This story is part of the പാർവതി തമ്പുരാട്ടി (കമ്പി നോവൽ) series
ഇത് ഒരു നിഷിദ്ധസംഗമ കഥാ സീരീസ് ആണ്. ഇഷ്ടമുള്ളവർ ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ വായിച്ചതിന് ശേഷം തുടർന്ന് വായിക്കുക.
പാർവതി: ചേച്ചി, നീലിയെ വിളിക്കണ്ടേ?
സരസ്വതി: ആ…. അവളെ വിളിക്കണം. ഇന്ന് നല്ല നാൾ ആണ്.
പാർവതി: ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നെങ്കിൽ നന്നായേനെ, അല്ലെ ചേച്ചി?
സരസ്വതി: ആ…..
പാർവതി: കുറച്ചു ദിവസമായി അവളെ കാണാൻ ഇല്ല. എന്താ പറ്റിയെ ആവോ.
സരസ്വതി: നീ ഒന്ന് അവിടെ വരെ ചെന്ന് നോക്ക്.
പാർവതി: ആ…. അതാ നല്ലത്, അല്ലെ.
സരസ്വതി: ആ…. ഇപ്പൊ തന്നെ ചെന്നോ.
പാർവതി: മ്മ്…
സരസ്വതി: പോയി വാ…..
അങ്ങനെ പാർവതി അവളുടെ കുടിലിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ എത്തിയതും നീലി പാടത്തെ പണിയിൽ ആണ്.
പാർവതി: നീലി എന്താ അങ്ങോട്ട് കാണാത്തെ?
നീലി: നല്ല പണിയിൽ ആണ് പാറുമ്മാ.
പാർവതി: എന്നിട്ട് കഴിഞ്ഞോ?
നീലി: ഇല്ല. പാടത്തു വിത്തു വിതക്കുവല്ലേ, കഴിഞ്ഞില്ല.
പാർവതി: ഇന്ന് നല്ല നാളാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു. നിനക്കും വിത്തു വിതക്കണ്ടേ.
പാർവതി ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. നീലി അപ്പോൾ ചരിച്ചു. അതെ സമയം നീലിയുടെ അമ്മ അവിടെ എത്തി.
അമ്മ: ഇതാര് തമ്പ്രാട്ടിയോ?
പാർവതി: ആ… വിതക്കൽ എങ്ങനെ പോകുന്നു?
അമ്മ: തികഞ്ഞില്ല മോളെ. ഒരു പറ കൂടി വേണം. എടുത്തു വെച്ച നെല്ല് മഴയിൽ കുറെ നശിച്ചു പോയി.
പാർവതി: അതിനെന്താ തറവാട്ടിൽ ഉണ്ട്. ഞാൻ കണ്ണൻ്റെ കൈയ്യിൽ കൊടുത്തു വിടാം. അവിടെ വിതക്കൽ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു.
നീലി: ആ, ഒരു സന്തോഷം പാറുമ്മേടെ മുഖത്തു ഉണ്ട്.
അവൾ ഒന്ന് ആക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
പാർവതി: നല്ല വിത്താണ് നീലി. നീയും ഒന്ന് വിതച്ചു നോക്ക്. നല്ല വിളവ് കിട്ടും.
അമ്മ: ആ…. നല്ല വിത്ത് ആണെങ്കിൽ തന്നാ ഉപകാരം ആവും.
പാർവതി: അതൊക്കെ നല്ലത് തന്നെയാ. ഞങ്ങൾ വിതച്ചതല്ലേ.
അമ്മ: മ്മ്…..
പാർവതി: നീലിക്ക് കുട്ടികൾ ഒന്നും ആയില്ല, അല്ലെ?
അമ്മ: മ്മ്… അത് ഒരു സങ്കടമായി നിൽക്കാ….
പാർവതി: ഈ പ്രാവശ്യത്തെ വിതക്കലോട് കൂടി അതിന് പരിഹാരമാവും.
അമ്മ: മോളുടെ നാവ് പൊന്നാകട്ടെ.
