ഇന്നും ചിലപ്പോൾ തോറ്റു പോവുന്ന സന്ദർഭങ്ങളിൽ
വിജയഭേരി മുഴക്കാൻ ഞാനെന്റെ മനസിനോട് ആവശ്യപ്പെടാറ് ആ നിമിഷങ്ങളെ ഓർത്തു പിടിച്ച് കൊണ്ടാ…
അതെ… അവൻ അല്ല ഞാനാണല്ലോ തള്ളി കളഞ്ഞെ…
എന്റെ ആദ്യത്തെ വിജയം.. ഞാൻ തിരസ്കരിച്ചവൻ..
ഞാൻ ചതിച്ചവൻ.. ഞാൻ ആയിരുന്നു ജയിച്ചവൾ..
നിന്നെ ജയിച്ചവൾ…
പക്ഷേ ……….
തോറ്റു പോയ പോലെ തോന്നുന്നു… നീ അവളെ കൂട്ടി എന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായതല്ലെന്ന്
വരുത്തി തീർക്കാൻ ഞാൻ പാടുപെട്ടിരുന്നു.. കണ്ണിലെ നിഴൽ നീ കാണാതെയിരിക്കാൻ മറ തേടി നടന്നിരുന്നു ഞാൻ….
സാമ്രാജ്യത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്ന റാണി… ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അനാഥയും ദരിദ്രയും യാചകയും ആയി മാറിയവൾ…
ഇനി എന്ത് എന്ന ചോദ്യത്തിനൊടുവിൽ ഈ ദിവസവും തീർന്നിരിക്കുന്നു…
നീയില്ലായ്മകളാണ് വരും ദിവസങ്ങളെല്ലാം തന്നെ..!
ഓർമകളുടെ നീറ്റൽ കുറയുമെന്നും പതിയെ പതിയെ നിന്നെ കണ്ടാൽ പോലും തിരിച്ചറിയാത്ത വിധം എന്റെ ഓർമകൾ ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച് ആഴത്തിൽ മാഞ്ഞു പോവുമെന്നും വിശ്വസിച്ച്
ഞാനിവിടെ തന്നെയുണ്ട്…
എന്നാലും എന്റെ ഇന്നത്തെ അതിഥിയോട് എനിക്ക് നിറഞ്ഞ സ്നേഹം മാത്രം…!
“”ചില നിമിഷങ്ങൾ നല്ലതായിരിന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത് അത് ഒരു ഓർമ്മയായി തീരുമ്പോഴാണ്…””
ഒരു ദേഷ്യത്തിന് മൂന്നോ നാലോ മിനിറ്റ് ആയുസ്സേ ഉള്ളൂ. പക്ഷെ ആ കുറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ട് പറഞ്ഞു പോകുന്ന ചില വാക്കുകൾക്ക് ചെയ്തു കൂട്ടുന്ന ചില അബദ്ധങ്ങൾക്ക്, എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾക്ക് ഒരയുസ്സിന്റെ വലുപ്പമുണ്ടായി എന്നുവരാം…
ഓരോ നഷ്ടവും ഓരോ തിരിച്ചറിവാണ്
വൈകി മാത്രം നാം മനസ്സിലാക്കാറുള്ള
ജീവിത യാഥാർഥ്യം……!