പ്രവീണ: എന്ത്…
വിനോദ്: നിങ്ങൾ അമ്മമാരുടെ ആഗ്രഹം മക്കൾ നിറവേറ്റി തന്നു എന്ന് വിചാരിച്ചാൽ മതി.
പ്രവീണ: ആഹാ… ബെസ്റ്റ് മക്കൾ. അല്ല അതിനുമാത്രം എന്ത് ആഗ്രഹമാണ് നീ അറിഞ്ഞത്.
വിനോദ്: അത് പിന്നെ അമ്മ സ്വയം ചെയ്യുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
പ്രവീണ: എന്ത്…
വിനോദ്: വിരലിടുന്നതും മറ്റും.
പ്രവീണ: അയ്യേ…. മോനെ… നീയൊക്കെ ഒളിഞ്ഞു കാണാറുണ്ടോടാ.
അവൾ കുറച്ച് സങ്കടത്തോടെയാണ് ചോദിച്ചത്.
വിനോദ്: അത് അമ്മേ… അറിയാതെ…
പ്രവീണ: ഏ…. അറിയാതെയോ…. അപ്പോൾ…
വിനോദ്: അയ്യോ…. ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ മാത്രമേയുള്ളൂ അല്ലാതെ..
പ്രവീണ: സത്യം പറ മോനെ…. ഞാൻ കുളിക്കുന്നത് നീ ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ.
വിനോദ്: ഇല്ലമ്മേ…
പ്രവീണ: ഞാൻ കുളിക്കുമ്പോൾ പലതവണ ഡോറിന് മുന്നിൽ കാൽപെരുമാറ്റം കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
വിനോദ്: അതമ്മേ…. ഞാൻ…. പക്ഷെ ഒന്നും കണ്ടിട്ടില്ല.
പ്രവീണ: ആഹാ… അപ്പോൾ അമ്മയുടെ കുളി കാണാൻ ഉദ്ദേശം ഉണ്ടായിരുന്നു അല്ലെ. എങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാടാ നീ കൂട്ടുകാരനെ കൂട്ടുപിടിച്ചത്. നിനക്ക് അങ്ങട് അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം സാധിച്ചുതരായിരുന്നില്ലേ.
പ്രവീണ അത് പറഞ്ഞത് നല്ല ദേഷ്യത്തിൽ ആയിരുന്നു. ആ സമയം അൻസലും തബുവും അവിടെ വന്നു.
തബു: പ്രവീണ…. നീ ഒക്കെ അല്ലെ.
അവളുടെ മുഖം കണ്ട് തബു ചോദിച്ചു.
പ്രവീണ: എന്ത്…. എല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ…. ഇനിയിപ്പോൾ പറഞ്ഞിട്ടെന്താണ് കാര്യം
തബു: അതുതന്നെയാണ് എനിക്കും പറയാനുള്ളത്. നാലുപേരും മാത്രമേ അറിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ, എങ്ങാനും പുറത്തിറങ്ങാൻ ആകെ നാറും.
പ്രവീണ: എന്തായാലും ഞാനായിട്ട് ആരോടും പറയില്ല.
തബു: പ്രവീണ… ഇതിപ്പോ നമ്മൾ നാലുപേരും പരസ്പരം അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ക്ഷമ പറയേണ്ട അവസ്ഥയാണ്. എന്നാലും ഇതോടുകൂടി എല്ലാം മറക്കാം. നമുക്ക് രണ്ടാൾക്കും തിരിച്ചു പോവാം.
പ്രവീണ: മ്മ്…. വിനോദ്, എനിക്ക് നാളെ കാലത്ത് തിരിച്ചു പോവാൻ ടിക്കറ്റ് എടുത്തു തന്നെ.
തബു: എനിക്കും എടുത്തോ അൻസൽ.
വിനോദ്: അമ്മേ…. എന്തായാലും വന്നതല്ലേ. രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ട് പോകാം.
