🦚🦚പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന മയിലുകൾ🦚🦚 – 4 26അടിപൊളി  

“ഇച്ചായാ… ഇച്ചായൻ്റെ ഷർട്ടാകെ നനഞ്ഞു. ഇനി എന്താ ചെയ്യ ഇച്ചായാ… മാറ്റാൻ വേറെ ഷർട്ടില്ലല്ലോ…?”

“അത് സാരമില്ലെടീ… നമുക്ക് ഒരു കട കണ്ടാൽ നിർത്തി വേറൊരു ഷർട്ട് വാങ്ങാം… അത് പോട്ടെ… മോളുടെ സങ്കടമെല്ലാം മാറിയല്ലോ..? എല്ലാം കരഞ്ഞ് തീർക്കാനാണ് ഞാനൊരവസരം തന്നത്… ഞാൻ നിന്നോട് ഇന്നലെ പറഞ്ഞില്ലേ… എൻ്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് നിനക്ക് കരയാമെന്ന്… പക്ഷേ ഇത് നിൻ്റെ അവസാനത്തെ കരച്ചിലായിരിക്കണം. ഇനിയീ കണ്ണുകൾ നിറയരുത്. സങ്കടം എന്തെങ്കിലും തോന്നുകയാണെങ്കിൽ എന്നോട് പറയുക… അത് പങ്കിടാൻ ഞാനുണ്ടാവും നിൻ്റെ കൂടെ.. അത് പോരേടീ നിനക്ക്…?”

ബെന്നി അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു..

“ ഇല്ലിച്ചായാ… ഇനി ഈ ഷീബ കരയില്ല… ഇനി കരയേണ്ട കാര്യവും എനിക്കില്ലല്ലോ…
എന്റെ കൂടെ എൻ്റിച്ചായനില്ലേ…?”

അത് കേട്ട് ബെന്നി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് കുസൃതിയോടെ ഒന്ന് നോക്കി.

“ പക്ഷേ…ഒരു തവണ കൂടി നീയൊന്ന് കരയേണ്ടി വരും… ഇച്ചായാ…നിർത്തിച്ചായാ…എനിക്കിനി വയ്യാ… എന്നും പറഞ്ഞ് നീ ആർത്തു കരയും…”

അത് കേട്ട ഷീബക്ക് ആദ്യം ഒന്നും മനസിലായില്ല.
മനസിലായതും അവളുടെ ദേഹം അടിമുടി വിറച്ചു. ഹൂ… എന്താണിച്ചായൻ പറഞ്ഞത്… അതെ… അതു തന്നെ..
ചുവന്ന ചുണ്ടുകൾ നക്കിക്കൊണ്ട് ഷീല മെല്ലെ പറഞ്ഞു.

“കരയുന്നതാരാന്ന്… നമുക്ക് കാണാം…”

“ കാണാനൊന്നുമില്ലെടീ… നീ അനുഭവിക്കും…’’

എന്ന് പറഞ്ഞ് ബെന്നി വീണ്ടും വണ്ടിയെടുത്തു. മഴ തോർന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇനിയും കലി തീർന്നിട്ടില്ലെന്ന മട്ടിൽ അന്തരീക്ഷമാകെ മൂടിക്കെട്ടി നിൽക്കുകയാണ്. എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടതെന്ന് ബെന്നി ഇപ്പഴും തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല. ഷീബ എങ്ങോട്ട് പോരാനും തയ്യാറാണ്. എത്ര ദിവത്തേക്കും തയ്യാറാണ്. എന്നാലും അത് വേണ്ട. അത് ശരിയുമല്ല.
സാവകാശം പ്ലാൻ ചെയ്ത്,സമയമെടുത്തേ ഷീബയുമായി ഒരങ്കം കുറിക്കാൻ പറ്റൂ. കാരണം ഇവളൊരു ചിനക്കുന്ന കുതിരയാണ്, ചുവപ്പ് കണ്ട കാളയാണ്. ഇവളെ അടക്കി നിർത്തണമെങ്കിൽ ശക്തിയുള്ള തുടൽ തന്നെ വേണം. കാറിൻ്റെ സീറ്റിലിരുത്തി ചെയ്താലൊന്നും ഇവൾക്കേൽക്കില്ല.

