്മ രണ്ടു കൈയും തലയില് വച്ചു പ്രാകിക്കൊണ്ട് എന്നെയും കൂട്ടി ഇറങ്ങി. ഞാന് അച്ഛനെ നോക്കിയെങ്കിലും അച്ഛന് എന്നെ ഗൌനിക്കുന്നത് പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്റെ പേര് പറയാന് മറന്നു; ഞാന് രേഖ; ഇപ്പോള് പ്രായം ഇരുപതു കഴിഞ്ഞു. അമ്മയുടെ ഈ പിണങ്ങിപ്പോക്ക് ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയതല്ല. ഒട്ടുമിക്ക ദിവസങ്ങളിലും അച്ഛനും അമ്മയും തമ്മില് വഴക്കാണ്. എന്താണ് അതിന്റെ കാരണം എന്നെനിക്ക് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല. രണ്ടും തമ്മില് കീരിയും പാമ്പും പോലെയാണ് ഏതു സമയത്തും. ഇടയ്ക്കൊക്കെ അച്ഛന് നീ കണ്ടവനെ പിടിച്ചു കൊച്ചിനെ ഉണ്ടാക്കിയ തെരുവുപട്ടി അല്ലേടി എന്ന് പറയുന്നത് ഞാന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രായമായപ്പോള് ആണ് അതിന്റെ അര്ത്ഥമൊക്കെ എനിക്ക് മനസിലായത്.
അച്ഛന് ഇരുനിറമുള്ള, കാണാന് തീരെ ഗ്ലാമര് ഇല്ലാത്ത ഒരാളാണ്. പക്ഷെ അമ്മ സുന്ദരിയാണ്. വെളുത്ത് തടിച്ച പ്രകൃതം. പക്ഷെ ഒരാളെയും കൂസലില്ലാത്ത അമ്മ അച്ഛന് പുല്ലുവില പോലും കൊടുത്തിരുന്നില്ല. എനിക്ക് അമ്മയുടെയോ അച്ഛന്റെയോ ച്ഛായ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; കാണാന് ഞാന് അതിസുന്ദരിയായിരുന്നു. അഞ്ചരയടി ഉയരവും സാധാരണ പെണ്കുട്ടികളേക്കാള് വിരിഞ്ഞു വിടര്ന്ന ശരീരവും ആരും കൊതിക്കുന്ന വശ്യമായ മുഖഭംഗിയും ഉണ്ടായിരുന്ന എന്നെ അച്ഛന് ചെറുപ്പം മുതല് തന്നെ അല്പം പോലും സ്നേഹിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരു അകലം എന്നോട് പാലിക്കാന് അച്ഛന് എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ എനിക്ക് യാതൊന്നും അച്ഛന് നിഷേധിച്ചിരുന്നില്ല. എന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങള്ക്കും പണം നല്കാന് പുള്ളിക്ക് മടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഒരിക്കല്പോലും എന്നെ മോളെ എന്ന് അച്ഛന് വിളിച്ചിട്ടില്ല. അമ്മയും നിരന്തരം എന്നെ ശപിക്കുമായിരുന്നു. ഞാന് കാരണമാണ് അമ്മയുടെ ജീവിതം തുലഞ്ഞത് എന്നൊക്കെയാണ് പറയുന്നത്. ഞാന് ചെയ്ത കുറ്റം എന്താണെന്നു മാത്രം എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ ഇവരുടെ പെരുമാറ്റത്തില് ദുഖിച്ചിരുന്ന ഞാന് മെല്ലെ മെല്ലെ അത് ശീലിക്കാന് തുടങ്ങി. അച്ഛനോ അമ്മയോ വഴക്കടിച്ചാല് അതെനിക്കൊരു വിഷയമേ അല്ലാതായി.
അമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇറങ്ങിപ്പോക്ക് എനിക്ക് ഓര്മ്മ വരുന്നത് ഏതാണ്ട് ആറു വയസ് പ്രായമുള്ള സമയം മുതലാണ്. ഒരു വലിയ പഴയ വീടാണ് അമ്മയുടെ കുടുംബം. അവിടെ അമ്മൂമ്മയും കൊച്ചമ്മാവനും മാത്രമേ ഉള്ളു; പിന്നെ ജോലിക്കാരും ഉണ്ട്. അമ്മൂമ്മ ഒരു ജഗജില്ലിയാണ്. കൊച്ചമ്മാവന് ഇപ്പോള് മുപ്പത്തിയെട്ടു വയസുണ്ട്. കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ല. അമ്മയുടെ അച്ഛന്, എന്റെ അപ്പൂപ്പന് കുറെ വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുന്പേ അമ്മൂമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതാണ്. കാരണം അമ്മൂമ്മ അമ്മയുടെ അതെ സ്വഭാവക്കാരി ആണ്. ആണുങ്ങള്ക്ക് വില നല്കാത്ത സ്ത്രീ. അവരാണ് അമ്മ ഇങ്ങനെയാകാന് എന്നെനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. വീട്ടില് ചെന്നാല് അമ്മയും അമ്മൂമ്മയും കൂടി അച്ഛന്റെയും അപ്പൂപ്പന്റെയും കുറ്റം പറഞ്ഞുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും. രണ്ടുപേരും കൂടി ഒരുമിച്ചാല് ലോകത്തുള്ള എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും കുറ്റം പറച്ചിലാണ്. അവര് രണ്ടുപേര് മാത്രം എല്ലാം തികഞ്ഞവര്, ബാക്കി എല്ലാവരും മോശക്കാര്. എനിക്ക് ചെറുപ്പം മുതല്തന്നെ അവരുടെ സംസാരം ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല.