“ഇപ്പഴും മധുരം തന്നെയാടീ.. നീയൊന്ന് കുടിച്ച് നോക്ക്…”
“വേണ്ടച്ചാ… അച്ചനിത് വിൽക്കാനുള്ളതല്ലേ… തേൻ കുടിക്കാൻ നമുക്ക് വേറെയെടുക്കാം… ”
അയാളുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടാണ് അവളത് പറഞ്ഞത്.
അവൾ ഒരു ചാക്കെടുത്ത് അവിടെ കുന്തിച്ചിരുന്നു. പിന്നെഓരോ ഇണ്ണിത്തട്ടയായി എണ്ണി, ചാക്കിലേക്കിട്ടു.
അവളുടെ തൊട്ടു മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ശിവരാമൻ ഒന്നുലഞ്ഞു പോയി.
പാവാട തുടവരെ ഉയർത്തി കുന്തിച്ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ വെളുത്ത് ചുവന്ന തുട പകുതിയോളം കാണാം. അതിന്റെ വണ്ണവും, മിനുപ്പും, കൊഴുപ്പും അയാളെ കാമാന്ധനാക്കി.
അരക്കെട്ടിൽ കിടന്ന് പടവലം വിറച്ച് തുള്ളാൻ തുടങ്ങി.
ചോര തൊട്ടെടുക്കാൻ പറ്റുന്ന പരുവത്തിലുള്ള തുടകളുടെ സൗന്ദര്യം അയാൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനും അപ്പുറത്തായിരുന്നു.
എന്നിട്ടും,,,, അത് നോക്കാൻ പാടില്ല എന്ന് തന്നെയാണയാൾ മനസിലുറപ്പിച്ചത്. ഇത് തന്റെ മകന്റെ ഭാര്യയാണ്. തനിക്ക് മകൾ തന്നെ. താനവൾക്ക് അച്ചനും…
ഒരു ചാക്ക് നിറച്ച് രജനി, അച്ചനെ നോക്കി. അയാൾ അടുത്ത് വന്ന് ആ ചാക്ക് എടുത്ത് മാറ്റി,വേറൊരു കാലിച്ചാക്ക് അവൾക്ക് കൊടുത്തു. അവളതിലേക്ക് ഓരോന്നായി പെറുക്കിയിടാൻ തുടങ്ങി.
“ഇതെപ്പഴാ അച്ചാ, കൊണ്ട് പോവ്വാ…?’”
നിറച്ച ചാക്ക് പ്ലാസ്റ്റിക് കയറ് കൊണ്ട് തുന്നിക്കെട്ടുന്ന ശിവരാമനോട്, രജനി ചോദിച്ചു.
“അതിപ്പോ വണ്ടി വരും മോളേ,…അവർ ടൗണിലെ സൂപ്പർമാർക്കറ്റിലേക്കാ ഇത് കൊണ്ടുപോവുന്നേ… നമുക്ക് ചെറിയ വിലയേ തരുന്നുളളൂ… അവരിത് വിൽക്കുന്ന വില കേട്ടാ നമ്മളന്തം വിട്ട് പോവും…”
രജനി, ഓരോ ചാക്കുകളിൽ നിറച്ച് വെച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ശിവരാമന് നല്ല സന്തോഷം തോന്നി. നല്ല കുട്ടിയാണിവൾ.. എല്ലാറ്റിനും മനസുള്ള നന്മയുള്ള കുട്ടി. തന്റെ മകന്റേയും, കുടുംബത്തിന്റെയും ഭാഗ്യമാണിവൾ ഇവളെ വേറൊരർത്ഥത്തിൽ നോക്കാൻ പോലും പാടില്ല.
“നീ എണ്ണുന്നുണ്ടോ മോളേ… ?”
