കലാമന്ദിർ

Kalamandir | Author : Ragnar Lothbrok

ഞാൻ മുറ്റത്തേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ, സൂര്യൻ ചക്രവാളത്തിന് താഴെയായി മുങ്ങി, സ്വർണ്ണ തിളക്കം വീശുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ശാന്തമായ താളത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ഞാൻ റോസാപ്പൂക്കൾ സൂക്ഷ്മമായി വെട്ടിമാറ്റി, ഓരോ ശ്രദ്ധാപൂർവമായ സ്നിപ്പും പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം കൊണ്ട് വായുവിൽ നിറയ്ക്കുന്നു.

സായാഹ്നത്തിൻ്റെ ശാന്തത തടസ്സപ്പെടുത്തിയത് എൻ്റെ പിന്നിലെ കാലടികളുടെ മൃദുലമായ ആരവങ്ങളായിരുന്നു. തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോൾ, പുഷ്ഫി ചേച്ചി അടുത്ത് വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു,അവരുടെ രൂപം മങ്ങിപ്പോകുന്ന വെളിച്ചത്തിന് നേരെ സിൽഹൗട്ട് ചെയ്തു. അവളുടെ സാന്നിധ്യം പൂന്തോട്ടത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതായി തോന്നി, ഒരു റേഡിയൻ സാന്നിദ്ധ്യം പൂന്തോട്ടത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതായി തോന്നി, ശാന്തമായ ചുറ്റുപാടുകൾക്കിടയിലുള്ള ഒരു പ്രസന്നമായ കാഴ്ച.

“ശ്യാം,” അവർ മൃദുവായ പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ സ്വാഗതം ചെയ്തു, ശാന്തമായ പൂന്തോട്ടത്തിൽ അവളുടെ ശബ്ദം ഒരു ശ്രുതിമധുരമായ പ്രതിധ്വനിയായി.

“ഇതുവരെ പോയില്ലേ പുസ്ഫി ചേച്ചി?” അവരുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ഒരു കുളിര് മ അനുഭവപ്പെട്ട് ഞാന് മറുപടി പറഞ്ഞു. “ചേച്ചി ഇവിടെ കാണുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.”

അവർ മെല്ലെ ചിരിച്ചു, എൻ്റെ കാതുകളിൽ സംഗീതം പോലെ ശബ്ദം. “നിൻ്റെ മനോഹരമായ നടുമുറ്റത്തിൻ്റെ മോഹത്തെ എനിക്ക് ചെറുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, ഇത് ലോകത്തിൻ്റെ അരാജകത്വത്തിനിടയിൽ ഒരു മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മരുപ്പച്ച പോലെയാണ്.” അവളുടെ അഭിനന്ദനത്തിൽ അഭിമാനം തോന്നിയ ഞാൻ സമ്മതത്തോടെ തലയാട്ടി. “നന്ദി. എനിക് നേച്ചർ ഇഷ്ടമാ. ഐ ഫിന്ദ് പീസ് ഹിയർ .”

പുസ്ഫി അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, അവളുടെ കണ്ണുകൾ കൗതുകത്താൽ തിളങ്ങി, അവൾ മുറ്റം നിരീക്ഷിച്ചു. “നിനക്ക് ഇത്രയും കലാപരമായ ഒരു കറിവ് ഉണ്ട് , ശ്യാം. ഇത് ശരിക്കും ശ്രദ്ധേയമാണ്.”

അവരുടെ സ്തുതിയിൽ ഒരു സന്തോഷം തോന്നി ഞാൻ നന്ദിയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. “എനിക്ക് കലയോടും പ്രകൃതിയോടും എപ്പോഴും ഇഷ്ടമാണ്. ഭൂമിയുമായി ബന്ധപ്പെടാനും ജീവിതത്തിൻ്റെ കുഴപ്പങ്ങൾക്കിടയിൽ സമാധാനം കണ്ടെത്താനുമുള്ള ഒരു മാർഗമാണിത്.” അവർ ചിന്താപൂർവ്വം തലയാട്ടി, അവരുടെ നോട്ടം ഞങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള അതിലോലമായ പൂക്കളിൽ പതിഞ്ഞു. “എനിക്ക് അത് കാണാൻ കഴിയും. മറ്റെവിടെയെങ്കിലും കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു ശാന്തത ഇവിടെയുണ്ട്.”

ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, പുസ്ഫി ചേച്ചിയുമായുള്ള സംഭാഷണത്തിലേക്ക് ഞാൻ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ആകർഷിച്ചു, ഞങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ പൂന്തോട്ടത്തിലൂടെ ഒഴുകുന്ന മൃദുവായ അരുവി പോലെ അനായാസമായി ഒഴുകുന്നു. ഞങ്ങൾ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഞങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു – കടന്നുപോകുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തിലും, ഞാൻ അവരുടെ ആകര്ഷണത്തിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ വീഴുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി.

പിന്നെ, സൂര്യപ്രകാശത്തിൻ്റെ അവസാന കിരണങ്ങൾ സന്ധ്യയിലേക്ക് മാഞ്ഞുപോയപ്പോൾ, പുസ്ഫി ചേച്ചി അറിയുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ എൻ്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു, അവരുടെ കണ്ണുകൾ കുസൃതിയോടെ തിളങ്ങി. “ശ്യാം,” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു, അവളുടെ ശബ്ദം ഒരു ഞരക്കത്തിന് മുകളിൽ, “നിന്നെ അറിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ അറിയാൻ കൊതിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്.”

അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് എൻ്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിലായി, അവളുടെ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ എൻ്റെ സിരകളിലൂടെ കാത്തിരിപ്പ് പടർന്നു. “എന്താണത്‌ ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു, എൻ്റെ ശബ്ദം ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച ഒരു പിറുപിറുപ്പിനേക്കാൾ കൂടുതലാണ്.

പക്ഷേ അവർ പ്രതികരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, ഒരു കാർ എഞ്ചിൻ്റെ ദൂരെയുള്ള ശബ്ദം നിശബ്ദതയെ തകർത്തു, മറ്റൊരാളുടെ വരവിൻ്റെ സൂചന നൽകി. നിരാശ നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ പുസ്‌ഫി പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് ഇപ്പോൾ പോകണമെന്ന് തോന്നുന്നു, ശ്യാം. എന്നാൽ നമ്മൾ ഈ സംഭാഷണം മറ്റൊരിക്കൽ തുടരും.”