ഒരു ഞെട്ടൽ കൊച്ചമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഞാൻ കണ്ടു!
ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല!
അൽപ്പം കഴിഞ്ഞ് ഫോണെടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു!
“വേണ്ട ഇന്നുവരണ്ട! ഇല്ല ഇനി നടക്കില്ല!”
ഇത്രയും അങ്ങോട്ട് പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു!
ഫോൺ വെച്ചിട്ട് തിരിഞ്ഞ് എന്നോട്:
“പോരേടാ! നിനക്കു തൃപ്തിയായില്ലേ?”
ഞാൻ ആശ്വസിച്ചു! സന്തോഷിച്ചു!
പക്ഷേ ആ സന്തോഷം രാത്രിവരയേ നീണ്ടുനിന്നുള്ളു!
രാത്രി ഒരു പതിനൊന്ന് മണി കഴിഞ്ഞ് കാണും…..
എന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ ചെറിയ ശബ്ദത്തീൽ തെരുതെരെയുള്ള മുട്ട് കേട്ടു!
ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് ലൈറ്റിട്ടു!
ജനലിലൂടെ ശൂ… ശൂ…. ശബ്ദം വന്നു! ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ കൊച്ചമ്മയുടെ മുഖം!
“വാതിലു തൊറന്നേടാ! ഒരുകാരയ്യമ്പറയട്ടെ!”
അടക്കിപ്പിടിച്ച ശബ്ദത്തിൽ കൊച്ചമ്മ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ചെന്ന് കതക് തുറന്നതും അകത്ത് കയറിയ കൊച്ചമ്മ വാതിൽ അടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു!
അമ്പരപ്പിൽ വായുംപൊളിച്ച് നിന്ന എന്നെ കൊച്ചമ്മ ചിരിയോടെ പിടിച്ച് കട്ടിലിലിരുത്തി:
“മോനേന്താടാ കൊച്ചമ്മേക്കണ്ടു വെറയ്കുന്നേ? എന്റെ മോനെന്നാ കൊച്ചമ്മേ പേടിയാണോ!”
ഞാൻ അല്ല എന്ന് തല ചലിപ്പിച്ചു!
“ന്റെ മോമ്പറഞ്ഞതാ ശരി!
മോന്റെ ശാലുവക്ക വല്യ പെണ്ണായി!
അവളുകണ്ടാ മോശല്ലേ! അതോണ്ടു കൊച്ചമ്മയിനിയാരേം വിളിച്ചു കഴപ്പടക്കില്ല”
ഞാൻ ആശ്വാസത്തോടെ ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു.
പക്ഷേ കൊച്ചമ്മ തുടർന്ന് പറഞ്ഞത്…
“അതോണ്ടു കൊച്ചമ്മയ്കുവേണ്ടതു മോഞ്ചെയ്തുതരണം!”
ശക്തമായ ഒരു ഞടുക്കത്തോടെ ഞാൻ ചാടിയെണീറ്റു!
ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ച ഞാൻ അപ്പോളും ശബ്ദം കേട്ടാൽ എന്റക്കനുണരുമോ എന്ന ഭയത്താൽ വാതിലിന് നേരേ വിരൽ ചൂണ്ടി ശബ്ദമമർത്തി ..
“ഇറങ്ങടീ പിശാചേപുറത്ത്…”
“ഭ! പന്നപ്പൂറീമോനേ! എന്റെ വീട്ടീന്നെറങ്ങാൻ എന്നോടാജ്ഞാപിക്കുന്നോടാ നായേ?”
ചോദ്യവും എന്റെ കരണം നോക്കിയുള്ള അടിയും ഒപ്പം കഴിഞ്ഞു!
തള്ളിയെന്നെ കട്ടിലിലേയ്ക് മറിച്ചിട്ട കൊച്ചമ്മ ചാടിയെന്റെ നെഞ്ചിൽ കയറിയിരുന്ന് എന്റെ വായ് പൊത്തിപ്പിടിച്ച് പറഞ്ഞു:
“ഞാന്നിന്റെ തള്ളയ്ക്കുന്തന്തയ്കും ചെലവിനുകൊടുക്കുന്നതൂമ്പാനല്ലടാ മൈരേ!