പാർവതി: വിത കഴിഞ്ഞു നീലി അങ്ങോട്ട് ഒന്ന് ഇറങ്ങു.
അമ്മ: അയ്യോ, മോളെ… ഇവൾക്ക് ഇവിടെ കുറെ പണിയുണ്ട്. കുറച്ചു ദിവസം പാടത്തു നല്ല പണിയാ.
പാർവതി: അയ്യോ….. ഇന്ന് നല്ല നാൾ ആയിരുന്നു.
അമ്മ: നല്ല നാളോ?
പാർവതി: അല്ല…. വിതക്കാൻ നല്ല നാൾ ആണെന്ന് പറഞ്ഞതാ.
അമ്മ: അത് കണ്ണൻ്റെ കയിൽ കൊടുത്തു വിട്ടാ മതി.
നീലി: അതെ പാറുമ്മാ. അവനെ വിതച്ചിട്ടേ ഞാൻ വിടൂ പോരെ.
നീലി ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ അവളോട് പറഞ്ഞു. അത് കണ്ട് പാർവതിക്ക് കാര്യം മനസിലായി.
പാർവതി: മ്മ്….
അമ്മ: ഞാൻ പോണു. നീലി കണ്ണൻ വന്നാ വിത്തും കൊണ്ട് പാടത്തേക്ക് പോന്നോളൂ.
അതും പറഞ്ഞു നീലിയുടെ അമ്മ പോയി.
പാർവതി: എന്താ ഉദ്ദേശിച്ചത് മോളെ?
നീലി: ആദ്യം എൻ്റെ വിത്തിടൽ നടക്കട്ടെ. എന്നിട്ട് പാടത്തു ഇടാം.
പാർവതി: ഓ, അങ്ങനെ…. പിന്നെ നിൻ്റെ വിത്തിടൽ ആരും കാണാതെ നോക്കണം.
നീലി: അത് ഞാൻ ഏറ്റു…
അങ്ങനെ പാർവതി അവിടെ നിന്ന് പോന്നു. വീട്ടിൽ എത്തിയ പാർവതി ചേച്ചിയോട് കാര്യം എല്ലാം പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവർ കണ്ണൻ്റെ കൈയ്യിൽ വിത്തും കൊടുത്തു വിട്ടു. നീലിയുടെ ഉദ്ദേശം അവർ കണ്ണനോട് പറഞ്ഞില്ല.
കണ്ണൻ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ നീലി മാത്രമേ ഉണ്ടായുള്ളൂ. പക്ഷെ അപ്പോളേക്കും നീലിയുടെ അമ്മ വന്നു.
അമ്മ: ആ… മോൻ വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു.
അത് കേട്ടു നീലിക്ക് അക്കിടി പറ്റിയ പോലെയായി.
കണ്ണൻ: ആ…. ഇതാ നെല്ല്.
അമ്മ: മോന് വിത്ത് വിതക്കൽ കാണണോ?
കണ്ണൻ: ആ… വേണം…
അമ്മ: നീലി ആ വിത്തും കൊണ്ട് പോന്നോളൂ.
നീലി അവനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി. അമ്മ അപ്പോളേക്കും നടന്നിരുന്നു.
കണ്ണൻ: എന്താ?
അവളുടെ കണ്ണുരുട്ടിൽ കണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു.
നീലി: മണ്ടൻ…. നടക്ക് വേഗം, അമ്മ നോക്കുന്നു.
അങ്ങനെ അവർ പാടത്തു എത്തി. കണ്ണൻ അവിടെ എത്തിയതും കുറെ പെണ്ണുങ്ങളെ കണ്ടു. അവനെ കണ്ടതും അവർക്ക് സന്തോഷമായി. വിത്ത് അവൻ്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി അവർ പാടത്തു നിരയായി നിന്ന് വിതക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോരുത്തരും കൈയിൽ വിത്ത് എടുത്തു കുനിഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് നടുന്നത്.