“ഇച്ചായാ….”

ഷീബയുടെ ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ടുള്ള വിളി.

“എന്താടീ…”

“അതേയ്… എനിക്ക്… എനിക്കൊന്ന്.. മൂത്രം.. ഒഴിക്കാൻ…”

“അതിനിപ്പോ… നിൻ്റെ മൂത്രമൊഴിക്കുന്ന സാധനം എൻ്റെ കയ്യിലാണോ…നീയങ്ങോട്ട് ഒഴിക്കെടീ…”

“ദേ… ഇച്ചായാ… എന്നെ വെറുതെ കളിയാക്കരുത് ട്ടോ… പറ ഇച്ചായാ..എനിക്ക് മുട്ടിയിട്ടു വയ്യ…”

“വണ്ടി വേണേൽ ഞാൻ നിർത്തിത്തരാം… നീ പുറത്തിറങ്ങി ഒഴിച്ചോ…”

“ഇച്ചായാ…!! സത്യായിട്ടും എനിക്ക് മുട്ടുന്നുണ്ട്..”

“എന്നാ പിന്നെ നീ കാറിനുള്ളിലൊഴിച്ചോ..”

“ദേ..ഇച്ചായാ… വെറുതെയെന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കരുത്…”

“എന്നാ എൻ്റെ വായിലേക്കൊഴിച്ചോടീ..”

“ നീ പോടാ… പട്ടീ…”

ഷീബ ശരിക്കും കലിപ്പിലായി.
ബെന്നി ദൂരെ ഒരു ചുവന്ന ബോർഡ് കണ്ടു. അതൊരു ഹോട്ടലാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അവൻ വണ്ടി വേഗത്തിൽ ഹോട്ടലിന്റെ പാർക്കിംഗിലേക്ക് ഓടിച്ചു കയറ്റി.

“ഇച്ചായാ… ഞാനിറങ്ങണോ… അറിയുന്ന ആരെങ്കിലും…?”

“ഹലോ.. നേരത്തെ പറഞ്ഞ ധൈര്യമൊക്കെ എവിടെപ്പോയി… മര്യാദക്ക് ഇങ്ങോട്ടിറങ്ങ്.. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം അവരോട്… നിന്നെ ഞാനിങ്ങ് കെട്ടിയെന്ന്… എന്താ… നിനക്കെന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ…?”

അത് കേട്ട് ഷീബയൊന്ന് പുളഞ്ഞു. എൻ്റെ ഭാര്യയാണ് ഇതെന്ന് പറയും എന്നല്ലേ ഇച്ചായനീ പറഞ്ഞത്.
എൻ്റീശ്വരാ…
അതിനുള്ള ഭാഗ്യമൊക്കെ തനിക്കുണ്ടാവുമോ… വേണ്ട… അർഹിക്കാത്തതൊന്നും ആഗ്രഹിക്കണ്ട.

അവൾ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിങ്ങി. ആര് കണ്ടാലും തനിക്കൊന്നുമില്ലെന്ന മട്ടിൽ തല ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് ബെന്നിയോടൊപ്പം ഹോട്ടലിലേക്ക് കയറി. ഉള്ളിലെത്തിയതും ബെന്നിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഷീബ പറഞ്ഞു.

“ഇച്ചായാ..എൻ്റെ ബാഗ് വണ്ടിയിലാ… ഇച്ചായൻ അതൊന്ന് എടുത്ത് കൊണ്ട് വരോ…?”

“ഇപ്പോഴെന്തിനാടീ നിൻ്റെ ബാഗ്..?”

“ ചെല്ലിച്ചായാ… അതിലേ… എനിക്കാവശ്യമുള്ളൊരു സാധനമുണ്ട്..”