“പൊയ്ക്കോണം, അർച്ചന വേണേൽ ഒളിഞ്ഞുവന്ന് നോക്കാനും മടിക്കില്ല.”
“പിന്നെന്ത് ചെയ്യും?”
“അല്ല അതിനിപ്പം എന്താ ഇനി ആശാന്റെ പ്ലാൻ”
“ഓ ചുമ്മാ”
“എന്നാലും? …. കേൾക്കട്ടെ”
“അത്.. എല്ലാം.. ഞാനൊന്നും ഇതുവരെ ശരിക്ക് കണ്ടുകൂടിയില്ല..”
“പിന്നെ ഞാനിപ്പോ കാണിക്കാൻ നിന്നു തരാൻ പോകുകയല്ലേ?”
“കാണാതെ പിന്നെ?”
“എന്റെ കുട്ടാ നീ ഈ വിചാരവുമായി നടന്നാൽ പഠിത്തവും ഉണ്ടാകില്ല, ചിലപ്പോൾ തോൽക്കുകയും ചെയ്യും”
“അതൊന്നുമില്ല, ചേച്ചി .. ചുമ്മാ ഉഴപ്പരുത്, ഇന്നലെ ചേച്ചി സമ്മതിച്ചതാ”
അന്ന് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അന്യോന്യം ഒരു സത്യം പറഞ്ഞാൽ പറഞ്ഞതാ, ആണയിട്ടാൽ ആണയിട്ടതാ, വാക്കു പറഞ്ഞാൽ അതും അതു പോലെ തന്നെ. പിന്നെ അതിന് അപ്പീലില്ല. എങ്കിലും ഇത് ചേച്ചിയുടെ ശരീരത്തിന്റെ അധികാരപരിധിയിലേയ്ക്കാണ് കടന്നു കയറുന്നത്.
“സമ്മതിച്ചതൊക്കെ സത്യമാ എന്നാലും”
“അതൊന്നും പറ്റില്ല, എനിക്ക് എല്ലാം ശരിക്ക് കാണണം” അത്രയും പച്ചയ്ക്ക് ഞാനെങ്ങിനോ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.
അപ്പോഴേയ്ക്കും ഞങ്ങൾ പ്ലാവിൻ ചുവട്ടിൽ എത്തിയിരുന്നു.
ചേച്ചി തിരിഞ്ഞു നിന്നു.
“കണ്ടാൽ മാത്രം പോരെ?”
“അത് പോര”
“പിന്നെ”
ഞാൻ പതിയെ പറഞ്ഞു
“എനിക്കെല്ലാം ഉമ്മ വയ്ക്കണം.”
ചേച്ചി വ്രീളാവതിയായ് ഒരു ചിരിചിരിച്ചു. പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ എന്റെ മുഖത്തു നിന്നും മാറ്റി.
ഉടനെ തന്നെ ആത്മസംയമനം വീണ്ടെടുത്ത് പറഞ്ഞു..
“ഉമ്മവച്ചോ”
“ഏ!!”
“കവിളേലല്ലേ?”
“കവിളേലോ? പോ ചേച്ചി നമ്പരിറക്കല്ലേ?”
“പിന്നെ?”
“ഒരു നമ്പരുമല്ല മോനേ, വേണേൽ കവിളേൽ ഉമ്മവച്ചോ, പിന്നെ എന്തോന്നാ നീയീ കാണെണമെന്ന് പറഞ്ഞത്?”
ഇതിപ്പോ എന്നെക്കൊണ്ട് പറയാനും വയ്യ പറയാതിരിക്കാനും വയ്യാ എന്നു പറഞ്ഞ അവസ്ഥയാക്കിയല്ലോ ദൈവമേ!!
“എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്?”
തോട്ടി ഉയർത്തി ചക്ക ചെത്തി ചാടിക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ മുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കിയാണ് ഈ ചോദ്യം.
എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് അരിശവും, എന്നെ പരിഹസിക്കുന്നതിന്റെ ഈർഷ്യയും എല്ലാം ഒരേ നിമിഷം വന്നു.
പിന്നിലൂടെ ചെവിയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഞാൻ എനിക്കാകുന്നത്ര മാന്യമായ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞു.
“ഇന്നലെ വിരലിട്ടില്ലേ അവിടെ നക്കണമെന്നാ പറഞ്ഞേ, മനസിലായോ?”
പുറം തിരഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നതിനാൽ ചേച്ചിയുടെ മുഖം എനിക്ക് കാണാനാകുന്നില്ലെങ്കിലും, ചേച്ചിക്കുള്ളിലൂടെ ഒരു വൈദ്ദ്യുതപ്രവാഹം കടന്നു പോയിക്കാണും എന്നെനിക്ക് തോന്നി.
തോട്ടി നിലത്ത് കുത്തി നിർത്തി ചേച്ചി എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു..
“ഞാൻ ഇന്നലെ അങ്ങിനൊക്കെ സംഭവിച്ചതിൽ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയാണെടാ” ആ കണ്ണുകൾ നനയുന്നുവോ?
എനിക്കും ചെറിയൊരു വിറയൽ. എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്നറിയില്ല. ബന്ധുവാണ്, അരുതാത്ത ബന്ധമാണ്, ഈ ജൻമം മുഴുവൻ അറുത്തുമാറ്റിയാലും പോകാത്ത കണ്ണികളാണ് ഞങ്ങളിരുവരും. പാടില്ലാത്തതാണെന്നറിയാം. എങ്കിലും സംഭവിച്ചു പോയി. അതിന്റെ ലഹരിയിൽ മുങ്ങി താഴുമ്പോൾ സദാചാരത്തിനെന്ത് പ്രസക്തി?
ഇപ്പോൾ ചേച്ചി എന്റെ കണ്ണിൽ മുലയും, യോനിയും, നിതംബവും, കക്ഷത്തിൽ രോമവും, ചുണ്ടുകളിൽ മധുവും ഉള്ള ഒരു പെണ്ണു മാത്രമാണ്.
ഈ ഇട്ടിരിക്കുന്ന പാവാടയും ബ്ലൗസും ബ്രായും ഷഡ്ഡിയും ഊരിക്കളഞ്ഞ് അകത്തുള്ളതെല്ലാം കൈകളിലെടുത്ത് അതിന്റെ മൃദുലതയും, ഗന്ധവും, രുചിയും അറിയാൻ എന്റെ ശരീരം വെമ്പുകയാണ്. ചേച്ചി ഇതു പോലൊക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നാൽ എന്റെ ആവേശവും നശിക്കും.
“ചേച്ചി, സത്യം പറയുമോ?”
ഒന്ന് മൂളാൻ പോലും ചേച്ചി തയ്യാറാകുന്നില്ല.
“പറയുമോ?”
“എന്താ?”
“സത്യം പറയണം, ഞാൻ സത്യമേ പറയാറുള്ളൂ” ( അത് സത്യവുമാണ് അർച്ചനയുമായുള്ള കാര്യമൊഴികെ ഞാൻ ഒരു നുണയും ഒരിക്കലും ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അർച്ചനയുടെ കാര്യത്തിൽ ചേച്ചി എന്നോട് എന്തെങ്കിലും കൂടുതലയി സംഭവിച്ചോ എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടില്ല, അതിനാൽ തന്നെ എനിക്ക് പറയേണ്ടിയും വന്നില്ല, എങ്കിലും എനിക്കത് അസത്യം പോലെ തന്നെയാണ് മനസിലുള്ളത് – ചേച്ചി ഞാൻ അങ്ങിനൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലാ എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരിക്കുകയാണല്ലോ – അത് അസത്യമല്ലേ? അപ്പോൾ ഞാൻ നുണപറഞ്ഞതിന് തുല്യമായ ഫലമല്ലേ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്?)