“ഏട്ടാ…” – ആ മന്ത്രണം പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിൽ അടങ്ങാത്ത ഒരു തിരതള്ളൽ.
റോഹിത്ത് കണ്ണു തുറന്നു. മുറിയിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഇരുട്ടിൽ, അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു.
“Can we talk? Just for a bit? ” അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ പ്രതീക്ഷയും ആധിയും ഇഴപിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
“Sure.” റോഹിത്ത് അൽപം എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. പക്ഷേ, അവളെ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. പകരം, ചെറുതായി പിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു, അങ്ങനെ മായ അവന്റെ നെഞ്ചിനോട് കൂടുതലടുത്തു.
“Thank you,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു. പിന്നെ, ഇരുണ്ട മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അൽപനേരത്തെ മൗനം.
ഒടുവിൽ, മായ തന്നെ തുടക്കമിട്ടു. “ഇത്രയും ദിവസം ഞാൻ കാത്തിരുന്നത് ഇതിനു വേണ്ടിയായിരുന്നെന്ന് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു…” കുറച്ചു നാണം തോന്നിയെങ്കിലും, അതോടൊപ്പം അവൾക്ക് ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യബോധവും തോന്നി.
“ഇതിനു വേണ്ടിയല്ലെങ്കിലും…” – റോഹിത്തിന്റെ മറുപടി തുടങ്ങണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇടയിൽ വെച്ച് നിർത്തി.
എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് അവനും അറിയില്ലായിരുന്നു. നടന്നത് ഇപ്പോൾ അംഗീകരിക്കപ്പെടില്ലെന്നും, ഇത് വെറും മോഹഭംഗമോ തെറ്റായ വഴിയിലേക്കുള്ള വഴുതലോ ആണെന്നും പറഞ്ഞു മായയെ വേദനിപ്പിക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
“…ഇതിനു വേണ്ടിയല്ലെങ്കിലും, സന്തോഷമുണ്ട്…” – അവസാനം പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവളുടെ മറുപടി വരാൻ താമസിച്ചു. അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പടരുന്ന ആ വിരലുകൾ അൽപം മാത്രം മുറുകിയത് റോഹിത്ത് അറിഞ്ഞു. പിന്നെ, ആ മന്ത്രണം:
“I want more…tonight.”
പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സംശയവും, കുറച്ചു നാണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, അവസാനിച്ചത് ഒരു പ്രഖ്യാപനം പോലെയാണ് – ഇടർച്ചയില്ലാത്ത, ഉറപ്പുള്ള സ്വരം.
പറയാനുള്ളത് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മായയ്ക്ക് അല്പം ഭാരം കുറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. ഒപ്പം സ്വന്തത്തെക്കുറിച്ച് കുറച്ചുകൂടി അഭിമാനവും – ജീവിതത്തിൽ, പലപ്പോഴും ഒരു നിസ്സഹായ ബാലികയാണെന്ന തോന്നലുണ്ടായിരുന്ന അവള് ഇപ്പോള് തന്റെ സ്വത്വത്തെ കൂടുതൽ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കുകയാണ്.
“We shouldn’t,” റോഹിത്തിന്റെ മറുപടിയിൽ എതിർപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, നിഷേധിക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ലെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു സംഘർഷം ആ ശബ്ദത്തിലും.
“Why?” അവൾ ചോദിച്ചു. “We love each other.”
“Maya… It’s complicated.”
“Why is it complicated?” ശബ്ദത്തിൽ പ്രകടമായ വാശി. അതോടൊപ്പം, മറ്റൊരു വികാരം ആ ശബ്ദങ്ങള്ക്കിടയിലെ വിറയലില് കേള്ക്കാമായിരുന്നു – ഇഷ്ടം നിഷേധിക്കപ്പെടാനുള്ള ഭയം.
റോഹിത്തിനും ഉത്തരം നൽകാനായില്ല. സമൂഹം, വീട്ടുകാർ, വല്ല്യമ്മ, കോളേജ്, ജീവിതം…കണ്ണടച്ചാൽ ഒരുപിടി പ്രശ്നങ്ങൾ. ഇതൊരു പാപമല്ലെന്ന് സ്വയം പറയാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്, എന്നാൽ ആധിയും കുറ്റബോധവുമാണ് മനസ്സിനെ ഭരിക്കുന്നത്.
“ഏട്ടാ പ്ലീസ്…” മായയുടെ അപേക്ഷയിൽ നേരിയ നിലവിളിയുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ, അവന്റെ കാതിലോതി – “I love you ഏട്ടാ…only you…forever…”
റോഹിത്തിന് സ്വന്തം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പ്രക്ഷുബ്ധമാകുന്ന എന്തൊക്കെയോ അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. പിന്നെ, എല്ലാം തകർത്തുകൊണ്ട് മുന്നേറുന്ന ഒരു അലകടൽ പോലെ, ഉള്ളിലെ പോരാട്ടങ്ങൾ എവിടെയൊക്കെയോ തകർന്നു വീണു.
“അത് മാത്രമല്ലേ പ്രധാനം?” അവസാനമായി അവൻ ചോദിച്ചത് സ്വയം ഉറപ്പു വരുത്താനായിരുന്നു – സ്നേഹം മാത്രമല്ലേ എല്ലാം ന്യായീകരിക്കുന്നത് ?
ഉത്തരമൊന്നും പറയാനില്ലായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ചിട്ടും തേങ്ങലുകള് പുറത്തേക്കു വരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ മായയുടെ മാറിടം ഉയർന്നും താഴ്ന്നും കൊണ്ടിരുന്നു.
റോഹിത്തിന് തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടി വന്നു. പറയാൻ പോകുന്നതൊന്നും പൂർണ്ണമായും ശരിയാകില്ല എന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ, അവൻ അവളേയും തന്നെയും ആ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ പാതയിൽ തള്ളിവിട്ടു…
കവിളുകൾക്ക് താഴെ വീഴുന്ന കണ്ണുനീരുകളിൽ വലിയ നാണമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. പരാജയം അംഗീകരിച്ചതിന്റെ ഒരലച്ച തന്നെയാണ് ഈ മൗനവും, ദുഃഖത്താൽ ഊറിപ്പോയതുപോലുള്ള ശ്വാസവും. എന്തിന് വിധി ഇങ്ങനെ വേർതിരിക്കണമെന്ന ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.