തുണ്ട് കഥകള് – റീനയെ തന്ന റസ്സിയാത്ത – 1
എന്റെ പേര് പ്രമോദ്, കേരളത്തിലെ ഒരു പ്രൈവറ്റ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എക്സ്റേ ടെക്കനീഷ്യനായി ജോലി ചെയ്യുന്നതിനിടെ അവിടെ വെച്ചുണ്ടായ ചില സംഭവങ്ങളെ കോർത്തിണക്കിയതാണ് ഈ കഥ,
എനിക്ക് പൊതുവെ നൈറ്റ ഡ്യട്ടിയുണ്ടാവാറില്ലെങ്കിലും,ടെസ്റ്റുകളറിയാവുന്നതിനാൽ അപൂർവ്വമായി ചില ദിവസങ്ങളിൽ നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റിലെ ടെക്സനീഷ്യൻസ് ആരെങ്കിലും ലീവുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ സഹായത്തിന് നിൽക്കാറുണ്ട്. വീട് ഹോസ്പിറ്റലിനടുത്തായതിനാൽ ബൈക്കിലൊരു പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് യാത്ര മതിയാകും.
ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഭൂരിഭാഗം പ്രജകൾക്കിടയിൽ ഞാനൊരു ആൺതരിയാണെന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം. എന്ന് വെച്ച് വേറെ ആണുങ്ങളാരുമില്ലെന്നല്ല കേട്ടോ, ഡോക്ടർമാരൊഴിച്ചാൽ എന്നെക്കൂടാതെ മറ്റ് രണ്ട് പേർ കൂടിയുണ്ട്. ലേബിലും, മുഴുവൻ പെൺകൊടികളാണ്, ഇവരെ കൂടാതെ നേഴ്സുമാരുടെ ഒരു പട തന്നെയുണ്ട്. എന്റെ കൂടെ എക്സ്റേ ഡിവിഷനിൽ റസ്സിയ എന്നൊരു താത്തയുമുണ്ട്.
വയസ്സ് മുപ്പത് കഴിഞ്ഞെങ്കിലും, എന്നെപ്പോലുള്ള യുവ കോമളന്മാരുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ റസ്സിയത്താത്ത ഒരു കിടിലൻ ചരക്ക് തന്നെയാണ്. അവർക്കൊരു കുട്ടിയിണ്ട, നാലഞ്ച് വർഷമായി ഭർത്താവ് എവിടെയാണെന്നൊരു വിവരവുമില്ല. ഗൾഫിലായിരുന്നു ഇടക്കെപ്പോഴോ കത്തും ഫോണും ഒന്നുമില്ലാതായി.
റസ്സിയത്താത്ത അവിടുത്തെ പഴയ സ്റ്റാഫാണ്, ഞാൻ അവിടെ ചേർന്നിട്ട് നാലഞ്ച മാസമേ ആയിട്ടുള്ള. എന്നേക്കാളും പ്രാക്സ്ടിക്കലായി അവർക്ക് കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ അറിയാമെങ്കിലും അവർ കോഴ്സ് പാസ്സായിട്ടുമില്ല, സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നേടിയിട്ടുമില്ല.
അറിഞൊ അറിയാതെയോ പ്രായത്തിന്റേതായ ചാപല്യങ്ങളാൽ റസ്സിയത്താത്തയെ ഞാൻ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടു. അൽപ്പം തടിച്ച ശരീരം, വെളുത്ത നിറം. നല്ല ഭംഗിയുള്ള കാമോദ്ദീപകമയ മുഖം. മിക്കവാറും കണ്ണ് എഴുതിയിരിക്കും. മുറുക്കി ചുവന്ന
പോലുള്ള ചുണ്ടുകൾ കീഴ്ചചുണ്ടു കുറച്ചു പരന്നു മലർന്നിരിക്കുന്നു. ഇടക്ക് എന്നെ കാണുമ്പോൾ ശ്രിംഗാര ഭാവത്തോടെ അവരുടെ ചുവന്നു കൂർത്ത കൊച്ചു നാക്കു പുറത്തേക്കു നീട്ടാറുണ്ട്. വലിയ മാംസളമായ ചന്തികൾ, സാരിയെ പിന്നോട്ട് തള്ളി നിർത്തുന്ന അവയുടെ വലിപ്പവും മുഴുപ്പും മനസ്സിലാക്കാം. പല തവണ ഞാൻ എക്സ്റേ റൂമിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നീങ്ങുമ്പോൾ അതിൽ ഉരുമ്മിയിട്ടുണ്ട്, അവരൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നത് ശ്രദ്ധേയം. മനോഹരവും മൃദുലവുമായ കൈകൾ, ഇടയ്ക്കക്കൊക്കെ അറിയാതെ അതിൽ തൊടാൻ പറ്റിയിട്ടുണ്ട്. മാറത്തു അരമുറി നാളികേരം കമിഴ്സത്തിവെച്ച പോലുള്ള, ഒരു കൈപ്പത്തിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നതും മുകളിലേക്കു കൂർത്തു നിൽക്കുന്നതുമായ മുലകൾ. അതാണ് റസ്സിയത്താത്തയുടെ ഏകദേശ രൂപം.
അവിടുത്തെ ഹെഡ് നേഴ്സ്സാണ് ചിന്നമ്മ, അവരെ എല്ലാവർക്കും ഒരൽപം പേടിയാണ്, അത്ര ആകർഷകമല്ലാത്ത മുഖവും നാൽപതിനടുത്ത് പ്രായവും അഞ്ചര അടിയിലധികം ഉയരവും പുരുഷന്മാരുടെ ഒക്കെ ശബ്ദവുമൊക്കെയാണെങ്കിലും, ഉടലിനൊരാകർഷകതയുണ്ട്. ഞാൻ ചെന്ന ഉടനെയെല്ലാം വല്ലാത്ത ഭാവവും, സംസാരിക്കാൻ പിശുക്കുമൊക്കെയായിരുന്നെങ്കിലും ഒന്ന് രണ്ട് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതിലൊക്കെ ചില്ലറ മാറ്റങ്ങൾ റസ്സിയത്താത്ത എപ്പോഴും എന്തെന്നില്ലാതെ സംസാരിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കും. ഒരിക്കൽ ഞാൻ ചിന്നമ്മ മേഡത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ റസ്സിയത്താത്ത പറഞ്ഞു. “അവര് കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ല. മിലിട്രീലങ്ങാണ്ടായിരുന്നു, അതാ മുരട്ട സ്വഭാവം’ “അയ്യോ ഇത്രയും വയസ്സായിട്ടും കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ലേ? “അതെന്താ അങിനെ ചോയ്ച്ചെ?, നിക്കാഹ് കഴിച്ചിട്ടിമ്മടെ ഗതി കണ്ടില്ലേ?” അത് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി, പിന്നെ ആ സംസാരം അവിടെ അവസാനിപ്പിച്ചു. പെട്ടന്നാണ് അവരെന്നോട് ചോദിച്ചത്, “അല്ല പ്രമോദേ, നിയെന്നാ കല്യാണം കഴിക്കുന്നെ?’
“ഞാനോ? എനിക്കതിനുള്ള പ്രായമൊന്നും ആയില്ലല്ലോ ?” “ആരാ പറഞ്ഞെ പ്രായായില്ലാന്ന്? എന്നെ ഇത്താന്ന് വിളിച്ചോണ്ട് നിന്റെ പ്രായം കൊറിയൊന്നില്ലട്ടോ”