വരമ്പുകൾ ഇല്ലാതെ 2
Varanmbukal Ellathe Part 2 | Author : Adam
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
ഇനി എത്ര നേരം മറച്ചുവെക്കാൻ? അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആ വെപ്രാളം കണ്ടതും, അവസാനത്തെ എന്തോ ഒരു മടി വിട്ടു മായ കണ്ണടച്ചു. ഏട്ടന്റെ കൈകൾ അപ്പോൾ അവളുടെ ബ്രായുടെ സ്ട്രാപ്പിൽ മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവൾ നിശ്ചലയായി നിന്നു. ഇത്രയും അടുപ്പം, ഇത്രയും സ്വതന്ത്രമായ ഒരു സ്പർശനം – അതെല്ലാം ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമാണ്. ലജ്ജ, ശരീരത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങി നിന്നു. കൂടുതലായി അനുഭവപ്പെട്ടത് ഈ നിമിഷങ്ങളുടെ സ്വപ്നതുല്യമായ സുഖം, തന്നെ ചുറുട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കരവലയത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം…
അവളുടെ നിശബ്ദത ഒരു അനുവാദമായി റോഹിത്ത് എടുത്തു. പാന്റിയിലേക്ക് നീളാൻ തുടങ്ങിയ അവന്റെ വിരലുകൾക്ക് ഇപ്പോൾ തടയിടാൻ മായ ഒരു ശ്രമവും നടത്തിയില്ല. ഇത് വഴിതെറ്റലാണെന്ന് അവൾക്കറിയാം. എന്നിട്ടും, ഏട്ടനാണെന്ന ഒറ്റച്ചിന്ത, അവളുടെയുള്ളിലെ ആരവങ്ങളെ അടക്കി നിർത്തി.
ഏട്ടന്റെ ഷർട്ട് നിലത്തുവീണു. ബനിയനില്ലാത്ത, നന്നായി പേശികൾ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന, രോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പുരുഷശരീരം…ആ കാഴ്ച മായയെ ഒന്ന് പിടിച്ചുലച്ചു.
“ഏട്ടാ…” അവൾ അത് മന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നില്ല, യാചിക്കുകയായിരുന്നു. കൂടുതലൊന്നും നടക്കരുതെന്നുള്ള നിസ്സഹായതയായിരുന്നു ആ വിളിയിൽ.
റോഹിത്ത് അത് മനസ്സിലാക്കിയോ എന്നറിയില്ല. ബ്രായുടെ ഹുക്ക് അഴിക്കാനുള്ള അവന്റെ അടുത്ത നീക്കം പക്ഷേ സംഭവിച്ചു. എന്നാൽ, അതിനുശേഷം അവൻ ഒരു നിമിഷം സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്നതായി തോന്നി.
ഇരുണ്ട മുറിയിൽ, മായയുടെ പാതിനഗ്നമായ ശരീരം തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബ്രായ്ക്ക് മുകളിലെ ശരീരഭാഗങ്ങളിൽ ചാഞ്ചാടിയ അവന്റെ കണ്ണുകൾ…മായയ്ക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നി. എന്നാൽ, പൂർണ്ണമായും പിന്മാറാനുള്ള ശക്തി അവൾക്കില്ല.
ഒടുവിൽ, പതുക്കെ റോഹിത്ത് അടുത്തു. നെറ്റിയിൽ ഒരു മൃദുവായ ചുംബനം, പിന്നെ ചെവിയിൽ അയാൾ എന്തോ മന്ത്രിച്ചു. പതിഞ്ഞ സ്വരമായതുകൊണ്ട് വാക്കുകൾ പിടികിട്ടിയില്ലെങ്കിലും, അതൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
പിന്നെ, ഇരുവരും പതിയെ കിടക്കയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
മായയുടെ ശരീരത്തിൽ ചൂടുള്ള ചുംബനമഴ പെയ്തിറങ്ങി. മുഖം, കഴുത്ത്, നെഞ്ച്…അവളുടെ നിശബ്ദമായ വിലാപങ്ങൾ ഒരു തടസ്സവുമില്ലാതെ അവന്റെ ചെവിയിലേക്ക് ഒഴുകി. വിറയലടങ്ങാത്ത വിരലുകള് ഏട്ടന്റെ ഇടതൂര്ന്ന മുടിയില് അഭയം തേടി. ചുണ്ടുകളും നാവും ചേർത്തെഴുതിയ പ്രേമകവിതയുടെ വരികൾ അവളെ ഉന്മാദത്തിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിലേക്ക് ഉയർത്തി.
അതേസമയം, കിടക്കയിൽ പതിഞ്ഞ അവന്റെ മറുകൈ അതിരുകളില്ലാത്ത ഒരു പര്യവേഷണത്തിനാണൊരുങ്ങുന്നത്. വസ്ത്രത്തിന്റെ അവസാനഭാഗങ്ങളിൽ മൃദുവായി തഴുകി, പതിയെ താഴേക്കിറങ്ങി, മായയുടെ വിറയാർന്ന ശരീരത്തെ ആ കൈവിരലുകൾ പൂർണ്ണമായും കീഴ്പ്പെടുത്തി. തണുത്തുവിറച്ച ചര്മ്മത്തില് ആ വിരലുകളുടെ ചൂട് അവളെ ഉള്ളിൽനിന്ന് കത്തിച്ചു.
“ഏട്ടാ…” കണ്ണടച്ച്, നേരിയൊരു മൂളലോടെ മായ പിടഞ്ഞു. അത് യാചനയായിരുന്നില്ല. വീണ്ടും വീണ്ടും നുകരാൻ കൊതിക്കുന്ന, ആസ്വദിക്കാൻ കെഞ്ചുന്ന ഒരു ക്ഷണം. അവൾ ഇപ്പോൾ ഈ ലോകത്തിലല്ല – സ്വന്തം ശരീരത്താൽ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ച, തിരിച്ചുവരവില്ലാത്ത ഒരു സ്വപ്നലോകത്തിന്റെ ഓര്മ്മകളിലായിരുന്നു അവൾ.
ഇടയ്ക്കൊക്കെ അവന്റെ ചെവിയിൽ എത്തുന്ന ഒറ്റവാക്കുകൾ…
“ഏട്ടാ…മോർ…”
“ഏട്ടാ…മോർ…”
ഈ നിമിഷങ്ങളിൽ ഇനിയും എത്ര ദൂരം മുന്നോട്ടു പോകണമെന്ന ചോദ്യം റോഹിത്തിന്റെ മനസ്സിൽ അങ്കുരിച്ചു. പക്ഷേ, ആ ആലോചനകൾക്കിടയിലും, വിരലുകൾ അവയുടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് ചലിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് പിന്മാറിയില്ല. മായയുടെ പിടച്ചിലുകളുടെ തീവ്രത ഏറുന്നത് അറിയാമായിരുന്നു, ശരീരം ഒരു ചൂടുകുടുക്കയായി മാറുന്നതും.