“ഉണ്ടച്ചാ… ഓരോ ചാക്കിലും മുപ്പത് വീതം ഉണ്ട്…”
അഞ്ചാമത്തെ ചാക്കും തുന്നിക്കെട്ടി തലയുയർത്തി നോക്കിയ ശിവരാമൻ,തന്റെ ഹൃദയം പുറത്തേക്ക് ചാടുമെന്ന ഭയത്താൽ നെഞ്ചിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
കാണാൻ ഒരുപാടാഗ്രഹിച്ച… ഏറ്റവും നയനാനന്ദകരമായ…എന്നാൽ ഒരിക്കലും കാണാൻ പാടില്ലാത്ത ആ കാഴ്ചയിൽ അയാൾ നിന്നുരുകി…
തനിക്കിത് നിഷിദ്ധമാന്നെന്ന് അയാളുടെ മനസ്, അയാളോട് ആർത്തലറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് നോക്കുന്നത് തന്നെ പാപമാണെന്ന് അയാളുടെ ഓരോ കോശവും അലമുറയിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിലക്കപ്പെട്ട കനിയാണിതെന്ന് അയാളുടെ തലച്ചോർ നിരന്തരം അയാൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ, എല്ലാ പ്രതിബന്ധങ്ങളും, മുന്നറിയിപ്പുകളും അവഗണിക്കുകയേ അയാൾക്ക് മാർഗമുണ്ടായുള്ളൂ.ആ അസുലഭ സൗകുമാര്യത്തിലേക്ക് നോക്കാതിരിക്കാൻ അയാൾക്കായില്ല.
സിരകളെത്രസിപ്പിക്കുന്ന… രക്തധമനികളിൽ കൂടി ചുടുചോര കുതിച്ച് പായുന്ന… ഞരമ്പുകളെ പൊട്ടിച്ചിതറിക്കുന്ന ആ കാഴ്ചയിലേക്കയാൾ ആർത്തിയോടെ നോക്കി.
രജനി,പാവാട അരക്കെട്ടിലേക്കുയർത്തി വെച്ച്,നന്നായി തുടകളകത്തി കുന്തിച്ചിരിക്കുകയാണ്..
കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള പാന്റി,നനഞ്ഞ് വീർത്ത് നിൽക്കുന്നത് ഒരു പൊട്ടനെപ്പോലെ ശിവരാമൻ നോക്കി. നല്ല കനത്തിൽ പുറത്തേക്കുന്തി നിൽക്കുന്നത് തന്റെ മരുമകളുടെ പൂറാണെന്ന് അയാൾ വിറയലോടെ കണ്ടു. വലിഞ്ഞ് മുറുകിയ പാന്റിക്കുള്ളിൽ, വീർത്ത് നിൽക്കുന്ന വലിയ കന്ത് പോലും ആ നനവിലൂടെ അയാളുടെ കണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു.
എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് അയാൾക്ക് മനസിലായില്ല. പാടില്ലെന്ന് നിരന്തരം മനസിലുറപ്പിച്ചിട്ടും അതിൽ നിന്ന് കണ്ണ് പറിക്കാൻ അയാൾക്കായില്ല.
ഇതവൾ അറിയാതെയാണോ, അതോ മനപ്പൂർവ്വമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനും ശിവരാമന് കഴിഞ്ഞില്ല. എന്താണെങ്കിലും അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കുന്നില്ല എന്നത് അയാൾക്ക് ആശ്വാസമായി.
വിറക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ശക്തിയായി കിതക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇനിയൊരിക്കലും ഇത് പോലൊരു കാഴ്ച കാണാൻ കഴിയില്ലെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തിൽ, അയാൾ, രജനിയുടെ പൂറ്റിലേക്ക് ആവേശത്തോടെ നോക്കി.
അവളുടെ ഇരുത്തത്തിൽ അത് കീറിപ്പിളർന്നിട്ടുണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. അനുനിമിഷം, അവളുടെ പാന്റിയാകെ കൊഴുത്ത വെള്ളത്തിൽ കുതിരുന്നതും അയാൾ കണ്ടു.