“അത് സാരല്ല… തിങ്കളാഴ്ച ഞാൻ പോകും…”
“ഇത്ര പെട്ടന്നൊ….??
“മാസം ഒന്നായി ഇത്ത….”
“ഇനി എന്ന…??
“പെണ്ണ് കയറു പൊട്ടിച്ചില്ലങ്കിൽ ഒരു കൊല്ലം… ”
എനിക്കെന്തോ പോലെയായി അത് കേട്ടപ്പോ… പിന്നെ അവിടുന്ന് അവളുടെ അടക്കി പിടിച്ച ചിരിയും….
“പോകുന്നതിന് മുന്നേ ഇങ്ങോട്ട് അവളെയും കൂട്ടി ഇറങ്ങണം…”
“ക്ഷണിച്ചാൽ വരും….”
“എന്തിനാ ക്ഷണനം എപ്പോ വേണമെങ്കിലും കയറി വരാമല്ലോ….”
“എന്ന വരുന്നുണ്ട്…”
“അറിയിക്ക്….”
“എപ്പോ വേണമെങ്കിലും കയറി വരാൻ അധികാരമുള്ള വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത് എന്തിനാ അറിയിക്കുന്നത്….??
“ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ…. അറിയിക്കാതെ പോരെ…”
“ഹഹഹ….. ഉറക്കം കളഞ്ഞതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു… വേഗം ഉറങ്ങിക്കോ….”
“ശരി…”
പിന്നെ കിടന്നെനിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല ടീവി കണ്ടിരിക്കാം എന്ന് കരുതി ഞാൻ ഹാളിലേക്ക് ചെന്നു…. സാധരണ ഇത്ത പണിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ടീവിക്ക് മുന്നിലിരിക്കുന്ന സമയമാണിപ്പോ ആളെ കാണുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് ടീവി ഓണാക്കി ഞാൻ സോഫ സെറ്റിലേക്ക് ഇരുന്നതും തോട്ടടുത്ത റൂമിൽ നിന്ന് ആരുടെയോ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു…. ഉറപ്പിക്കാനായി ടീവിയുടെ ശബ്ദം കുറച്ച് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് കാതോർത്തു… വീണ്ടും എന്തൊ കേട്ടപ്പോ ഞാൻ എണീറ്റ് അങ്ങോട്ട് ചെന്നു… വാതിലിൽ ചെവി അമർത്തി നിന്ന ഞാൻ അകത്ത് ആരോ ഉണ്ടെന്ന കാര്യം മനസ്സിലാക്കി… കുനിഞ്ഞു ഞാൻ താക്കോൽ പഴുതിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോ കണ്ടത് നാലു കാലിൽ നിൽക്കുന്ന പെണ്ണിലേക്ക് കരുത്തുള്ള ഒരാൾ അടിക്കുന്നതാണ്… അത് ആരൊക്കെ ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ അധികം ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായില്ല…. കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാനാ കാഴ്ച്ച
വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി…. മുരുകൻ ഇത്താടെ അരകെട്ടിലേക്ക് അമരുമ്പോ ഉറക്കെ നിലവിളിക്കുന്ന പോലെ അവർ അലറി വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു…. ഇത്താടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് എടുത്ത മുരുകന്റെ ആയുധം കണ്ടന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി…. പോരിന് നിൽക്കുന്ന കറുത്ത് വണ്ണമുള്ള ആയുധം… വായിൽ നിന്നും ഉമിനീർ എടുത്തതിൽ പുരട്ടി വീണ്ടും ഇത്താടെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി പോകുമ്പോ പിടഞ്ഞത് ഞാനായിരുന്നു….
“സന…. ആഹ്ഹ്ഹ്ഹ സന മോളെ…..”
മുരുകന്റെ വായിൽ എന്റെ പേര് കേട്ടതും ഞാൻ ഞെട്ടി പിറകോട്ടുമാറി…. എന്തിനാ എന്നെ വിളിക്കുന്നത്.. ഇനി എന്നെ ഓർത്തണോ ഈ കാണിക്കുന്നത്….. വറ്റി വരണ്ട തൊണ്ടയുമായി ഞാൻ വീണ്ടും അങ്ങോട്ട് നോക്കി… മലർന്നു കിടന്ന ഇത്താടെ ശരീരത്തിൽ കിടന്ന് മുരുകൻ ഉറക്കെ അടിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു… ഉഴുതു മറിക്കുക എന്നാൽ ഇതാണ്… ഇത്ത ഓരോ അടിക്കും കിടന്ന് പുളയുന്നു…. മുരുകൻ ആയുധം പുറത്തേക്ക് എടുത്ത് വയറിലേക്ക് പാൽ ചീറ്റിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ ഞാൻ വേഗം സോഫയിൽ ചെന്നിരുന്നു.. എനിക്കാകെ ദേഷ്യവും അത്പോലെ പകയും അവരോട് തോന്നി… വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും ഞാൻ സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു…. എന്തോ പറഞ്ഞിറങ്ങിയ അവർ പെട്ടെന്നാണ് എന്നെ കണ്ടത്… എന്നെ നോക്കാൻ ധൈര്യമില്ലാതെ മുരുകൻ താഴേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്ന് മെല്ലെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. . എന്ത് ചെയ്യണമന്ന് അറിയാതെ നിന്ന ആയിഷത്ത കൈകൾ കൂട്ടി തിരുമ്മി എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി…. ആ മുഖത്ത് കണ്ട പേടി എന്റെ ദേഷ്യം അൽപ്പം കുറച്ചു….
“ഒന്നിനെ കെട്ടിച്ചു കുട്ടിയായി മറ്റേതിനെ കെട്ടിക്കാനുമായി എന്നിട്ടും നിങ്ങൾക്കിത് എന്തിന്റെ കേടാ…..??
“സന മോളെ…. ”
“എന്നെ ഇനി മോളെ എന്ന് വിളിക്കരുത്…. ഇക്കാക്ക വരട്ടെ എന്നിട്ട് പണിക്ക് വന്ന മതി…”
“എന്റെ കുഞ്ഞേ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം മരിക്കുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ല ഒരേ ഒരു വട്ടം എനിക്ക് മാപ്പ് താ….”
അതും പറഞ്ഞിട്ട് എന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് അവർ കരയാൻ തുടങ്ങി….. എനിക്കാകെ എന്തോ പോലെയായി…..
“എണീക്ക് ഞാനിത് ആരോടും പറയില്ല….”
വിശ്വാസം വരാതെ എണീറ്റ് അവർ കണ്ണും തുടച്ച് എന്നിൽ നിന്നും മാറി നിന്നു….
“എന്ന് തുടങ്ങി ഇത്….???
എന്റെ സംസാരത്തിൽ ഒരു മയം തോന്നിയിട്ടാകും അവരുടെ മുഖത്തും ഒരു തെളിച്ചം വന്നു….