ഞാമ്പറയുന്ന പണി പറയുന്നപോലെ ചെയ്തോണം കെട്ടോടാ നായേ!”
എന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്ന് തന്നെ കൊച്ചമ്മ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഊരിയെറിഞ്ഞു…..
പിന്നവിടെ നടന്നത്…
അക്കനിപ്പോൾ ചോദിയ്കും നിനക്ക് എതിർക്കാമായിരുന്നില്ലേ എന്ന്….
എനിക്ക് ഭയമായിരുന്നു!
അവരെയല്ല!
അവരെന്റക്കനെ നശിപ്പിക്കുമോയെന്ന്…
ഒരിക്കൽ ഞാൻ കേട്ടതാ ആരോടോ ഫോൺ ചെയ്യുന്നത്..
അവളേക്കൂടി നമ്മുടെ വഴിക്കാക്കിയാ പേടിയ്കണ്ടല്ലോ എന്ന്!
അതിൽ പിന്നെ ഞാൻ രാത്രി ഉറങ്ങാറില്ല!
പകൾ അക്കൻ സ്കൂളിൽ പോകാത്തപ്പോൾ ഞാനും ഇവിടുന്ന് മാറില്ല!
“അക്കനിതുകണ്ടോ…?”
അവൻ എന്നെയും പിടിച്ച് വലിച്ച് അവന്റെ മുറിയിലേയ്ക് പോയി….
കട്ടിലിന്റടിയിൽ നിന്നും അവൻ ഒരു വലിയ വടിവാൾ വലിച്ചെടുത്തു!
“ആ ഫോൺവിളി കേട്ട ആ വൈകുന്നേരം വാങ്ങിയതാ!
എന്റക്കന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ സ്പർശിക്കുന്നവന്റെ തല നിലത്ത് കിടന്നുരുളും അവനാരായാലും!”
അവൻ കണ്ണീരോടെ ചിരിച്ചു!
“ഇപ്പോഴെനിക്കു തന്റേടാ!
എന്റക്കനെ നോക്കാനക്കമ്മതി! ഇതിനി അക്കനിരിയ്കട്ടെ!”
അവൻ ആ വാൾ കൊണ്ട് ചെന്ന് എന്റെ കട്ടിലിന് അടിയിൽ വച്ചു!
“അക്കപോയി പല്ലുതേച്ചേ! എന്നിട്ടുവാ ഞാനുവൊന്നുങ്കഴിച്ചില്ല!”
അവൻ ചിരിച്ച് പറഞ്ഞിട്ട് എന്റെ പുറത്ത് പിടിച്ച് തള്ളി!
“പോയിക്കുളിച്ചു തുണിയുടുത്തോണ്ടുവാടീ നാണവില്ലാത്ത ചേച്ചീ!”
“വല്ലാതങ്ങു സ്നേഹം മൂക്കുമ്പോളാണ് എന്റെകൊച്ചെന്നെ എടീ ചേച്ചീന്ന് വിളിയ്കാറ്!
ഞാൻ പോയി പെട്ടന്ന് പല്ലുതേച്ച് പെട്ടന്ന് കാലും മുഖവും ഒന്ന് കഴുകി അടുക്കളയിലേയ്ക് ചെന്ന് രാവിലെ ഉണ്ടാക്കിയ ദോശയുമെടുത്ത് വന്ന് ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് കഴിച്ചു.
കഴിക്കുന്നതിനിടയിലും അവൻ തെരുതരെ കണ്ണ് തുടയ്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!
ഞാൻ അവനെ ശസിച്ചു:
കഴിക്കുമ്പളാണോടാ കരയുന്നേ!
എന്റെ കൊച്ചു വെഷമിക്കണ്ട!
ആ തള്ള…!
അവരിന്നിങ്ങു വരട്ടെ അവരുടെ സോക്കേടു ഇന്നത്തോടെ ഞാന്തീർത്തോളാം!