അൻസൽ: അതെ… നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വേണേൽ ഒരുമിച്ചു ഒരു റൂമിൽ കിടന്നോ.
തബു: അതുവേണ്ട മോനെ. നീ എൻ്റെ കൂടെ കിടന്നാൽ മതി. രണ്ട് ബെഡ്റൂം ഉള്ളതല്ലേ.
അൻസൽ: അങ്ങനെ എങ്കിൽ അങ്ങനെ.
അങ്ങനെ അൻസലും തബുവും കിടക്കാനായി റൂമിലേക്ക് പോയി. പിറ്റേന്ന് അവർ നാലുപേരും കൂടി പുറത്തൊക്കെ ചുറ്റി കണ്ടുവെങ്കിലും വളരെ മാന്യമായ പെരുമാറ്റമാണ് പെരുമാറിയത്. വിനോദിൻ്റെ അമ്മയെ മറ്റൊരു കണ്ണിൽ നോക്കാതെ അൻസലും, അൻസലിൻ്റെ അമ്മയെ മറ്റൊരു കണ്ണിൽ കൂടി നോക്കാതെ വിനോദും നടന്നു.
എല്ലാരും നിർത്താം എന്നു പറഞ്ഞ കാര്യം നിർത്തേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് അമ്മമാർക്ക് അപ്പോഴാണ് തോന്നിയത്. കാരണം അമ്മമാർക്ക് മകൻ്റെ കൂട്ടുകാരനെ നോക്കുമ്പോൾ കണ്ണിൽ ഒരു പിടച്ചിൽ വന്നിരുന്നു.
രാത്രി റൂമിൽ വന്ന് കിടന്ന പ്രവീണയുടെ അടുത്തേക്ക് വിനോദ് വന്നു.
പ്രവീണ: എന്താടാ…. കിടക്കുന്നില്ലേ. അതോ തബുവിൻ്റെ കൂടെ കിടക്കണോ.
വിനോദ്: ഹോ… എൻ്റെ അമ്മേ… അമ്മയ്ക്ക് സമ്മതമാണേൽ എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല.
പ്രവീണ: ആ… എന്നാ പോക്കോടാ
വിനോദ്: ആഹാ… എന്നിട്ട് അൻസലിനെ ഇവിടെക്ക് വരുത്താൻ ആണൊ.
പ്രവീണ: വേണ്ടെടാ… നീ തന്നെ ചെയ്തു തന്നാൽ മതി.
അമ്മ അങ്ങും ഇങ്ങും തൊടാതെയുള്ള മറുപടികൾ പറയുന്നത് കേട്ട് വിനോദിനാകെ ആശയ കുഴപ്പമായി.
വിനോദ്: ശരിക്കും പറഞ്ഞതാണോ അമ്മേ.
പ്രവീണ: അയ്യടാ… അവൻ്റെ ഒരു പൂതി. തൽക്കാലം മോൻ പോയി അൻസലിനെ ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു വിട്.
വിനോദ്: ആഹാ…. അത് ശരിക്കും പറഞ്ഞതാലേ.
പ്രവീണ: നീ അവിടെനിന്നോ അവനെ ഇങ്ങോട്ട് വിട്ടാൽ മതി.
വിനോദ്: മ്മ്… അപ്പോ ഇത്രയും കഴച്ചു നിക്കാലെ. ഇന്നലെ പറഞ്ഞ ഡയലോഗ് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചു എല്ലാം നിന്നു എന്ന്.
പ്രവീണ: പോയി വിളിക്കടാ…
അതുകേട്ട് വിനോദ് വാതിൽ തുറന്നതും അൻസലും വാതിൽ തുറന്ന് വരുന്നതു കണ്ടു. വിനോദിൻ്റെ ആവശ്യം തന്നെയായിരുന്നു ആ സമയം അൻസലിനും. അമ്മമാർ പരസ്പരം അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും മക്കളോട് മാറാൻ പറഞ്ഞത് അവരെ അതിശയിപ്പിച്ചു.